Sunnudagur, 02. október 2011
Frá hruni hafa stjórnvöld lagt nokkuð mikið upp úr ósýnilegri löggæslu og þótt ég sé nú ekki síbrotamaður í eðli mínu þá hef ég orðið var við ákveðna siðferðishnignun hjá sjálfum mér í kjölfarið. Ég var aðeins farinn að fikta við að teygja á lögum og reglum í trausti þess að ekki einu sinni pappalögga yrði á vegi mínum og eftir að síðustu löggurnar á aukavöktum fóru allar heim að þerra tárin og snýta sér ofan í launaseðlanna sína er ég ósjálfrátt farinn að íhuga að færa mig upp á skaftið.
Síðustu mánuði hef ég staðið mig að því að hika ekki við að bruna yfir á rauðu ljósi á meðan ég blaðra í símann og er ekki spenntur í öryggisbelti. Þá hef ég einhvern veginn í huganum fært hámarkshraða upp um 30 kílómetra á klukkustund vegna þess að löggubíll er hvergi í sjónmáli.
Ég hef ekki fengið hraðasekt í rúm 20 ár en á meðan ég bjó í Kópavogi frá 17 til 19 ára aldurs gat það kostað mig allt frá 20 upp í 50 þúsund krónur á mánuði að fara á bíl að heiman og upp í MK, vinnuna eða vestur í bæ þar sem ástin mín bjó.
Ástæðan var sú að Kópavogslöggan var ofvirk á þessum árum og var bókstaflega alls staðar. Maður var varla búinn að setja í „Drive“ á ljósum á Nýbýlaveginum þegar Gummi feiti, Þröstur eða einhverjir aðrir álíka hressir spurttu fram úr einhverjum skúmaskotum og plokkuðu af manni drjúgan hluta mánaðarlaunanna á bensínstöðinni. Radarvarar gerðu lítið gagn gegn þessum gæjum. Nú hef ég aftur á móti ekið um Kópavoginn daglega í tvö ár og aldrei rekist á hvorki löggu né löggubíl.
Og nú þegar lögreglan er farin að leggja persónulegt mat á hvað henni finnst skemmtilegt að gera í vinnunni og hvað sé varla þess virði að sinna fyrir þessi skítalaun þarf ég að berjast við alls konar freistingar.
Það kitlar svolítið að fara að keyra fullur og svo hef ég lengi alið þann draum í brjósti að drýgja tekjur mínar með því að ráðast að gömlum konum og rífa af þeim veskin. Mér á svo örugglega eftir að detta eitthvað fleira sniðugt í hug. Hef nefnilega séð svo mikið af amerískum bíómyndum.
| 21:14 |
