Ég hef að vísu aldrei tekið þátt í starfi nokkurs stjórnmálaflokks og lét til dæmis aldrei undan þrýstingi afa í æsku en gamli maðurinn taldi víst að Framsóknarflokkurinn þyrfti á mælsku minni og orðkynngi að halda og fór af og til mjög fínt í að biðja mig um að ganga í flokkinn og taka virkan þátt.

Síðustu 12 ár eða svo hef ég starfað sem blaðamaður og sem slíkur kemur auðvitað ekki til greina að ég bindi trúss mitt við nokkurn flokk. Og janfvel þótt fullkomið hlutleysi sé ekki til nema sem draumsýn þá finnst mér að hvert einasta kvikindi sem starfar við fjölmiðla og hefur einhverju sinni á ævinni komið nálægt pólitísku starfi ætti tafarlaust að vera útlægt gert úr stéttinni. Þetta myndi meðal annars þýða að það þyrfti að leggja Pressan.is niður þannig að þessi krafa er ekki alslæm.

Staðreyndin er bara einfaldlega sú að þeir sem hafa hangið, hugsað og starfað með eðjóðum eru eðjóðar og eiga ekkert erindi í fjölmiðla. End of story. Og þar með erum við komin að frumástæðu þess að ég hef aldrei tekið þátt í starfi stjórnmálaflokks. Mér hefur nefnilega fundist nokkuð ljóst að það fólk sem leggur þau leiðindi á sig til þess að potast áfram í lífinu sé almennt verr gefið og takmarkaðara en þeir sem taka meðvitaða ákvörðun um að reyna að komast í gegnum lífið á eigin verðleikum og hæfileikum. Í það minnsta eru ákaflega fáar vísbendingar um að í hópi þeirra 63 sem nú sitja á Alþingi Íslendinga leynist afburðafólk eða fólk með nokkra hæfileika yfirleitt. Þetta eru upp til hópa svona meðalmenni sem Nietzsche hefi ælt á. Blóði jafnvel.

Og þótt ég sé þunglyndissjúkur alkóhólisti og skólabókardæmi um að gæfa og gjörvileiki fara ekki alltaf saman í einni og sömu manneskjunni og hafi einstakan talent í því að klúðra öllu í lífinu og missa frá mér fagrar konur þá vil ég frekar vera einn í flokki með sjálfum mér heldur en að hanga í hópi lúsera sem skipast á að kóa hver annan eða reka rýtinga í bakið á flokksbræðrum sínum og systrum.

Breytir því ekki að á meðan ég dvaldi í átta daga einangrun, þar sem tíkallasími var eini tengiliður minn við umheiminn, á Vogi eitt ömurlegt haust árið 2005 var ég að mér forspurðum skráður í VG. Vegna þess að ég átti að taka þátt í prófkjöri! En ekki hvað? Varð samt ekkert var við þetta fyrr en áróðurssneplar frá VG fóru að detta í póstkassann og kröfur um greiðslu 3000 króna árgjalds flokksins fóru að dúkka upp í heimabankanum hjá mér.

Þá fór mér að líða eins og þegar ég var 5 ára og ég fékk senda heim 10 miða í happadrætti Sambands ungra framsóknarmanna. (Ekki góð tilfinning). Ég hafði víst verið skírður inn í flokkinn alveg ómeðvitaður þegar mér var gefið nafn afa míns í Neskirkju síðla árs 1971. Djöfull er þessi pólitík klikkuð!

Ég hef samt hvorki haft tíma né nennu til þess að gera eitthvað í meintri aðild minni að VG. Enda alltaf haft ákveðna samúð með kommónistum vegna þess að innst inni er ég mannvinur sem trúi á stjórnarskrá Bandaríkjanna og þá helst kröfuna um „...justice for all.“

Mig hefur því ekki sviðið jafn mikið undan þessu og meðfæddri aðild minni að Þjóðkirkjunni en ég fór ekki að sofa rólegur á næturnar fyrr en fyrrverandi eiginkona mín gekk í það mál á meðan hún var bara ennþá 20 ára kærastan mín. Þá lagði hún á sig ferð niður í Þjóðskrá og skráði mig úr klúbbnum og yfir í Ásatrúarfélagið. Þar líður mér vel. Tek að vísu engan þátt í starfi þess en þykir gott að vita að tíundin mín renni til félags sem hefur í hávegum trú sem við áttum aldrei að kasta frá okkur.

Stóra VG vandamálið hef ég einfaldlega afgreitt í sex ár með því að fara með prentaðan áróðurinn í endurvinnslugám (ég er nefnilega grænn!) og „falið“ félagsgjaldareikningana í heimabankanum. Ætli ég skuldi ekki flokknum svona um það bil 18.000 krónur. Þið takið það þá bara upp í Icesave-reikninginn.

En nú dugir þetta ekki til lengur. Ég meika ekki að vera orðaður við hjörð apaheila sem geta ekki gert neitt rétt. Ég meina, komon! Ef ég er geðbilaður. Hvað er VG þá? Í flokki sem rúmar Ögmund, Jón Bjarnason, Steingrím J. og þykist geta verið í stjónarsamstarfi með Árna Páli, Össuri og minni góðu skólasystur Kötu Júl, hlýtur geðveikin að vera meiri en í hausnum á Norman Bates.

So count me out.