I am the Lizard king... og allt það. Þið vitið.

Allar góðar byttur vita að barþjóninn er mikilvægasta manneskjan í næturlífi manns enda getur viðskiptabann á bar orðið fyllibyttum skeinuhætt. Þess vegna hefur verið átakanalega fyndið að fylgjast með núningi íslenskrar útvarpsstjörnu við eina af hinum vösku bardömum á Ölstofunni á Eyjunni í dag.

Móðgaður og fúll barþjónn getur gert líf drykkjumannsins að helvíti og þess vegna vitum við sem höfum sopið flestar áfengar fjörur umhverfis landið að barþjóninn er sá fyrsti sem maður gerir að vini sínum. Og maður er ekkert að góla á barfólkið. Maður bíður bara rólegur og brosir sínu blíðasta. Búsið kemur alltaf fyrir rest.

Sumt fólk er mikilvægari bandamaður en annað. Þess vegna hef ég til dæmis í allri minni blaðamennsku lagt mig fram um að vingast við umbrotsmenn og ljósmyndara frekar en aðra blaðamenn vegna þess að ef maður er með umbrotsmann og ljósmyndara á sínum snærum eru manni allir vegir færir inni á ritstjórn og maður getur sneitt hjá alls konar verkferlum og vinnureglum til þess að klára dæmið með stæl á síðustu sekúndu fyrir deddlæn. Þetta er eins með barþjónana sem geta verið vinir í raun þegar maður þarf að raða í sig nokkrum skotum eftir að ljósin hafa verið kveikt.

Öll lögmál og samanlögð lífreynsla fyllibyttna benda til þess að maður sem er settur í straff á bar, stað sem bókstaflega þrífst á því að selja leiðindapakki vökva sem gerir það enn leiðinlegra, hlýtur að vera ævintýralega leiðinlegur. Svona eins og fulli kallinn í flugvélinni sem fyrsta freyja endar á að segja við: “Nei, því miður. Þú getur ekki fengið meira vodka í kók. Þú hefur fengið nóg.”

Venju samkvæmt reynir leiðinlega fólkið á barnum að gleyma bömmerum sínum í þynnkunni dagana á eftir en þessi maður ruddist vaskur fram á völlinn og skammaðist yfir því að hafa ekki getað fengið einn, lítinn, vesælan bjór á Ölstofunni. (Lítinn bjór! Hvaða djók er það? Átti svo að fylgja honum eftir með einum einföldum?) Þrátt fyrir að þekkja eigendurna nota bene. Hann afhjúpaði sig í væli sínu sem magnaðan leiðindapúka. Ég kynntist nóg af svona fólki á bensínstöðinni í den og þeir sem grenjuðu um þjónustu, sögðust ætla að fara eitthvert annað eða að þeir þekktu Geir Magnússon voru oft hársbreidd frá því að Óli berði þá í klessu. Svona lið er alger plága og öllum til ama og óæginda.

Barstelpan svarar af fullri hörku og lætur útvarpsröddina ekki eiga neitt inni hjá sér. Þeim ber þó saman um það í skrifum sínum að á milli línanna má lesa að frægðarkomplexar hrjá þennan mann, í það minnsta þegar honum er hrært saman við áfengi. Frumforsenda hans er samt ramskökk þar sem það stoðar lítt að vera með fræga rödd af Rás 2 inni á háværum bar. Logi Bergmann hefði til dæmis aldrei þurft að góla að hann þekkti Kormák eða Skjöld. Auðvitað er Logi samt með fræga rödd en andlitið er diplómatapassinn hans. Útvarp og sjónvarp er ekki það sama. Þetta eiga allir að vita. Ekki síst útvarpsfólk.