Sé eitthvað að marka badabing.is er ég búinn að blogga með einhverjum hléum síðan í maí 2002. Það eru frekar mörg ár og á þeim tíma er ég búinn að fara í tvær meðferðir, í gegnum einn skilnað, tvenn sambúðarslit til viðbótar og eignast tvö börn með tveimur konum með tæplega þriggja ára millibili. Þannig að hér leynist á milli línanna á níu árum rúmlega ævisaga meðalsmáborgara. En ég hef tilhneigingu til þess að lifa hratt og er þess vegna tilbúinn til þess að drepast á morgun eða hinn. Ólíkt pappakössunum sem hanga á lífinu eins og þeir eigi það að leysa.

Ég myndi amk ekki reyna að lúðast til þess að svara staðlaðri spurningu bleikt.is í löngu máli yrði ég beðinn um að nefna 10 hluti sem ætla að gera áður en ég gleypi the big green banana of death. Búinn að gera allt og get kvatt sáttur hvenær sem er. Á að vísu nokkur hundruð bækur ólesnar og ætla að ganga í það í ellinni ef lifnaðurinn forðar mér ekki frá langlífi.

Reynslan hefur kennt mér að góðir bloggarar (fólk yfir meðalgreind sem hugsar og kann að skrifa. Semsagt ekki Moggabloggarar) hættir aldrei að blogga þannig að ég ég ætla ekki að lýsa yfir enn einu „hættinu“ en þetta sem átti að vera smá upprifjun í viku í sumarfríinu hefur teygst á langinn og er loksins orðið leiðinlegt.

Eina kikkið sem ég fæ út úr bloggi er að stuða smásálir, hægrapakk, vinstriskríl, framsóknarbjána og hyski sem heldur að það sé betra en allir aðrir í krafti þess að það vill svo vel, svokallað „góða fólkið“, en auðvitað er þetta ekki svo merkilegt lið eða fínir pappírar að það eigi skilið að ég sé að berja á því með hálfum hug og bros á vör með hnútasvipu sem er fléttuð af ótrúlegri list úr orðum.

Og eins og einn helsti ráðgjafi minn benti mér nýlega á þá er það galið að ég sé að gefa snilld mína á einhverju fukkans bloggi. Á Badabing! leynast í það minnsta 12 skáldsögur, slatti af smásögum, greinasafn og drög að matreiðslubók.

Þannig að nú er mál að linni... and fuck you very much.

p.s. Mamma vill líka að ég hætti þessu vegna þess að hún hefur áhyggjur af því að fólk haldi að engillinn hennar hafi ekki fengið neitt uppeldi.

as in sod.

Sumir skreyta veggi heimila sinna með málverkum og ég hef svosem ekkert út á það að setja en sjálfur hef ég aldrei notað annað veggskraut en bíómyndaplaggöt. Eðlilega þar sem líf mitt snýst um að vera vandlega fastur í blekkingarheimi bíómyndanna.

Um þessar mundir lífga mósaíkmynd af Lord Vader, Lisbeth Salander á húddinu á brennandi BMW, Jessica Alba að strippa í Sin City, The Terminator, Maleficent úr Sleeping Beauty og Blade Runner upp á veggina ásamt Löru Croft. En eins og alþjóð veit hefur Angelina fylgt mér upprúlluð í pappahólki í gegnum þrjár sambúðir og um leið og sambýliskonurnar hverfa á braut hengi ég Lady Croft upp yfir rúminu mínu til þess að hugga mig.

Um helgina datt ég óvart í að horfa á The Untouchables eftir De Palma og datt í rosalega nostalgíu og sá allt í einu fyrir mér herbergið mitt árið 1987. Árið sem ég droppaði úr MR og stóra ástin mín og besti vinur var skiptinemi í Bandaríkjunum þannig að hver dagur var helvíti saknaðar og tómleika.

Eníveis. Þótt ég sé farinn að kalka man ég upp á hár hvaða plaggöt voru á veggjunum í Grenigrundinni, á hvaða veggjum þau voru og ég hef ekki einu sinni gleymt taglænunum:

ANGEL HEART
Harry Angel is searching for the truth. Pray he doesn´t find it.

YEAR OF THE DRAGON
It isn't the Bronx or Brooklyn. It isn't even Harlem. It's Chinatown...and it's about to explode.

YOUNG GUNS
Six reasons why the west was wild.

THE UNTOUCHABLES
Al Capone. He ruled Chicago with absolute power. No one could touch him. No one could stop him. - Until Eliot Ness and a small force of men swore they'd bring him down.

VERTIGO
A small story about a pushover.

Þetta pantaði maður nú allt via snailmail, enda löngu fyrir tíma Internetsins, frá fyrirtæki sem hét S. & P. Parkers. Mickey Rourke var aðalgæinn á þessum tíma (árið 1987 var kallað The Year of the Rourke í tímaritinu Films and Filming sem er löngu útdautt) og því eðlilegt að tvær myndir með honum hafi komist á veggina. Angel Heart var auðvitað alveg spes og er svosem enn. En hún var síðasta myndin sem ég sá í bíó með stúlkunni sem ég elskaði þá. Þetta var í Bíóborginni á ágústkvöldi 1987. Og nokkrum dögum síðar var hún flogin burt.

Angel Heart plaggatið er það eina sem ég á ennþá af þessum og mér þykir svona álíka vænt um það og Bram Stoker´s Dracula plaggatið sem við römmuðum inn og hengdum upp í stofunni þegar við byrjuðum að búa saman. Taglænið er LOVE NEVER DIES

... en það fór nú eins og það fór.

Líf mitt tók mjög jákvæðan viðsnúning á fimmtudaginn. Þá fékk ég útborgað og eignaðist fullan sígarettupakka, sótti fatalagerinn í hreinsun, tómur ísskápur kjaftfylltist af Kóki í dósum, osti, smjöri, bacon smurosti, skinku og baconi. Og frystirinn af úrbeinuðum grísahnökkum og kjúklingabringum. Og síðast en ekki síst fékk Svarta Ljónið bensín fyrir 10.000 kall og þarf ekki lengur að ganga á bensíngufunum.

Við félagi Jakob fögnuðum þessum tímamótum með því að renna út á gamla Essó (N1) í Borgartúni. Ég þurfti að kaupa bensín og endurgjalda Jakobi sígarettupakka sem hann lánaði mér á endasprettinum á miðvikudeginum. Jakob fékk sér pulsu á bensínstöðinni og hélt langa og innblásna ræðu um hversu honum finnist bensínstövar skemmtilegir staðir. Spurði mig hvort ég væri ekki sammála.

Ehhh. Ekki alveg. Fyrir mér eru bensínstöðvar álíka heillandi og skemmtilegar og Víetnam er spennandi sumarleyfisstaður fyrir bandarískan uppgjafarhermann sem barðist í Nam. Semsagt viðbjóður enda kláraði ég 11 tours of duty í þessu helvíti og var samt sloppinn áður en smurolían vék fyrir helvítis pylsunum.

Öllum mellum, sama hvar þær starfa í heiminum og óháð hörundslit, ber saman um að meirihluti þeirra sem sækja í „þjónustu“ þeirra eru kvæntir menn. Engin geimvísindi svosem á ferðinni þarna. Við sem erum á lausu sofum einfaldlega hjá þeim konum sem vilja leggjast með okkur. Og þurfum ekki að vera að væla á brjáluðum taxta yfir því að konan okkar sé köld og leiðinleg, skilji okkur ekki og vilji ekki láta taka sig aftan frá.

Eða þannig blasir þetta við manni þótt ég hafi nú aldrei verið með, eða búið með konu, sem fullnægði ekki öllum mínum þörfum pa sengekanten. Sem rennir stoðum undir þá kenningu mína að þeir sem kaupa sér aðgang að líkama kvenna eru tótal lúserar. Eftir því sem ég stúdera þetta eldfima subject betur verð ég alltaf sannfærðari um að þessi viðskipti snúist ekki um kynlíf. Enda er kynlíf með mellu ekki kynlíf, heldur einhverskonar sjálfsfróun í sýndarveruleika. Og ég held að „kikkið“ sé einhver sjúk kúgunartilhneiging. Að menn telji sig stækka af því að borga fyrir konu og geta komið fram við hana eins og bílastæði í Lækjargötu.

Þegar ég tók viðtöl mín við Catalinu í Kvennafangelsinu. Eitthvert X-magn af klukkustundum á teipi þá sagði hún mér sjaldnast eitthvað sem ég vissi ekki fyrir. Vegna þess að þetta er svo beisikk og sorglegt og þegar maður hefur lifað í slatta af árum og vaðið sollinn þá kemur ekkert manni á óvart.

Ég held hreinlega að merkilegasti lærdómurinn sem ég fékk út úr því að skrifa bókina um Kókó felist í hótununum, árásunum og skítnum sem var ausið yfir okkur félaga á meðan við stóðum í þessu. Ekki það að ég hafi ekki verið frekar meðvitaður um ómerkilegt eðli fólks áður. En fólk skiptir sér sjálft í tvær fylkingar; góða fólkið og vonda fólkið. Og illmenninn brugðust ekki vonum mínum og hótuðu líkamsmeiðingum, árásum á börnin mín og að ég myndi aldrei geta um frjálst höfuð strokið ef eitthvað í bókinni kæmi þeim illa. Það hefðu eiginlega verið vonbrigði ef maður hefði ekki fengið svona sendingar úr þeirri átt.

Ég varð hins vegar undrandi á djöfulganginum í góða fólkinu. Þið vitið. Þessum sem elska mannréttindi, málfrelsi og norrænar vinstri stjórnir. Ég er ekki frá því að ég hafi eiginlega verið hræddari við hótanirnar úr þeirri áttinni enda er mjög auðvelt að díla við krimma. Þú nefnir bara til sögunnar einhverja sem geta rotað þá eða drepið og eru þínu liði og málið er dautt. Góða fólkið er verra og hættulegra enda drepur það bara mannorð með rógburði og kjaftagangi í sínum heilögu kreðsum, og á smugan.is, þangað til þeim sem verða fyrir þessum 12 hjóla trukki er ekki vært á landinu. En eins og allir kommónistar vita þá eru mannréttindi einskis virði þegar málstaðurinn er góður. (Hæ, Stalín!)

Ég er ekkert pirraður eða reiður samt. Er of mikill tómhyggjumaður til þess að fá svona á heilann og er slétt sama hvað fólki finnst um mig. Ég þarf bara að loka augunum og hugsa um þá sem dissa mig á klósettinu að skíta og þá er það frá. Við erum öll gróteskar og ógeðslegar skepnur sem étum, skítum, prumpum og gólum eins og leðurblaka í hengingarsnöru þegar við ríðum. Það er nákvæmlega ekkert göfugt við fólk.

Breytir því ekki að mig langar að berja einhvern. Bara einhvern. Fyrir þær sakir að jólin voru haldin í gær þegar tvær íslenskar mellur sögðu brot úr sögu sinni í Kastljósi. Hef ekki heyrt eitt einasta kvikindi væna þessar konur um lygar eða tvöfeldni. En þegar ég lagði viðtöl mín við Catalinu undir dóm lesenda þá heyrði ég fátt annað en að ég væri trúgjarnt fífl sem hefði étið lygaþvælu upp úr vondri konu. Samt sögðu þær nákvæmlega sömu hlutina. Hvítu mellurnar og sú svarta. Fríkað.

Þetta gerir svosem ekkert fyrir mig annað en að staðfesta að allir eru með „agenda“, ekki síst góða fólkið sem er í raun hættulegasta fólk í heimi og þegar því gengur best þá eru bækur, fólk og Hildur Líf brennd á báli og óæskilegum skríl smalað saman í gasklefa.

En fyrir þá sem hafa áhuga á málefninu og vandamálinu þá ætla ég að henda hér inn nokkrum málsgreinum úr bók okkar Jakobs, sem er einhverra hluta vegna kennslugagn í afbrotafræði í HR. Ég fíla það samt ekkert vegna þess að ég veit að HR er ógeðsleg framlenging á Verzó og þar menntar hægra pakk sig.

Ég hefði hins vegar haldið að vinstra góða fólkið ætti frekar að lesa þessa bók. Ekki síst til þess að fá innsýn í hugarheim fimm íslenskra karla á mínum aldri og kynnast viðhorfum þeirra til vændis og þar með kvenna. Þar liggur vandinn en ekki höfum við Jakob fengið svo mikið sem eitt „high five“ fyrir að stilla þessum mönnum upp við vegg og láta þá tjá sig. Þetta er eiginlega besta dæmið um hversu klikkaður skrílinn er. Þessi kafli er í það minnsta sá sem ég er stoltastur af í bókinni. Enda var fyrir þessu haft! Og þessu fylgdu mjög skýrar hótanir um að dæmdir morðingjar yrðu settir til höfuðs okkur er ákveðnir aðilar yrðu greinanlegir í þessum samtölum.

Eníveis! Sökkvið ykkur í hugarheim hórunnar og gleymiði öllu ömurlega PC-bullinu sem var notað gegn þessari bók í Kiljunni í fyrra. Það fór ekkert á milli mála að fólkið sem talaði bókina niður þar veit ekki djakk sjitt um vændi og hefur aldrei lagt sig í sama lífsháska og ég.

Og gefum þá Kókó orðið:

„Ég veit ekki hvort ég geti beinlínis sagt að það hafi komið mér á óvart hversu hratt starfsemi mín óx, en greinilega þótti mörgum karlmönnum vanta greiðan aðgang að vændiskonum. Ég fann fljótt á mínum fyrstu kúnnum hversu fegnir þeir urðu þegar ég fór að bjóða upp á þessa þjónustu. Íslenskir karlmenn eru ofsalega graðir og hafa greinilega verið sveltir lengi.“

„En fullnæging er eiginlega ekki inni í myndinni, ég tala nú ekki um þegar stelpurnar afgreiða kannski sjö manns á sólarhring. Þá eru þær þreyttar og geta ekki fengið það og hafa engan áhuga á því. En við þykjumst njóta samfaranna og gerum okkur upp fullnægingu með miklum stunum og tilþrifum. Þannig reynum við að láta mönnum líða vel með sjálfa sig, en það er bara hluti af leiknum. Kúnninn verður að trúa því að hann kveiki í okkur, geri okkur graðar og geti fullnægt okkur. Þá fer hann ánægður og finnst hann vera kóngurinn. Menn þrá þessa tilfinningu. Þegar best tekst til halda þeir að við elskum þá og þá segist maður auðvitað gera það.“

„Ég spurði kúnnana mína bara hvað þeir vildu hverju sinni og í raun var þetta nú oftast bara eitthvað, sem flestir flokka sem venjulegt kynlíf og ekkert afbrigðilegt. Þannig að stundum spurði ég þá líka hvort konurnar þeirra vildu virkilega ekki gera þetta fyrir þá. En þá var svarið oft að þær
væru löngu hættar því, hefðu aldrei viljað það og stundum að þeir hefðu ekki notið kynlífs með konunum sínum árum saman. Þá spurði ég hvers vegna í ósköpunum þeir væru enn í slíku hjónabandi? Svörin voru eitthvað á þá leið, að þeir ættu börn eða fyrirtæki með þeim. Sum hjónabönd halda bara áfram af sjálfu sér, þótt allt kynlíf sé löngu hætt og mennirnir séu vansælir og sveltir hvað kynlíf varðar. Mikill meirihluti þessara manna er óhamingjusamur í samböndum sínum og þess vegna leita þeir til mín. Sumir taka þessu létt og stundum höfðu viðskiptavinir mínir sofið hjá konunum sínum kvöldið áður og komu svo næsta morgun til mín. Þá fékk ég að heyra hluti eins og: „Ég gerði það með konunni minni í gær en þetta er öðruvísi og miklu meira spennandi.“ Svona eru karlmenn og maður verður að skilja hvernig þeir hugsa.“

„Vændi gengur mjög mikið út á lygar og blekkingar. Það er í rauninni ekkert annað en eitt stórt leikrit, þar sem flestir þátttakendur eru sæmilega meðvitaðir um hlutverk sín. Tilgangur okkar er að láta mennina falla fyrir okkur. Maður sest niður með kúnnanum og spinnur upp alls konar sögur. Þegar þeir spyrja af hverju ég sé að selja mig er til dæmis upplagt að verða mjög döpur og segja að mamma sé svo veik. Þá vorkenna þeir aumingja stelpunni og gefa henni aukapening. Leikur hórunnar gengur út á að fá þá til að þykja vænt um sig svo að þeir eyði meiru og verði fastakúnnar.
Þegar tengslin eru orðin föst líður þeim líka betur. Það friðar samvisku þeirra, því að þá langar til að hjálpa mér um leið og þeir vilja ríða mér. Þetta er samt varasamur leikur vegna þess, að þeir ganga á lagið með væntumþykjuna, geta jafnvel orðið ástfangnir og fara að vilja bjarga mér. Þá er hætta á því að þeir endi sem „stalkerar“ eða eltihrellar því að ég vil alls ekki láta „bjarga“ mér. Hórur ljúga alltaf og að öllum.“

Stígamót opnuðu í dag athvarf fyrir konur sem eru að reyna að losna úr vændi og mansali. Gott mál. Kastljós talaði við tvær blörraðar íslenskar konur sem hafa stundað vændi en eru hættar. Líka gott mál. Stígamót eru stolt af þessum konum fyrir að stíga fram. Gott mál. Þær sögðu hins vegar ekkert nýtt og höfðu engu að bæta við það sem kemur fram í Hið dökka man, bók minni og Jakobs Bjarnars um Catalinu.

Á meðan við vorum að skrifa bókina og eftir að hún kom út var „góða fólkið“ sem nú klappar fyrir íslenskum mellum duglegt við að drulla yfir okkur fyrir að vera að skrifa þessi ósköp og lagði sig fram um að „þagga“ bókina frekar en að taka heilbrigðan debatt og umræðu um það sem vonda konan Catalina hafði að segja. Vont mál.

Okkur var legið á hálsi fyrir að vera málpípur svörtu hórunnar sem gerði út aðrar konur, ekki síst vegna þess að hún væri lygatík sem ekkert væri að marka. Merkilegt nokk þá er samt fullkominn samhljómur í vitnisburði hvítu mellnanna í Kastljósi í kvöld og þeirrar svörtu í fangelsinu. Kastljós komst líka að því að eftirspurn eftir vændi á Íslandi er gríðarleg, og að kvæntir menn séu í merihluta þeirra sem sækjast eftir „þjónustu“ vændiskvenna og þær íslensku sögðust alltaf hafa verið að leika leikrit fyrir kúnnann. STOP THE PRESS! BREAKING NEWS!

Þessu er öllu haldið skilmerkilega til haga í bók sem kom út í fyrra og þá voru þetta nú ekki einu sinni ný sannindi. Stígamót segjast á Facebook-síðu sinni vera „óendanlega stoltar af hugrökku konunum okkar sem komu fram í Kastljósi í kvöld. Þetta eru hetjurnar okkar. Svo er það Fréttablaðið á morgun . . . fullt af greinum :-)“

Stöldrum aðeins við. Þessar konur sögðu ekkert sem Catalina hefur ekki sagt og er þetta þá ekki bara sama lygaþvælan og vall upp úr Catalinu? Hórur ljúga, eins og þeir fáu vita sem lásu bókina. Nú blasir samt auðvitað við að íslensku konurnar eru fórnarlömb en Catalina skúrkur og gerandi. En þar sem hún kaus að selja líkama sinn hlýtur hún líka að vera fórnarlamb. Og þá fórnarlamb allra þeirra manna sem hún lék sama leikrit fyrir og þær íslensku. Ikke?

Ég trúi því ekki öðru en að þetta athvarf standi Catalinu opið þegar hún losnar úr fangelsi og þarf að flýja ákafa viðskiptavini sína þegar hún reynir að feta hinn þrönga veg dyggðarinnar. Ég meina, komon. Varla eru íslenskir femínistar rasistar?

Mér finnst Facebook asnalegt og ógeðslegt fyrirbæri en neyðist til þess að vera þar vegna þess að það er orðið blaðamanninum jafn mikilvægt vinnutæki og síminn, tölvupósturinn og MSN. Ekki vegna þess að það sé svo smart að hirða upp fréttir á Facebook heldur bara vegna þess hversu auðvelt er að komast í samband við fólk og hugsanlega viðmælendur á þessum meinta samskiptavef.

Ég hef samt reynt að hafa þá reglu í hávegum að „adda“ engum sem ég þekki ekki eða hef hitt í það minnsta einu sinni. Félagi minn, Facebook-fréttamaður mikill, var að segja mér að slaka aðeins á þessu og samþykkja alla.

Ákvað að prufa og sleppti nokkrum í gegn í gær. Þar á meðal trylltri trönsu og sá/sú beið nú ekki boðanna og poppaði upp á tjattinu skömmu síðar og vildi endilega fá að nudda mig. Nú hefur aldrei nokkur Facebook-vinur minn, fyrr né síðar, boðist til þess að nudda mig þannig að þótt ég sé jafn skarpur og tannbursti í mannlegum samskiptum þá taldi ég víst að um hressandi ólíunudd með stórkostlegum endi væri til umræðu. Afþakkaði pent enda veit ég ekkert um nudd og þóttt ég sé stirðari en ríkisstjórninn hefur aldrei hvarflað að mér að fara í nudd.

Hvað sem því öllu líður er ljóst að Facebook er varasamari staður en ég gerði mér grein fyrir ef maður getur lent í einhverju Crying Game dæmi þarna og orðið fyrir því óláni að karlmaður, dulbúinn sem kona, fari um mann sleipum höndum.

how are u
do you like massage?
ok
xxxx389 if u want try