Þar sem Eyjan hefur vakið athygli á ljótumog ömurlegum orðum sem ég lét falla í garð Ölmu Jennýar Guðmundsdóttur á Facebook-síðu í gær vil ég biðja hana opinberlega afsökunar á þessum vettvangi. Enda blasir við að ég fór út yfir öll mörk, og lét orð falla sem ekki nokkur manneskja á að þurfa að sitja undir.

Ég hef sent Ölmu persónulega afsökunarbeiðni, og vona að hún sé að því leyti meiri manneskja en ég, að taka hana til greina.

Ég hef í gegnum tíðina látið eftir mér að vaða á súðum og rífa kjaft, ekki síst vegna þess að ég tek sjálfan mig ekki alvarlega og finnst ljótt orðbragð ekki þungvægt. Það er afstaða sem ég ætla að taka til alvarlegs endurmats. Þegar ég er í sem mestum ham dansa fingurnir hraðar yfir lyklaborðið en hugurinn mallar, og þegar alkunnir skapgerðarbrestir mínir láta á sér kræla er voðinn vís.

Ég hef einsett mér að læra mína lexíu, og vona að framkoma mín í þessu máli geti orðið öðrum víti til varnaðar. En skömmin er auðvitað alfarið mín.

Þá þarf ekki að fjölyrða um að ég ber virðingu fyrir fólki á borð við Ölmu Jenný sem ver frítíma sínum og orku í að berjast fyrir betri heimi og heldur er nú lúalegt að nota slíkt hugsjónastarf gegn fólki í níðangurslegu orðaskaki.

Í stuttu máli: Ég skammast mín niður í tær og og bið hér með Ölmu Jennýu, fjölskyldu hennar, vini og bræður og systur í baráttunni innilega afsökunar.

Þórarinn Þórarinsson.

Nú er það ekkert leyndarmál að ég er með orðljótari mönnum og get varla komið út úr mér heilli setningu án þess að hún sé skreytt blótsyrðum eða einhverju þaðan af verra. Get lítið að þessu gert. Finnst bara svo gaman að taka harkalega til orða. Þessa sést vel stað hér á Badabing! og nú er það orðið að heimsfrétt að ég hafi stuðað viðkvæman bloggara og byltingarhetju.

Sporðdrekaeðlið í mér er svo ríkt að ég get stundum ekki stillt mig um að stinga í háheilagt fólk sem hefur höndlað sannleikann með öllu sem því fylgir. Oftast eru hvunndagshetjurnar viðkvæmar sálir og ákaflega uppteknar af sjálfum sér og eigin heilagleika þannig að í raun er auðveldara að espa þær upp en að drekka romm í kók.

Þetta eintak er sérlega vel heppnað þannig að ekki stóð á vandlætinarflaumnum sem blés mér kappi í kinn þannig að ég seildist lengst inn í vopnabúrið. Með þeim magnaða árangri að valkyrja vefsins hafði samband við alla fjölmiðla til þess að vekja athygli á því að ég sé óféti. Eitthvað sem lá nú alveg ljóst fyrir en ekki verra að fá svona sexí mynd af sér á besta stað á hinum undarlega miðli Eyjunni. Þetta hefði varla verið minni frétt í huga bardakonunnar í Landsbankanum ef ég væri garðyrkjumaður eða bensínkall.

Hugsjónafólk er alla jafna alveg ofboðslega leiðinlegt og það er þungur kross að bera að hafa axlað ábyrgð á því að stuða vitringana sem halda til í sínum einka réttrúnaðarkirkjum en einhver verður að gera það svo heimurinn farist ekki í botnlausri heimsku og leiðindum. Einhverjum þykir þetta ekki neitt sérstaklega smart en það verður bara að hafa það og tuðandi vælukjóar freista oft meira en nautasteik með bernaise. Ágætis kunningi minn bauð mér á Dale Carnegie námskeið í dag þar sem ég get víst lært kurteisi og framkomu en ég afþakkaði. Ég vil vera svona leiðinlegur við leiðindalið.

Og bíð auðvitað spenntur eftir framhaldsfréttum á Eyjunni. Er ekki örugglega gasofn á ritstjórninni?

Í bókinni Fallið segir félagi Þráinn Bertelsson frá því þegar hann dattíða í Færeyjum í sumar og þurfti að fara aftur á byrjunarreit (Vog) eftir áralanga edrúmennsku. Texti Þráins er eins og við var að búast sprellfjörugur, bráðskemmtilegur og fallegur enda er Þráin ekkert af fíflast með skrifum sínum um þetta leiðinda bögg sem alkóhólisminn er.

Mér finnst AA-bókin leiðinleg aflestrar þótt ekki þurfi að deila um það gagn sem hún hefur gert margri byttunni í gegnum áratugina og auðvitað er ekki hægt að ætlast til þess að slík rit séu skemmtileg en samt er það ekki verra þegar örlögin haga þvi þannig að stílfimur húmoristi finnur sig knúinn til að skrifa um það sem Þráin sjálfur hefur kallað ófreskju.

Ég veit ýmislegt um bæði föll og fyllerí og ólíkt Þráni finnst mér svo gott og gaman að falla að helst vildi ég gera það á hverjum degi. Þráinn fór hins vegar réttu leiðina og eftir að hafa sullað í Færeyjum fór hann beina leið á Vog og lét þurrka sig upp. Ótrúlega skynsamlegt. Ég hefði reynt að treina bömmerinn í að minnsta kosti 2-3 mánuði fyrst fallið var staðreynd.

Fall Þráins varð því fararheill og hann kemur brakandi ferskur af snúrinni hans Tóta Tyrfings og hristir fram þessa öldungis fínu bók á mettíma. Ég minnist þess ekki að hafa nokkru sinni lesið jafn skýrar, nákvæmar en um leið einfaldar og skemmtilegar lýsingar á því hvaða stormur geisar í höfði alkans rétt áður en hann teygir sig eftir fyrsta glasinu. Áhrifunum lýsir hann líka svo vel að eiginlega er ótrúlegt að hann hafi verið fullur þegar hann upplifið þau.

Fallið er skemmtilestur en einnig fróðleiksnáma fyrir fíkla og meðvirklana þeirra og í raun læsilegasta sjálfshjálparbók sem komið hefur út á íslenska tungu. Þráinn er ekki með neinar óþarfa málalengingar og kemur efninu frá sér svo vel að jafnvel mestu ídjót hljóta að fatta út á hvað þetta gengur.

Ógeðslega góð bók sem á eftir að hreyfa við mörgum og örugglega eftir að fá einhverja til þess að hugsa sinn gang. Í einhverri meðferðinni var hamrað á manni að „keep it simple, stupid,“ og það tekst Þráni svo sannarlega. Skál fyrir því!

Muammar, eða Múmmi eins og ég kallaði hann iðulega vegna þess að hann hefur verið við völd alla mína ævi, er dauður. Ég vil alls ekki gera lítið úr því hvursu frábært er að þetta illmenni hafi verið sent til heljar með byssukúlur í báðum fótum og haus en ég á samt eftir að sakna hans. Með honum er enda genginn síðasti alvöru skúrkur æsku minnar og það er því ekki laust við að ég finni fyrir tómleika, aldri mínum og jafnvel fyrir feigð.

Árið 1988, fyrir 23 árum, fór ég að sjá Naked Gun með æskuástinni minni og við hlógum okkur máttlaus yfir upphafsatriðinu þar sem Frank Drebin tók í lurginn á öllum aðal vondu köllum æsku okkar.

Þarna voru saman komnir Idi Amin (dauður og ógeð), Yasser Arafat (dauður, fílaði hann samt alltaf), Ayatollah Khomeini (dauður og pottþétt vondur, sést í augunum) Fidel Castro (kannski dauður, kannski ekki, en frekar meinlaus í seinni tíð og misskilinn. Kommónistar sem drekka litla Kók í gleri geta ekki verið alslæmir. Gleymum líka ekki að ömmu fannst hann sexí), Mikhail Gorbachev (lifandi og barasta hinn vænsti og besti kall) og svo sjálfur Muammar Gaddafi (ný dauður og the meanest motherfuckin beast in the valley). Þarna vantaði Saddam Hussein (dauður) og Ronald Reagan (dauður og kannski bæði illgjarn og heimskur sem er ekki góð blanda). Svo allrar sanngirni sé gætt er rétt að nefna líka Leonid Brezhnev (dauður), Yuri Andropov (dauður) og Konstantin Chernenko (glataður gæi sem dó eiginlega bara strax). Nenni ekki að telja upp einhver gyðingakvikindi (dauðir) sem voru að frekjast áfram í Ísrael í gamla daga. En ég fílaði þá ekki.

Ég stend því greinilega frammi fyrir því að mennirnir sem héldu fyrir mér vöku í æsku af áhyggjum af afdrifum heimsins eru allir farnir. Og við verðum nú að gefa Múmma það að hann var einn sá svalasti og ég fylltist bæði stolti og (splatter) hrolli þegar ég sá blóði drifið lík hans á fréttamyndum í dag. Gefum illmenninu það að hann var grjótharður þar til yfir lauk. Hann hefði getað verið löngu flúinn en hann ætlaði að berjast til síðasta manns. Auðvitað að kafna úr hroka og frekju þess sem hefur drottnað í 42 ár, en samt. Þetta er rétti andinn!

Múmmi var líka ekta skúrkur, svona eins og í James Bond-mynd. Snaróður, bilaður og grimmur með þrautþjálfaðar og ljónynjugrimmar Amazónur í leðurkorsilettum fyrir lífverði. How cool is that?

Ég er þess vegna ekki alveg tilbúinn til þess að kaupa meint andlátsorð Múmma. Að hann hafi hrópað: „Ekki skjóta, ekki skjóta!“ Þetta stenst enga skoðun. Hann hefur miklu frekar öskrað: „Skjóttu ef þú þorir dauðlegi krypplingur!“ Ég hef lúmskan grun um að strax sé byrjað að aumingjagera hann í áróðursskyni rétt eins og Navy Seals þóttust finna haug af klámi og hassi heima hjá Usama sem var sagður hafa skýlt sér á bak við konu! Sigurvegararnir skrifa söguna og þeir hika ekki við að gera andskota sína að kellingum og aumingjum í dauðanum.

Þegar ég sá blóðugt hræið af Múmma ályktaði ég strax að hann hefði verið trúr sannfæringu sinni og sjálfum sér til enda og hefði fallið í bardaga með brugðinn brand og stríðsöskri, umkringdur fáklæddum valkyrjum með vélbyssur. Jájá. Ég lifi í Hollywood-heimi. So sue me! Gleymum því líka ekki að við erum Íslendingar og við vitum að dauðinn verður aldrei göfugri en þegar maður fellur í bardaga og þá helst fram fyrir sig. Í sókn fram í rauðan dauðann. Aldrei í vörn. Sama hvort menn eru góðir eða vondir.

Og ef hann dó ekki í aksjón eins og Steven Seagal á heróíni þá var hann bara einfaldlega myrtur og góða fólkið sem hatar hann verður að horfast í augu við það. Veit samt að Múmmi hefði aldrei látið taka sig lifandi þannig að hann hefur klárað þetta með stæl.

Here´s to you Múmmi, sucking my dick. Rest in pieces you sad excuse for a human being! Ég sef betur í nótt.

Barir geta verið hættulegir staðir, sérstaklega þeim sem kunna ekki að vera fyllibyttur eða eru alveg lausir við það sem kallast í útlöndum að vera street smart. Ég held að samanlagt hafi mér verið hent út af Ölstofu Kormáks og Skjaldar fjórum sinnum. Á sama kvöldinu, en það er önnur, lengri og skemmtilegri saga. Mér var samt ekki hent út fyrir að vera með stæla við barþjón heldur fyrir almennan dólg og að umbreytast í James Douglas Morrison uppi á borðum staðarins.

I am the Lizard king... og allt það. Þið vitið.

Allar góðar byttur vita að barþjóninn er mikilvægasta manneskjan í næturlífi manns enda getur viðskiptabann á bar orðið fyllibyttum skeinuhætt. Þess vegna hefur verið átakanalega fyndið að fylgjast með núningi íslenskrar útvarpsstjörnu við eina af hinum vösku bardömum á Ölstofunni á Eyjunni í dag.

Móðgaður og fúll barþjónn getur gert líf drykkjumannsins að helvíti og þess vegna vitum við sem höfum sopið flestar áfengar fjörur umhverfis landið að barþjóninn er sá fyrsti sem maður gerir að vini sínum. Og maður er ekkert að góla á barfólkið. Maður bíður bara rólegur og brosir sínu blíðasta. Búsið kemur alltaf fyrir rest.

Sumt fólk er mikilvægari bandamaður en annað. Þess vegna hef ég til dæmis í allri minni blaðamennsku lagt mig fram um að vingast við umbrotsmenn og ljósmyndara frekar en aðra blaðamenn vegna þess að ef maður er með umbrotsmann og ljósmyndara á sínum snærum eru manni allir vegir færir inni á ritstjórn og maður getur sneitt hjá alls konar verkferlum og vinnureglum til þess að klára dæmið með stæl á síðustu sekúndu fyrir deddlæn. Þetta er eins með barþjónana sem geta verið vinir í raun þegar maður þarf að raða í sig nokkrum skotum eftir að ljósin hafa verið kveikt.

Öll lögmál og samanlögð lífreynsla fyllibyttna benda til þess að maður sem er settur í straff á bar, stað sem bókstaflega þrífst á því að selja leiðindapakki vökva sem gerir það enn leiðinlegra, hlýtur að vera ævintýralega leiðinlegur. Svona eins og fulli kallinn í flugvélinni sem fyrsta freyja endar á að segja við: “Nei, því miður. Þú getur ekki fengið meira vodka í kók. Þú hefur fengið nóg.”

Venju samkvæmt reynir leiðinlega fólkið á barnum að gleyma bömmerum sínum í þynnkunni dagana á eftir en þessi maður ruddist vaskur fram á völlinn og skammaðist yfir því að hafa ekki getað fengið einn, lítinn, vesælan bjór á Ölstofunni. (Lítinn bjór! Hvaða djók er það? Átti svo að fylgja honum eftir með einum einföldum?) Þrátt fyrir að þekkja eigendurna nota bene. Hann afhjúpaði sig í væli sínu sem magnaðan leiðindapúka. Ég kynntist nóg af svona fólki á bensínstöðinni í den og þeir sem grenjuðu um þjónustu, sögðust ætla að fara eitthvert annað eða að þeir þekktu Geir Magnússon voru oft hársbreidd frá því að Óli berði þá í klessu. Svona lið er alger plága og öllum til ama og óæginda.

Barstelpan svarar af fullri hörku og lætur útvarpsröddina ekki eiga neitt inni hjá sér. Þeim ber þó saman um það í skrifum sínum að á milli línanna má lesa að frægðarkomplexar hrjá þennan mann, í það minnsta þegar honum er hrært saman við áfengi. Frumforsenda hans er samt ramskökk þar sem það stoðar lítt að vera með fræga rödd af Rás 2 inni á háværum bar. Logi Bergmann hefði til dæmis aldrei þurft að góla að hann þekkti Kormák eða Skjöld. Auðvitað er Logi samt með fræga rödd en andlitið er diplómatapassinn hans. Útvarp og sjónvarp er ekki það sama. Þetta eiga allir að vita. Ekki síst útvarpsfólk.

Krónísk spítalafóbía mín náði nýjum hæðum undir lestri hádegisfrétta þegar upplýst var að starfsfólk Landsspítalans þyrfti stundum að margnota græjur sem almennt ættu að vera einnota og nú óttast ég ekkert meira en að læknir eigi eftir að fara með fingur í notuðum latex-hanska upp í rassinn á mér við ristilsskoðun.

Þessi hörmungafrétt rifjaði upp fyrir mér brandara sem ég las þegar ég var 12 ára en þá var Rússland voða mikið eitthvað svona Rússland og algert eymdarbæli. Þetta er einn af örfáum bröndurum sem ég man enda þoli ég ekki fyrirbærið og leiðist almennt þeir sem segja brandara. En hvað um það:

Vitið þið hversvegna öllum skurðaðgerðum á Landsspítalanum þarf að vera lokið fyrir hádegi?
Þá þarf mötuneytið að fá hnífapörin aftur.

Fór í frumsýningarpartí í gær þar sem allt var vaðandi í sjóðheitum og sætum gellum. Í fullkomnum heimi á maður auðvitað ekki að þurfa að reyna við stelpur og leggjast svo lágt að nota „pikköpplínur“ og hingað til hef ég komist hjá því að standa í slíku hallærisstappi. Þær komu bara. Eitthvað er þetta að breytast og í gær gaf mér engin gaum sem var vissulega ákveðið áfall þannig að ég ákvað að reyna nýja „pikköpplínu“ sem gengur út á það að bjóða konum að geta þeim fallegt og gáfað barn. Það virkaði ekki og tilraunadýr gærkvöldsins sagðist ekki vilja fleiri börn.

Ég trúi því tæpast að ég sé búinn að missa mojoið mitt svona skyndilega þannig að ég hraðsauð þá kenningu í gær að fólk sé almennt hætt að kunna að „hössla“ út af þessu helvítis Facebook. Nú er bara „pókað“ og „tjattað“ á Netinu frekar en að gera þetta með stæl upp á gamla mátann. Einhvern veginn þyrfti að flytja rafrænar viðreynslur yfir í kjötheima en ég sé ekki alveg fyrir mér að það komi vel út að pota í konur á opinberum vettvangi. Það er bara ávísum á kæru fyrir áreiti. Þá er gamla, góða „má ég bjóða þér í glas“ öruggara.

Samt pæling hvort ekki sé hægt að koma blikkandi barmmerkjum með neonlýstu orðinu „Single“ á konur sem eru á lausu og vilja láta vita af því. Slíkt myndi spara bæði tíma, fyrirhöfn og óþarfa vandræðagang og einfalda þetta brölt til mikilla muna.

Vefsmásagan Second Son, sem segir frá átökum Jack Reacher við kúkalabba á bandarískri herstöð þegar hann er þrettán ára, er frábær skemmtun þótt okkar maður sé rétt kominn á unglingsárin. Hann er þegar tröllvaxinn og faðir hans fær ekki betur séð en að hann muni verða 1/8 úr tonni af vöðvum þegar hann kemst til manns. Hann minnir eiginlega svolítið á Egil Skallagrímsson, þessi gutti sem bjargar föður og eldri bróður úr klandri og ryður öllum hindrunum úr vegi með ofsafengnu ofbeldi.

Reacher hefur verið líkt við kokteil af Rambo, Bruce Willis, og Clint Eastwood eða þeim harðhausumsem þeir hafa leikið í gegnum árin og ekki er nein ástæða til að rengja þann samanburð. Hann er samt náskyldastur Philip Marlowe Chandlers og ef til vill Continental Op hjá Hammett.

Reacher og Marlowe eiga það sameiginlegt að þeir róta sér í vandræði til þess að hjálpa þeim sem minna mega sín og hika ekki við að brjóta lög og reglur þegar lögin halla á smælingja ómennum í hag. Það er nú aðallega þessi eðlisþáttur Reachers sem veldur því bækur Lee Child eru mesti yndislestur sem ég hef komist í síðan ég fann þvælda The Big Sleep kilju uppi á háalofti hjá ömmu og afa þegar ég var á svipuðum aldri og Reacher í Second Son. Næstu ár fóru í að elta uppi allar skáld- og smásögur Chandlers og stórskemma persónuleika minn til frambúðar með lestri þeirra.

En þegar leiðir skilja með Reacher og Marlowe kýs ég frekar að bera ofsann í Reacher saman við annað æskuídol mitt, Egil Skallagrímsson, að Rambo, John McClaine og Dirty Harry ólöstuðum.

Tökum dæmi úr Second Son sem er fengur fyrir okkur Reacher fólkið þar sem hér fáum við fyrst að kynnast honum í æsku:

Reacher og stóri bróðir hans, Joe, eru á gangi um herstöðina sem er nýjasta heimili þeirra þegar þeir mæta hópi tudda sem flestir eru á aldri við Joe. Fimmtán ára. Þeir hafa í hótunum við bræðurnar og Joe bendir þeim rólegur á að sá sem síðast abbaðist upp á litla bróður hans væri liðið lík. (Smá ýkjur kannski). Eineltispúkinn spyr þá hvort Reacher sé sikkópati.

„You mean do I think I’m right to do what I do and feel no remorse afterward?“ spyr Reacher á móti.

„I guess.“

„Then yes, I’m pretty much a psychopath,“ segir Reacher þá og klárar þennan debatt.

Pabbi þeirra bræðra er grjótharður foringi í landhernum og lætur sér fátt fyrir brjósti brenna enda trúr þessu mottói: „War is not about dying for your country. It’s about making the other guy die for his.“

Samt er ekki laust við að hann hafi nettar áhyggjur af þessu náttúruafli sem seinni sonur hans er og í þessari senu getur maður alveg séð fyrir sér Skallagrím reyna að hafa smá taumhald á snaróðum Agli.

Reacher er semsagt að fara að klára það sem hann var nýbyrjaður á. Að berja eineltispúkann í slíkt hakk að hann verði þeim bræðrum aldrei framar til ama og vefur vírlengju um hnúa sína til þess að fá meiri þunga í höggin.

His father said, “Stay calm, son. Don’t do too much damage. I don’t want this family to go three for three this week, as far as getting in trouble is
concerned.”
“He won’t rat me out.”
“I know that. I’m talking about a manslaughter charge.”
“Don’t worry, dad,” Reacher said. “It won’t go that far.”
“Make sure it doesn’t.”
“But I’m afraid it will have to go a certain distance. A little farther than normal.”
“What are you talking about, son?”
“I’m afraid this time I’m going to have to break some bones.”

„I am not Lithuanian, I am not Romanian, I am not Hungarian. I am French and I have rights.“

Missti af þættinum hans Sölva á Skjá einum í gær sem mér þykir miður þar sem hann var að fjalla um súlustaði sem eru alveg sérstakt áhugamál hjá mér. Eins og reyndar allt sem þrífst best í skugganum sem film noir-myndirnar hafa varpað yfir sálarlíf mitt. Efast svosem um að þarna hafi komið eitthvað nýtt fram sem ég veit ekki nú þegar en sjaldan er samt góð klámvísa of oft kveðin.

Þátturinn hratt af stað spjalli um súlustaði yfir kaffibollunum í vinnunni í morgun og þá rifjaðist upp fyrir mér frábær og kjarkmikil stúlka sem kom hingað til að dansa við súlu á kampavínsklúbbi í miðborg Reykjavíkur vorið 2009. Ég var þá á DV og við Diddi ljósmyndari fórum til fundar við dömuna á Íslenska barnum. Diddi tók flottar myndir, enda stelpan fyrirsæta í Frakklandi, og ég átti við hana bráðskemmtilegt viðtal sem fór þó aldrei á prent.

Við Diddi báðum hana um að setjast í rauða stólinn í Laxness-horninu á staðnum en hún tók það ekki í mál. „It will make me look like a cheap prostitude!“ Og þessi klassapía kærði sig ekki neitt slíkt sem var einmitt aðalástæðan fyrir því að henni og eiganda súlustaðarins sinnaðist. Deilunum lauk með því að hún rauk á dyr, fékk sér lögfræðing á Íslandi, gerði launakröfu á staðinn og flaug svo heim. Og síðan hef ég ekkert af henni frétt.

Fannst svolítið leiðinlegt að fá ekki tilefni til þess að skrifa þetta viðtal og birta þannig að ég sagði aðeins frá fundi okkar í litlu bloggi sem ég ætla að dusta rykið af í tilefni dagsins:

Ég eyddi litlu broti úr kvöldstund með fallegri, bráðskemmtilegri og sláandi töff stúlku á kaffihúsi hér í borg nýlega. Þetta var kvöldið áður en hún fór af landi brott í fússi eftir að hafa starfað í tvær vikur við nektardans á súlustað í miðborg Reykjavíkur nota bene. Ekki Kópavogi.

Vá! Þetta hefði getað verið í bíómynd.

Ég er þannig lagað löngu vaxinn upp úr því að láta kirkjuna fara í taugarnar á mér. Aðallega vegna þess að ég veit í hjarta mínu að þau trúarbrögð sem hún stendur vörð um hljóta að lognast út af áður en yfir lýkur og í raun stappar það nærri sturlun að á 21. öldinni, með allri þeirri tækni sem fleytti okkur þangað, skuli fólk enn þykjast trúa á þá þvælu sem kirkjan stendur á.

Boðskapur Krists er svosem alveg fallegur og klassískur en maður getur vel sýnt náunga sínum kærleik og tamið sér umburðalyndi og væntumþykju í garð manna (kæri maður sig endilega um slíkt) og málleysingja án þess að kirkjan þurfi að leggja línuna. Eiginlega miklu frekar án leiðbeiningar hennar þar sem saga hennar er ljót og blóði drifin og hún hefur í gegnum aldirnar verið skálkaskjól. Ótrúleg illvikri hafa verið framin í nafni alls þess góða sem þessi stofnun þykist standa fyrir.

Í uppáhaldsbíómyndninni minni, Angel Heart, hittast spæjarinn Harry og sjálfur Lúsífer í kirkju og eiga tal saman. Skrattinn bendir Harry, spekingslegur á, að í heiminum fyrirfinnst aðeins nógu mörg trúarbrögð til þess að kveikja hatur í brjóstum fólks en ekki til þess að fá það til að elska. Mikið til í því. Harry er ekki í góðu jafnvægi, blótar og notar ljót orð, þannig að Satan horfir á hann, strangur, með augum Robert De Niro, og biður hann um að gæta tungu sinnar. Þeir séu nú einu sinni í kirkju.

I don't give a fuck, if this is a church. I don't like churches.
- Are you an atheist?
Yes, I'm from Brooklyn.

Ég er svolítið eins og hann Harry og hef aldrei kunnað vel við mig í kirkjum né heldur þær serimóníur sem þar fara fram. Hef því forðast kirkjur eins og heitan eldinn þótt ég hafi vissulega ekki getað komist hjá því að ganga að eiga fyrrverandi konu mína við altari Dómkirkjunnar og neyðist stundum til þess að fara í kirkju til þess að kveðja fólk sem mér er kært. Sé samt mest af öllu eftir að hafa látið ferma mig. Af öllum þeim axarsköftum sem ég hef gert svíður mig enn sárast að hafa ekki staðið á sannfæringu minni 14 ára gamall og láta þetta bull lönd og leið.

Það sló aðeins á skömmina þegar kærastan mín gekk í kirkjumál mín fyrir mig þegar við vorum 19 ára, skrapp á bílnum mínum niður á Hagstofu á meðan ég stóð vaktina á bensínstöðinni og sagði mig úr þjóðkirkjunni og skráði mig um leið í Ásatrúarfélagið. Það er fallegur félagsskapur sem stendur vörð um falleg trúarbrögð forferðar okkar án þess að standa í trúboði og þvinga sér upp á fólk, hvorki konrabörn, óharnaðan æskulýð né fullorðið fólk. Mjög sætt.

Þá hélt ég að ég myndi springa af stolti þegar frumburðurinn ákvað lögnu fyrir fermingaraldur að það væri útilokað að hún myndi leggjast svo lágt að þiggja lífsins kórónu af einhverri prestsnefnu í kirkju. Við foreldrarnir vorum ekki alveg í takt í trúmálum en gerðum samkomulag okkar á milli um að við myndum ekki reyna að hafa áhrif á barnið og hvorki halda að því trúleysi né trú. Krakkinn komst svo að sinni niðurstöðu sjö eða átta ára eftir kristinfræðitíma í skólanum. Kom heim og sagði að í einu boðorða Guðs segði að ekki mætti girnast konu náunga síns, asna hans, ambátt eða þræl. Eða eitthvað álíka og spurði svo: „Ef Guð er svona góður af hverju vill hann þá að fólk eigi þræla?“ Og þar með var málið dautt. Segiði svo að það sé ekki börnum hollt að fá að kynnast kristni í barnaskóla.

Gamalt ógeð mitt og óþol fyrir kirkjunni hefur samt tekið sig upp á ný vegna þess hversu perversjónir virðast hafa verið sjálfsagður hlutur innan hennar og hversu aumingjalega á þeim er tekið ennþá. Kom manni svosem ekkert á óvart en samt. Ógeðfellt og ógeðselgt.

Mér er illa við kirkjur. Ég er frá Reykjavík.

Draumfarir mínar jafnast þessar næturnar á við ágætis sýrutripp. Oftast nær undirmeðvitund mín hæstu flugi þegar ég sef með níkótínplástra en því er ekki að heilsa núna þannig að ég gef mér að allt sé á fleygiferð í mínum sofandi kolli þar sem ég er að trappa mig niður af geðlyfjunum og stefni á að færa mig úr fílaskammti niður í 35 mgr. og endurheimta þannig fulla kyngetu og löngun.

Í nótt dreymdi mig að frekar stór, en horuð, svört könguló væri að svamla í klósettinu heima hjá mér. Henni til samlætis sprikklaði þarna líka býsna hress gullfiskur. Ég hata köngulær og réðist til atlögu við hana með því að pissa á hana og eftir að hafa boðið henni upp á þetta óskemmtilega freyðibað sturtaði ég niður og hirti í engu um afdrif gullfisksins.

Þegar vatnið varð lygnt aftur var köngulóin á bak og burt en gullfiskarnir voru orðnir tveir. Vænir slörhalar, annar glóandi appelsínugulur eins og náttúrulögmál gera ráð fyrir en hinn hvítur og rauður. Þá skipti engum togum að ég tók þá með höndunum upp úr salrenisskálinni og lét þá renna ljúflega ofan í gróðursælt 130 lítra fiskabúr sem beið eftir þeim og virtist hreinlega hafa fallið af himnum ofan með öllum tilheyrandi græjum. Loftdælu, hreinsara og öðru fíneríi.

Nú kann ég ekki að ráða drauma en kannski er ég að fara að skola einhverju áttfættu og illu út úr lífi mínu og taka fegurðinni og hamingjunni fagnandi. En svo er þetta mögulega bara fyrirboði þess að ég eigi annað nýrnasteinkast í vændum.

Ég er að skipuleggja Íslandsmeistaramótið í dvergakasti um næstu helgi þannig að þið ykkar sem fílið að svífa um loftin blá, með hjálm og skíðagleraugu, endilega gefið ykkur fram. Þetta verður massa stuð í anda ársins 2007.

Björgólfur Thor hefur sett saman lið með Sigurjóni Árnasyni og Kjartani Gunnarssyni en Sigurjón Digri getur kastað dvergum af sama krafti og hann hesthúsar súkkulaðisnúða. Sigurður Einarsson er einnig heitur og er að setja saman lið. Jón Ásgeir er hins vegar kominn í einhverja siðferðislega dillemmu og vill ekki vera með. Sem er allt í lagi vegna þess að hann hefur lengi verið slæmur í öxlinni og getur ekki kastað ykkur með þannig tilþrifum að þið fáið eitthvað út úr þessu.

Boxfélag Framsóknarmanna verður líka með en fyrirliðinn Vigdís Hauksdóttir hefur stundað stífar æfingar á dvergakasti úr steinhúsi. Alveg grjóthörð.

Allir lofa að miða beint á dýnuna þannig að þetta verður BARA gaman! Koma soh!

Gullrisotto og Gordon Bleu úr mammútakjöti verður á boðstólnum í lokahófinu ásmt viskíi sem fannst á Norðurpólnum nýlega og er talið vera úr forðabúri Roald Amundsen.

Wíííííííí!

Var að hlusta á alveg makalaust viðtal við „vændiskúnna“ sem var víst útvarpað í Síðdegisútvarpi Rásar 2 í dag. Og ef þetta á að veita innsýn í hugarheim hins dæmigerða vændiskaupanda þá heiti ég Kermit the frog! Þetta er eins og einþáttungur skrifaður á Stígamótum um einhvern iðrandi aumingja sem fellur í flokk hins mikla vændisrannsakanda Gísla Hrafns Atlasonar. „Fiktari“ sem er jafn mikið fórnarlamb og mellurnar sem hann keypti! Komon.

Ef þetta á að hjálpa heykvíslafólkinu í baráttunni gegn vændi þá er ég enn meira hissa á því að þetta lið hafi ekki lesið bókina okkar Jakobs Bjarnars um Catalinu. Þó ekki nema til þess að draga raunverulegan lærdóm af því sem er í gangi í vændisbransanum. Vegna þess að ef því er í raun alvara og vandamálið er í þeirra huga stærra en eigið egó og einkaréttur á umræðunni þá myndi það væntanlega vilja brjóta málið til mergar í stað þess að hossa sér á brenglaðri sýn á þennan heim.

Einhverra undarlegra hluta vegna rúnkar „góða fólkið“ sér á alls konar „skúbbum“ þessa dagana og lætur eins og almættið hafi fært þeim vændisboðorðin tíu að ofan en samt er þetta allt old news og var ekki einu sinni nýmæli þegar við Jakob skrifuðum bókina sem við máttum ekki skrifa og enginn úr heykvíslaliðinu vildi gefa gaum. (Það lið fór ekki að hlusta fyrr en hvítar, íslenskar mellur tjáðu sig. Þá glenntust öll eyru upp).

Um daginn komst Stígamótakona að því að það er allt löðrandi í vændisauglýsingum á Einkamál.is og í Fréttablaðinu!!! OMG! STOP THE PRESS! Þetta stendur í bókinni sem kom út í fyrra. Með leiðbeiningum frá mellumömmu um hvernig þær fljúga undir radar. Og svo er núna einhver leppalúði dregin á flot með bæklaðri rödd í útvarpinu og þvættingnum sem vellur upp úr honum er póstað hægri vinstri á Facebook- veggjum „góða fólksins“ sem virðist þá til í að stökkva á það að forhertir vændiskúnnar séu fórnarlömb(!) Rétt eins og þær konur sem þeir riðlast á í krafti eymdar þeirra. Hvað næst? GSP-búnaður í bílum fyrrverandi er staðalbúnaður sem aumingja veiku mennirnir þurfa hjálp við að fjarlægja?

Ekki þótti útvarpi allra landsmanna eða neinum öðrum tíðindi fólgin í því þegar ég og Jakob króuðum nokkra vændiskúnna af, ekki eina grenjuskjóðu sem er skólabókardæmi úr kynjafræðum um mann sem „lenti“ í vændi og bíður þess aldrei bætur, og þvinguðum til þess að segja okkur frá. Þessi gaur í útvarðinu var álíka sannfærandi og krabbameinsviðvörun á sígarettupakka. Hvaða vitleysa er þetta?

Það sem okkur Jakobi tókst að gera var groundbreaker sem Bernstein og Woodward hefðu fílað en ekki kjaftur á þessu skeri fattaði það. Alveg skal ég til dæmis hengja mig upp á að engum á Rás 2 var hótað lífláti ef þessi lúser yrði persónugreinanlegur. Vændiskúnnar eru ekki fórnarlömb. Aldrei!

Ég taldi mig vera í aðstöðu til að setja fram þessar kröfur, að hún kæmi til mín – ég kærði mig ekki um að fara í einhverja hrútastíu hjá henni. Vildi heldur hafa heimilislegan brag á þessu.

Þeir eru ekki með móral og sjá ekki eftir neinu og þeir gera þetta aftur og aftur vegna þess að þeir geta það og komast upp með það. Og þeim finnst þetta bara flott.

Ég hugsa svo sem að það hafi nú alveg komið fyrir að maður hafi fengið móral. En bara eins og gengur og gerist. Er ekki alltaf mórall eftir fyllerí? Einhvers konar. Og tengist þá gjarnan óhóflegri peningaeyðslu. Stundum plataði hún mann uppúr skónum. Maður fékk kannski ekki mikið fyrir peninginn. En siðferðilegir annmarkar? Nei, mér finnst þessi lög náttúrlega algerlega fáránleg og einnig bannið við þessu strippi. Menn ættu að fá að gera það sem þeir vilja. Eins og flestir heilbrigðir menn hugsa. Varðandi þessi viðskipti mín við Catalinu, þá var enginn neyddur til neins.

Þessi ömurlegi vælukjói sem Rás 2 dró upp er eins ósannfærandi mellukúnni og hugsast getur. Og áður en lengra er haldið er rétt að halda því til haga að ég hef verið með annan fótinn í því sem smáborgarar kalla „undirheima“ í 15 ár og veit miklu meira um vændi á Íslandi og súlustaði en hvert einasta kvikindi sem hefur numið kynjafræði eða gert félagsfræðilega rannsókn á fyrirbærinu.

Ég hef verið á staðnum og horft á „leikinn“ sem Catalina talar um og kann hann utanað enda ekki mörg tilbrigði til. Hef meira að segja sjaldnast verið fullur. Bara verið úti í horni með vont kaffi og fylgst glottandi með súlustelpum vefja veikgeðja mönnum um fingur sér en get samt fullyrt að þessir menn fara ekki heim með móral yfir neinu öðru en fjárútlátunum.

Þessi aumingi og iðrandi syndari sem Rás 2 dró á land í dag er eins fjarri dæmigerðum vændiskaupanda og hugsast getur. Enda greinilega skólabókaralki og einmana ofan í kaupið og talaði eins og slíkt kvikindi sem er að fara í gegnum níunda sporið. Ó mig auman! Ég vissi að ég var að gera rangt og finnst það svo sorglegt. Búhú! Og hvað svo? Já bara að hætta að drekka og dópa og koma sér út úr aðstæðum sem kalla á stjórnleysi! Þetta er klassískt væl af blaðsíðu 208 í AA-bókinni og hefur ekkert með vændi eða neyslu þess að gera.

Best af öllu var þegar þetta fífl var LÁTIÐ SEGJA að hann hafi pukrast með þessi viðskipti sín. Hvaða kúadella er þetta? Vændiskaup eru hópíþrótt hjá karlmönnum. Íslenskum sem öðrum.

Ég hef oft verið í einhverjum partíum þar sem strákar eru saman komnir, um nótt, og þá eru menn að pæla í þessu. Að minnsta kosti er þetta svona í kringum mig. Þá eru menn að hringja í þau númer sem þeir finna á Einkamálum og ýmsum auglýsingum. Og það er lítill vandi að finna þessa þjónustu. Menn fara inná leitarskilyrði, slá inn aldur þarna og hitt þarna ... þá kemur einhver lýsing með símanúmeri og þú bara hringir. Þetta er ekki flóknara.

Og oftar en ekki fara fleiri en einn á sömu melluna. (Vituð ér enn eða hvað?) Fastakúnni hjá mellum lítur á þær sem hlut og honum gæti ekki verið meira sama um það hvort konan er manseld eða að gera þetta vegna þess að hún er svo gröð að hún ákvað að verða hamingjusama hóran.

Fyrir nokkrum mánuðum réðist á mig froðufellandi félagsfræðingur (mér finnst félagsfræðingar vera asnar nota bene) á bar og vildi bíta af mér hausinn fyrir að hafa fært jafnréttisumræðu 30 ár aftur í tímann með minni frábæru heimild um vændi og hugarfar mellumamma og kúnna. Glæpur minn er búðarhnupl miðað við þetta viðtal og sekt þeirra sem ákváðu fyrirfram að bókin okkar Jakobs væri klám. Við buðum upp á kaldhamraðan sannleikann en „góða fólkið“ hafnaði þessum hvalreka sem litla kverið okkar um Hið dökka man er en kýs frekar glansmyndir af öllum helvítis pakkanum. Og þetta kúnnaviðtal er einfaldlega fyrir neðan allar hellur og gerir ekkert nema skekkja myndina en ég geri ráð fyrir að það sé tekið með mikilli velþóknun Stígamóta og þeirra sem hafa einkaleyfi á því að tjá sig og tala um vændi.

Hún var orðin fræg og allir að tala um hana. Okkur félagana var farið að langa til þess að prófa hana. Við höfum báðir oft átt viðskipti við vændiskonur áður en höfðum einhverra hluta vegna ekki lent á Catalinu. Við vorum vel í glasi og í einhverju flippi þegar við hringdum og pöntuðum hana. Hún kom svo og afgreiddi okkur báða með þvílíkum tilþrifum að ég er enn að hugsa um þetta. Ég man ekki hvað hún rukkaði okkur, en hún var alveg fokdýr. Svo mikið man ég. En hún var hverrar krónu virði.

Þau sem berjast gegn vændi eru upp til hópa gott fólk, aðallega konur, en það sem þetta lið vantar er reynsla af vetvangi. Þetta er eins og sagnfræðingar að skrifa um Víetnam-stríðið án þess að hafa nokkru sinni stigið inn á vígvöllinn. Veit beisikklí ekki djakk sjitt en getur predikað og valið hvað það vill sjá og heyra. Og horfir oft á staðreyndir með blinda auganu.

Lesiði fokkings bókina! Ef hún hefði verið skrifuð af Gísla Atlasyni og Höllu Gunnardóttur væri þetta Biblían ykkar. En vegna þess að hún er skrifuð af alvöru blaðamönnum sem ganga ekki að verkinu með fyrifram gefnar skoðanir þá mátti ekki heyra á þetta minnst. Vegna þess að þið hafið einkaleyfi á umræðunni og um leið fullan rétt á að brengla hana og skekkja. En hvernig ætlar heilaga fólkið að tækla vandann sem það vill ekki horfast í augu við. Jú, með sænsku leiðinni og lögboðum. Idiots!

Skáletranir eru teknar beint upp úr bókinni All the Hooker´s Men eftir Jakob Bernstein og Tóta Woodward og þetta eru alvöru viðtöl við alvöru, harðsoðna vændiskúnna sem vildu alls ekki tjá sig en stóð ekki annað til boða. Blaðamennska 101 jú nó. Alveg óskylt félagsvísindum sem eru djók.

Ég bý við þau andlegu gæði að vera svo öruggur með kynhlutverk mitt að ég get kinnroðalaust viðurkennt að mér finnst Johnny Depp svo undurfagur karlmaður að hann minnir mig helst á grískt goð. Og að í upphafi ferils síns var Jude Law sjúklega sætur. Svo þarf víst ekki að fjölyrða um það að mér finnst George Clooney geðbilað töff og sexí. Ég er líka laus við það að vera varaborgarfulltrúi með messíasarkomplex og get þess vegna upplýst Mörtu smörtu um hvað er í snyrtibuddunni minni frekar en að krossfesta mig á Facebook og gera mig að píslarvætti og hetju í stóra varalitastríðinu.

Ég á samt því miður ekki sokkabuxur en tel víst að ef svo væri þá væri umtalsverð eftirspurn í samfélaginu eftir því að fá að fræðast meira um þær og ekki síður hvað ég geymi í þeim.

Talandi um sokkabuxur má kannski geta þess, svona í framhjáhlaupi, að ég fíla sokkabuxur ekkert sérstaklega. Ég er meira svona sokka- og sokkabelta maður. Og þær konur sem hafa heillað mig mest í gegnum árin og lagt mig í duftið af óslökkvandi andlegri og líkamlegri þrá notuðu frekar klassíska nælonsokka sem ná upp á mið læri. Og svo sokkabelti svona til hátíðabrigða. Það er sko sexí!

Kjullikjullikjumm!

Rétt eftir hrun skrifaði ég helvíti góða og langa grein í Nýtt líf um hvað við ættum skilið að fá út úr hruninu, hvað við ættum að gera og allt það. Alveg nett í anda þess sem minn ágæti félagi Jói Hauks er að boða núna, held ég, og í anda tilrauna meistara Jónasar til þess að berja heimskuna úr þjóðinni með orðspjótum sínum. Sorglegt að vera að endurbirta þetta eitt andskotans skiptið enn frá hruni en því miður held ég að draumurinn um heilbrigðara Ísland hafi ekki verið í meiri hættu en akkúrat núna þegar handbendi Sjálfstæðisflokksins ganga til liðs við hlustendur Útvarps Sögu, Sturlu vörubílstjóra og hana Dorrit, sem ég dái svo heitt, í fylkingarbrjósti.

Endurbirt, einu sinni, einu sinni enn. Ekki vegna neinna áskoranna heldur aðeins af brýnni nauðsyn.

Skrifaði þessa grein fyrir Nýtt líf fyrir einhverjum vikum. Nú eru allir farnir að tala um uppbyggingu og nýtt og betra Ísland sem er laust við spillingu og allan þann viðbjóð sem hefur grasserað hér áratugum saman. Sýnist vera alveg meinlaust að dusta rykið af þessu. Ég er auðvitað ekki jafn djúpur og pældur og liðið í Silfri Egils en mín kenning er einfaldlega sú að til þess að byggja upp þurfum við eiginlega ekki að gera neitt annað en hætta að væla.

Hættiði þessu væli

Íslenskt efnahagslíf er hrunið, samfélagið er á hliðinni og það eina sem þjóðinni dettur til hugar er að harma hlutinn sinn, grenja og tuða í stað þess að sjá möguleikana sem felast í því að gegnumrotið og spillt samfélag sé loks komið í þrot. Sá heimur sem við höfum lifað og hrærst í síðustu tvo áratugi eða svo ætti í raun ekki að vera neinum harmdauði og hrunið nú var jafnóhjákvæmilegt og fall Rómar.

En þegar við fáum nú loks tækifæri til þess að núllstilla vitleysuna og reisa nýtt og betra samfélag dettur okkur ekkert annað til hugar en að leggjast í duftið og grenja á meðan þeir sem keyrðu okkur í þrot nota tímann til þess að renna brauðfótum undir endurnýjað spillingarsamfélag og neyða okkur þannig til þess að fara enn einn hring í bullinu.

Let us therefore brace ourselves to our duties, and so bear ourselves that if the British Empire and its Commonwealth last for a thousand years, men will still say, 'This was their finest hour.'

Með þessum orðum stappaði Winston Churchill stálinu í þjóð sína á ögurstundu í maí árið 1940 þegar Þjóðverjar byrjuðu að valta yfir Evrópu og við blasti að Bretar stæðu á berangri í Evrópu andspænis þýsku stríðsvélinni. Þessa dagana má auðvitað ekki segja eitt einast jákvætt orð um Breta en einn liður í aumingjavæli Íslendinga er einmitt fólginn í því að kenna Bretum um ófarir okkar. Meðvirka aumingjasamfélagið á Íslandi virðist því miður ekki tilbúið til þess að líta í eigin barm og horfast í augu við dugleysi sitt.

Mér finnst Bretar enn flottir. Þrátt fyrir að vera rammgölluð þjóð og upp til hópa plebbar þá framleiða Bretar enn þá besta sjónvarpsefni í heimi, hafa flottasta húmorinn og eiga sér lengri og glæstari sögu en Íslendingar. Og þótt Darling og Brown séu örugglega tækifærissinnaðir vitleysingar þá hafa Bretar átt alvöruleiðtoga eins og Churchill. Mann sem stóð í báða fætur í mesta fárviðri sem gengið hefur yfir Evrópu, stappaði stálinu í þjóð sína tæpitungulaust. Þjappaði fólkinu saman og dró það í gegnum erfiðleikana. Hefði Geir H. Haarde verið í sporum Winstons myndum við öll tala þýsku í dag.

Við höfum alveg átt einhverja svona landsfeður á stangli í gegnum söguna og tveir ofstækisfyllstu aðdáendur Davíðs Oddssonar hefðu jafnvel getað haldið því fram að hann væri svar okkar við Churchill ef hann hefði haft vit á að hætta á réttum tíma í stað þess að umturnast í jarðsprengju sem sprakk á óheppilegasta tíma og rústaði því litla sem eftir var af íslenska efnahagsviðundrinu. Við getum hins vegar ómögulega horft aftur til horfinna leiðtoga Íslendinga eftir innblæstri í þeim hörmungum sem dynja á okkur núna þar sem þetta vonlausa ástand er skilgetið afkvæmi íslenskrar spillingarpólitíkur allrar síðustu aldar. Íslenska spillingin kemur að vísu aldrei fram á alþjóðlegum mælum þar sem hún gengur ekki fyrir mútum heldur frændsemi, hótunum í hálfkæringi og markvissri skoðanakúgun.

Hlekkir hugarfarsins

Loksins þegar við fáum gullið tækifæri til þess að hrista af okkur þessa gömlu hlekki hugarfarsins og láta völvuspána um ragnarök rætast með því að sjá nýjan og betri heim rísa upp úr rústum þess gamla leggjum við frekar hendur í skaut og tökum upp gamla íslenska vælinn. Ó mig auman, ég á svo bágt! Spillingarmaskínan er vel smurð þótt hún hafi hökt aðeins í upphafi hrunsins og á meðan hún finnur taktinn á ný, vel vafin í blekkingarvef hraðlyginna stjórnmálamanna, sitjum við og vælum.

Við látum pólitíkusana komast upp með að ljúga því dag eftir dag að þetta sé allt að koma í stað þess að gangast við sekt sinni og stíga af stalli. Við erum ekki bara í miðri kreppu sem mun enda í meiriháttar hallæri heldur erum við í svakalegri leiðtogakreppu í ofanálag. Í raun hafa landsforeldrarnir ekkert að bjóða okkur annað en blóð, svita og tár í bland við svimandi stýrivexti, niðurskurð og skattahækkanir en predika þess í stað þolinmæði, æðruleysi, hvetja okkur til að leggjast á bæn og vera góð við börnin okkar. Eins og pólitíkusar þurfi að segja okkur það. Sem sagt gera allt annað en ganga í málin og gera eitthvað. Leitum ekki að sökudólgum, reynum ekki að gera gott úr hruninu, höldum bara áfram að gera ekki neitt (það hefur reynst okkur svo vel hingað til) og leggjum líf okkar, örlög og afkomu í hendur æðri máttarvalda.

Þetta er næstum því jafnslæm bisnesshugmynd og Icesave-reikningarnir og álíka líklegt til árangurs. En þetta ætlum við vælukjóarnir að láta yfir okkur ganga og gerum fátt annað en að barma okkur og hringsnúumst í besta falli í kringum ringlaðar dægurflugur sem skipuleggja grútmáttlaus mótmæli sem ráðamenn hlæja að. Davíð Oddsson ætlar í það minnsta ekki að hreyfa sig á meðan Kolfinnu Baldvinsdóttur og Herði Torfasyni tekst ekki að smala nema nokkur hundruð hræðum á Austurvöll. Múgurinn þarf að tryllast, ganga berserksgang og ryðja öllu gamla pólitíska liðinu burt (Steingrímur J. Sigfússon ekki undanskilinn) með góðu eða illu og fá inn ómengað fólk með ferska sýn. Fólk sem sér engan hag í að viðhalda fjórflokkakerfinu og spillingu þess í einhverju skötulíki. Og bara svo það sé á hreinu þá er Jón Baldvin Hannibalsson ekki Churchillinn sem við erum að leita að þótt hann geri sig nú breiðan og standi eins og sturlaður byltingarleiðtogi án byltingar og öskri froðufellandi yfir nokkur hundruð hræðum á tröppum ráðherrabústaðarins. Hér eru engir skriðdrekar fyrir hann að stökkva á.

Lúxusvandi letidýra

Þjóðin er enn klárlega ringluð eftir öll rothöggin sem hún fékk í bankahruninu og eðlislægur þrælsótti fólksins virðist hamla því að reiðin blossi almennilega upp og finni sér frjóan farveg. Auðvitað þarf engan að undra að fólk óttist um framtíð sína, afkomu og jafnvel líf þegar útbelgdir góðærisgrísir keppast við að markaðssetja hallærisástandið nú sem hörmungar sem jafnist á við móðuharðindin, svartadauða og allt þar á milli. Þetta er auðvitað rakið bull og Íslendingar hafa oft séð það svartara. Vandi okkar nú er lúxusvandi. Það er að segja við erum að missa lúxusinn en enginn er að fara að deyja af völdum kreppunnar nema hann kjósi svo sjálfur.

Íslendingar hafa byggt þetta land í 1134 ár og hafa lengst af þurft að hafa fyrir lífinu. Það er af sem áður var og nú búa flestir, ef ekki allir, Íslendingar í upphituðum húsum sem eru þar fyrir utan raflýst. Við eigum svo mikið af rollukjöti og fiski í sjónum að þessar rétt rúmlega 300 þúsund hræður sem landið byggja munu aldrei komast yfir að éta alla þessa gnótt sem liggur fyrir framan okkur á náttúrunnar gnægtaborði. Samt látum við eins og veröldin sé að farast.

Á þessu ári munu sex milljónir barna deyja úr hungri og ekkert þeirra er íslenskt. Ég þekki engan sem er dauður af völdum kreppunnar en skelli þó ekki skollaeyrum við sögusögnum um sjálfsmorðahrynu sem á að vera hafin og ekki sér fyrir endann á. Ég neita samt að trúa því að fólk kjósi að stytta sér aldur við missi efnislegra gæða.

Þessar hörmungar snúast um peninga og meira að segja peninga sem eru annað hvort ekki til lengur eða eru einskis virði. Lífið verður hins vegar ekki metið til fjár og gengisvísitala þess er óhagganleg. Hún var sú sama fyrir 1000 árum og hún er í dag. Og hún mun standa óhögguð um alla framtíð alveg óháð því hvort krónan fer upp eða niður. Út eða suður. Til himna eða helvítis. Manngildið hefur á síðustu árum verið metið í milljörðum en sú hugsanavilla hefur nú endanlega verið leiðrétt.

Trabant í stað Range Rover

Auðvitað erum við að taka á okkur lífskjaraskerðingu og engin ástæða til þess að gera lítið úr því en hér er enginn að fara að deyja. Við okkur blasa hvorki móðuharðindi né stórabóla. Og við erum ekki að fara að deyja úr hungri, vosbúð og kulda þótt það verði kannski eitthvað minna um nautafile, humarhala og annað gúmmilaði á borðum þeirra sem hafa verið að fíla sig í hinu meinta góðæri. Þessi lúxus fór vitaskuld fram hjá fjölda fólks sem botnar ekkert í því að Björgólfur Guðmundsson, Björn Ingi Hrafnsson og fleiri skuli nú skamma þessa hrjáðu þjóð fyrir að hafa misst sig í neyslufyllirí sem á að hafa sett samfélagið á hvolf. Sök almennings á því hvernig komið er er hverfandi en hann mun þurfa að súpa seyðið. Aðalatriðið er bara að drekka þann beiska bikar af karlmennsku og sleppa öllu væli.

Við höfum oft fengið að heyra það undanfarið að við séum að fara að spóla aftur um nokkur ár í lífskjörum. Sé ástandið ekki verra en svo skil ég ekki alveg alla geðshræringuna. Við gætum þess vegna farið aftur um 25 ár og haft það enn bærilegt. Þá var tveggja stafa verðbólga fastur liður og fólk ók um á Lödum, Skódum, Traböntum og alls konar gömlum druslum sem komust þó allar leiðir sem hafa í seinni tíð verið keyrðar á Range Roverum og Porsche-jepplingum. Þá fékk maður kók í gleri um helgar og Prins Póló og blár Ópal voru aðalnammið. Maður þurfti ekki mikið meira og við gætum komist vel af þótt neyslumenningin öll færi í þetta gamla far.

Lifi Gamla Ísland!

Vinur minn sem býr í Trékyllisvík segir mér að kreppan valdi fólki þar takmörkuðum áhyggjum og litlum búsifjum enda var víst ekkert verið að höndla með hlutabréf að ráði í sveitinni. Þar er búið að slátra, kjötið liggur í pækli í tunnuvís og rúllupylsurnar eru í reyk. Þar er líka búið að sulta og taka slátur og síðan róa menn til fiskjar. Sjálfsþurftarbúskapurinn stendur fyrir sínu og í sveitinni telja menn heldur ekki eftir sér að búa til sitt eigið áfengi ef út í það er farið.

Vinur minn segir mér að það sé eins og að horfa inn í aðra vídd þegar hann fylgist með fréttum af geðshræringunni og kreppuhjalinu í Reykjavík. Hann er því býsna lukkulegur á Gamla Íslandi. Íslandi sem var miklu betra og manneskjulegra en Nýja Ísland þar sem allt var metið til fjár, líka manngildið. Á meðan peningamenn og pólitíkusar rembast við að redda sjálfum sér fyrir horn með því að klessa forskeytinu „nýja“ framan við allan andskotann og þá einna helst ónýta banka ættum við að einbeita okkur að því að byggja upp Gamla Ísland. Samfélagið sem byggði það land var alls ekki svo slæmt og á meðan flestir í kringum mig hyggja á landflótta hellist nostalgían yfir mig og ég sé í hyllingum gamalt bændasamfélag sem ég get vel hugsað mér að ala börnin mín upp í.

Er ekki löngu kominn tími til að fara að ala aftur upp fólk hérna og kenna ungu fólki að lífið getur snúist um annað en að safna spiki fyrir framan PlayStation og gaula tónlist sem minnir helst á baulið sem fylgir hópkynlífi hvala. Krútt eru dauðadæmd í hinum harða heimi þar sem þeir hæfustu munu komast af en vælukjóarnir farast.

Peningasamfélagið er dautt en samfélagslíkanið í Trékyllisvík mun endast svo lengi sem við áttum okkur á því að við fáum ekki framlengingu á leigunni í góðærislandinu. Lífið má ekki snúast um peninga eina og saman stundinni lengur og þess vegna kemur til dæmis ekki til greina að halda áfram að urða rollukjötið vegna þess að enginn stórgróði er fólginn í því að fóðra fátæklinga með því. Við erum öll orðin fátæklingar hvort eð er og nú reynir á hvort við treystum okkur til að lifa í samfélagi sem er ekki drifið áfram af gróðahyggju og platpeningum. Um leið og við horfumst í augu við það að peningurinn er farinn og sættum okkur við orðinn hlut getum við hætt að væla og byrjað að byggja upp.

Innst inni hljótum við öll að vita að væl skilar engum árangri. Okkar allra bíður það verkefni að tryggja að fláráðir fésýslumenn og klaufskir sérhagsmunapólitíkusar eyðileggi ekki þau tækifæri sem nú spretta upp úr hruni Nýja Íslands. Allt getur þetta enn farið á versta veg og ef við hættum ekki að grenja og brettum ekki upp ermar og látum til okkar taka má telja víst að jafnvel þótt Ísland standi í þúsund ár muni sagnfræðingar framtíðarinnar horfa til baka og hlæja að okkur. Nú fæst loks skorið úr um það fyrir fullt og allt hvort Íslendingar séu menn eða mýs. Þetta getur orðið okkar finest hour eða upphaf stórkostlegrar niðurlægingar.

Datt aðeins inn á Mótmælavaktina á Útvarpi Sögu áðan en þar hlakkar ægilega í parinu í stúdíóinu og dagskrárgerðamönnum á vettvangi. Eftirvæntingin er slík að blessað fólkið getur ekki falið þrá sína eftir því að allt sjóði upp úr. Þessi „fréttaflutningur“ á auðvitað ekkert skylt við blaðamennsku sem er merkilegt þar sem útvarpsstýran er sprenglærð blaðakona frá Noregi og treystir sjáfri sér betur en nokkrum öðrum blaðamanni íslenskum fyrir hlutlægri og vandaðri umfjöllun. Margt er undrið!

Tæpast er nú rjóminn af íslensku þjóðinni, hvað andlegt atgervi varðar, samankominn á Austurvelli fyrst mótmælin eru Útvarpi Sögu þóknanleg. Einhvern veginn segir manni hugur að þarna séu fyrst og fremst samankomnir aumingjar og frekjur sem vilja fá allt fyrir ekki neitt og láta samfélagið borga fyrir sig brúsann.

Sá sem ætlar að bíða eftir því til eilífðarnóns að ríkið bjargi sér er bráðfeigur þannig að þessar þúsundir þarna hljóta að vera eintök sem sluppu í gegnum síu náttúruvalsins sem gerir ráð fyrir því að þeir hæfustu lifi af. Það fólk er sennilega bara á fullu í lífróðri og reynir að bjarga sér sjálft enda kannski meðvitað um að þetta blessaða land fór lóðbeint á hausinn fyrir þremur árum og gerir sér því grein fyrir því að einhverjar búsifjar hljóta að verða og að öllum verður ekki bjargað.

Af því sem ég hef heyrt sjónvarpi af vælinu í mótmælendum snýst barlómurinn iðulega um rassgatið á þeim sjálfum. Lánin þeirra hækkuðu, þeir misstu vinnuna, þeir eru að missa húsin sín og horfa á eftir börnum og barnabörnum úr landi. Búhú! Get a grip and deal with it.

Tölur sýna að flestir sem eru að missa ofan af sér voru á leiðinni lóðbeint á hausinn fyrir hrun og enginn mannlegur máttur hefði reddað þeim en nú notar hvert ídjótið á fætur öðru tækifærið og stekkur á samúðarvagninn og vill að skattgreiðendur skeri sig úr snörunni. Ferlegt að sitja uppi með 400 fermetra sem maður hefur ekki efni á, glatað að þurfa að ráðast á húsið sitt með gröfu vegna þess að maður kann ekki fótum sínum fjármálaleg forráð en toppurinn er samt að vera peninga gangster og fá Heimavarnarliðið til þess að passa húsið sitt. Grenjuskjóðurnar láta sko ekki að sér hæða.

Á þessum þremur árum hef ég prufað atvinnuleysi, hef hrökklast úr rúmgóðri leiguíbúð í kjallaraholu, séð á eftir börnum úr landi, sníkt lán hjá ættingjum og vinum fyrir mat í lok mánaðar og neyðist nú til að hætta að reykja. Ég hef lækkað um rúman helming í launum frá 2008 og litla verðtryggða lánið mitt er orðið mér óviðráðanlegt. Áhersla mín á eignaleysi í gegnum árin hefur hins vegar gert mig frjálsan og ég nenni ekki að pæla í þessu.

Ef einhverju ætti að mótmæla þá er það sú ömurlega og grátlega staðreynd að Vinstri græn og Samfylkingin eru jafn spillt og ómerkileg og Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn . Stjórnarflokkarnir hafa ekki sýnt neina alvöru tilburði til þess að auka gagnsæi, kæfa kunningja- og vina pólitík eða gera nokkuð annað til þess að það helsjúka samfélag sem hrundi geti risið upp sem nýtt og betra.

Þetta er það eina sem við þurftum nauðsynlega að fá út úr hruninu en þá er múgurinn að sjálfsögðu uppteknari af rassgatinu á sjálfum sér og að eitthvað verði gert fyrir hann persónulega. Að einhverjir molar af fátæklegu gnægtarborðinu falli honum í skaut. Auðvitað nákvæmlega sami hugsunarháttur og hefur gegnsýrt stjórnmálin frá stofnun lýðveldis og þjóðarsálina alla. Íslendingum er ekki viðbjargandi eins og ástandið sýnir svo glöggt. Darwin verður eiginlega að svara því hvernig afkomendur fólks sem lét þetta ömurlega og óbyggilega land ekki útrýma sér fyrr á öldum skuli hafa getið af sér slíka hjörð ræfla.

Þessu samfélagi verður greinilega ekki bjargað nema með alvöru byltingu en það má enginn vera að pæla í því vegna þess að þeir sem hafa horfst í augu við hrunið og eru að berjast í bökkum á eigin forsendum hafa nóg með sitt og hinir standa gólandi á Austurvelli með sínar prívat og persónulegu kröfur um betra líf í boði samfélagsins án þess að vilja láta nokkuð á móti sér.

Þetta eru tilgangslaus mótmæli vegna þess einfaldlega að ef þessi þjóð fer ekki í einn allsherjar heilauppskurð og siðræna endurhæfingu þá komumst við ekkert lengra en þetta. Og þá er mínum tíma betur varið heima hjá mér að reykja gras en að berja í tunnu, sem er tómari en hausinn á mér, á Austurvelli.

Þeir ágætu JPV-feðgar sendu mér um daginn ansi áhugaverðan spilastokk úr smiðju hinnar kynlífs(fr)óðu Tracy Cox. Spilin eru eins og lög gera ráð fyrir 52 talsins en þar eru þó engir tvistar, fimmur eða ásar. Ekki einu sinni Tígulgosi en ég byrjaði auðvitað strax á því að leita að honum.

Spilin eru engu að síður kynósa og luma á alls konar góðum ráðum, stellingum og leikjum til þess að lífga upp á kynlífið. Þessi stokkur er væntanlega fyrst og fremst ætlaður pörum og gagnast mér, einhleypum manninum, því ekki mikið að svo stöddu enda ekki líklegt til árangurs að tæla konu með sér heim og byrja svo á því að spyrja hvort hún vilji ekki taka í spil.

Kynlíf byrjar líka ekki að súrna fyrr en rekkjunautar verða pör eða hjón. Spennan er það sem gerir kynlífið skemmtilegt og það er endurtekningin og rútínan sem gera út af við það. Þess vegna er mannskepnan í eðli sínu ekki einkvænisskepna þótt mannfjandsamleg trúarbrögð hafi troðið því í hausinn á okkur að fólk eigi að njóta kynlífs, helst með eini og sömu manneskjunni, alla ævi. Djöfuls bilun. Því fleiri því betra og með réttu ætti fólk að skipta um rekkjunauta oftar en það skiptir um bíl.

Stress, sjónvarpsgláp, golf og enski boltinn ásamt barnauppeldi og innkaupum í Bónus og Krónunni drepa niður allan sköpunarkraft í kynlífi para þannig að það sem var í upphafi ógeðslega spennandi, skemmtilegt og gott verður að vélrænni rútínu sem snýst um einhverja lágmarks losun eða fjölgun mannkyns. Fyrrverandi tengdapabbi minn var meðvitaður um þetta og áður en ég mætti dóttur hans við altarið gaf hann okkur bókina Is there sex after marriage? Og benti okkur á að taka þetta mjög alvarlega.

Bækur eins og þessi geta reynst fólki, sem trúir því að því beri að hjakkast hvort á öðru til eilífðarnóns, vel rétt eins og bækurnar hennar Tracy vinkonu minnar. JPV-feðgar sinna því göfugu hlutverki með reglulegri útgáfu leiðbeiningarrita um kynlíf og hvernig má krydda það. Og þessi sprellfjörugu spil eru fín innspýting í málaflokkinn og geta gert kraftaverk fyrir fólk sem stundar botnfrosið kynlíf. Spilin eru súpersexí og þegar ég fletti mig í gegnum stokkinn langaði mig í augnablik til þess að eiga konu til þess að geta farið að spila með en ég segi samt pass í bili.

Frá hruni hafa stjórnvöld lagt nokkuð mikið upp úr ósýnilegri löggæslu og þótt ég sé nú ekki síbrotamaður í eðli mínu þá hef ég orðið var við ákveðna siðferðishnignun hjá sjálfum mér í kjölfarið. Ég var aðeins farinn að fikta við að teygja á lögum og reglum í trausti þess að ekki einu sinni pappalögga yrði á vegi mínum og eftir að síðustu löggurnar á aukavöktum fóru allar heim að þerra tárin og snýta sér ofan í launaseðlanna sína er ég ósjálfrátt farinn að íhuga að færa mig upp á skaftið.

Síðustu mánuði hef ég staðið mig að því að hika ekki við að bruna yfir á rauðu ljósi á meðan ég blaðra í símann og er ekki spenntur í öryggisbelti. Þá hef ég einhvern veginn í huganum fært hámarkshraða upp um 30 kílómetra á klukkustund vegna þess að löggubíll er hvergi í sjónmáli.

Ég hef ekki fengið hraðasekt í rúm 20 ár en á meðan ég bjó í Kópavogi frá 17 til 19 ára aldurs gat það kostað mig allt frá 20 upp í 50 þúsund krónur á mánuði að fara á bíl að heiman og upp í MK, vinnuna eða vestur í bæ þar sem ástin mín bjó.

Ástæðan var sú að Kópavogslöggan var ofvirk á þessum árum og var bókstaflega alls staðar. Maður var varla búinn að setja í „Drive“ á ljósum á Nýbýlaveginum þegar Gummi feiti, Þröstur eða einhverjir aðrir álíka hressir spurttu fram úr einhverjum skúmaskotum og plokkuðu af manni drjúgan hluta mánaðarlaunanna á bensínstöðinni. Radarvarar gerðu lítið gagn gegn þessum gæjum. Nú hef ég aftur á móti ekið um Kópavoginn daglega í tvö ár og aldrei rekist á hvorki löggu né löggubíl.

Og nú þegar lögreglan er farin að leggja persónulegt mat á hvað henni finnst skemmtilegt að gera í vinnunni og hvað sé varla þess virði að sinna fyrir þessi skítalaun þarf ég að berjast við alls konar freistingar.

Það kitlar svolítið að fara að keyra fullur og svo hef ég lengi alið þann draum í brjósti að drýgja tekjur mínar með því að ráðast að gömlum konum og rífa af þeim veskin. Mér á svo örugglega eftir að detta eitthvað fleira sniðugt í hug. Hef nefnilega séð svo mikið af amerískum bíómyndum.

Stundum er best að tjá sig í ljóði:

You broke my heart,
'Cause I couldn't dance.
You didn't even want me around,
And now I'm back, to let you know,
I can really shake 'em down.