Boðskapur Krists er svosem alveg fallegur og klassískur en maður getur vel sýnt náunga sínum kærleik og tamið sér umburðalyndi og væntumþykju í garð manna (kæri maður sig endilega um slíkt) og málleysingja án þess að kirkjan þurfi að leggja línuna. Eiginlega miklu frekar án leiðbeiningar hennar þar sem saga hennar er ljót og blóði drifin og hún hefur í gegnum aldirnar verið skálkaskjól. Ótrúleg illvikri hafa verið framin í nafni alls þess góða sem þessi stofnun þykist standa fyrir.

Í uppáhaldsbíómyndninni minni, Angel Heart, hittast spæjarinn Harry og sjálfur Lúsífer í kirkju og eiga tal saman. Skrattinn bendir Harry, spekingslegur á, að í heiminum fyrirfinnst aðeins nógu mörg trúarbrögð til þess að kveikja hatur í brjóstum fólks en ekki til þess að fá það til að elska. Mikið til í því. Harry er ekki í góðu jafnvægi, blótar og notar ljót orð, þannig að Satan horfir á hann, strangur, með augum Robert De Niro, og biður hann um að gæta tungu sinnar. Þeir séu nú einu sinni í kirkju.

I don't give a fuck, if this is a church. I don't like churches.
- Are you an atheist?
Yes, I'm from Brooklyn.

Ég er svolítið eins og hann Harry og hef aldrei kunnað vel við mig í kirkjum né heldur þær serimóníur sem þar fara fram. Hef því forðast kirkjur eins og heitan eldinn þótt ég hafi vissulega ekki getað komist hjá því að ganga að eiga fyrrverandi konu mína við altari Dómkirkjunnar og neyðist stundum til þess að fara í kirkju til þess að kveðja fólk sem mér er kært. Sé samt mest af öllu eftir að hafa látið ferma mig. Af öllum þeim axarsköftum sem ég hef gert svíður mig enn sárast að hafa ekki staðið á sannfæringu minni 14 ára gamall og láta þetta bull lönd og leið.

Það sló aðeins á skömmina þegar kærastan mín gekk í kirkjumál mín fyrir mig þegar við vorum 19 ára, skrapp á bílnum mínum niður á Hagstofu á meðan ég stóð vaktina á bensínstöðinni og sagði mig úr þjóðkirkjunni og skráði mig um leið í Ásatrúarfélagið. Það er fallegur félagsskapur sem stendur vörð um falleg trúarbrögð forferðar okkar án þess að standa í trúboði og þvinga sér upp á fólk, hvorki konrabörn, óharnaðan æskulýð né fullorðið fólk. Mjög sætt.

Þá hélt ég að ég myndi springa af stolti þegar frumburðurinn ákvað lögnu fyrir fermingaraldur að það væri útilokað að hún myndi leggjast svo lágt að þiggja lífsins kórónu af einhverri prestsnefnu í kirkju. Við foreldrarnir vorum ekki alveg í takt í trúmálum en gerðum samkomulag okkar á milli um að við myndum ekki reyna að hafa áhrif á barnið og hvorki halda að því trúleysi né trú. Krakkinn komst svo að sinni niðurstöðu sjö eða átta ára eftir kristinfræðitíma í skólanum. Kom heim og sagði að í einu boðorða Guðs segði að ekki mætti girnast konu náunga síns, asna hans, ambátt eða þræl. Eða eitthvað álíka og spurði svo: „Ef Guð er svona góður af hverju vill hann þá að fólk eigi þræla?“ Og þar með var málið dautt. Segiði svo að það sé ekki börnum hollt að fá að kynnast kristni í barnaskóla.

Gamalt ógeð mitt og óþol fyrir kirkjunni hefur samt tekið sig upp á ný vegna þess hversu perversjónir virðast hafa verið sjálfsagður hlutur innan hennar og hversu aumingjalega á þeim er tekið ennþá. Kom manni svosem ekkert á óvart en samt. Ógeðfellt og ógeðselgt.

Mér er illa við kirkjur. Ég er frá Reykjavík.