Reacher hefur verið líkt við kokteil af Rambo, Bruce Willis, og Clint Eastwood eða þeim harðhausumsem þeir hafa leikið í gegnum árin og ekki er nein ástæða til að rengja þann samanburð. Hann er samt náskyldastur Philip Marlowe Chandlers og ef til vill Continental Op hjá Hammett.

Reacher og Marlowe eiga það sameiginlegt að þeir róta sér í vandræði til þess að hjálpa þeim sem minna mega sín og hika ekki við að brjóta lög og reglur þegar lögin halla á smælingja ómennum í hag. Það er nú aðallega þessi eðlisþáttur Reachers sem veldur því bækur Lee Child eru mesti yndislestur sem ég hef komist í síðan ég fann þvælda The Big Sleep kilju uppi á háalofti hjá ömmu og afa þegar ég var á svipuðum aldri og Reacher í Second Son. Næstu ár fóru í að elta uppi allar skáld- og smásögur Chandlers og stórskemma persónuleika minn til frambúðar með lestri þeirra.

En þegar leiðir skilja með Reacher og Marlowe kýs ég frekar að bera ofsann í Reacher saman við annað æskuídol mitt, Egil Skallagrímsson, að Rambo, John McClaine og Dirty Harry ólöstuðum.

Tökum dæmi úr Second Son sem er fengur fyrir okkur Reacher fólkið þar sem hér fáum við fyrst að kynnast honum í æsku:

Reacher og stóri bróðir hans, Joe, eru á gangi um herstöðina sem er nýjasta heimili þeirra þegar þeir mæta hópi tudda sem flestir eru á aldri við Joe. Fimmtán ára. Þeir hafa í hótunum við bræðurnar og Joe bendir þeim rólegur á að sá sem síðast abbaðist upp á litla bróður hans væri liðið lík. (Smá ýkjur kannski). Eineltispúkinn spyr þá hvort Reacher sé sikkópati.

„You mean do I think I’m right to do what I do and feel no remorse afterward?“ spyr Reacher á móti.

„I guess.“

„Then yes, I’m pretty much a psychopath,“ segir Reacher þá og klárar þennan debatt.

Pabbi þeirra bræðra er grjótharður foringi í landhernum og lætur sér fátt fyrir brjósti brenna enda trúr þessu mottói: „War is not about dying for your country. It’s about making the other guy die for his.“

Samt er ekki laust við að hann hafi nettar áhyggjur af þessu náttúruafli sem seinni sonur hans er og í þessari senu getur maður alveg séð fyrir sér Skallagrím reyna að hafa smá taumhald á snaróðum Agli.

Reacher er semsagt að fara að klára það sem hann var nýbyrjaður á. Að berja eineltispúkann í slíkt hakk að hann verði þeim bræðrum aldrei framar til ama og vefur vírlengju um hnúa sína til þess að fá meiri þunga í höggin.

His father said, “Stay calm, son. Don’t do too much damage. I don’t want this family to go three for three this week, as far as getting in trouble is
concerned.”
“He won’t rat me out.”
“I know that. I’m talking about a manslaughter charge.”
“Don’t worry, dad,” Reacher said. “It won’t go that far.”
“Make sure it doesn’t.”
“But I’m afraid it will have to go a certain distance. A little farther than normal.”
“What are you talking about, son?”
“I’m afraid this time I’m going to have to break some bones.”