98 oktana sögurnar áttu sér stað löngu áður en Næturvaktin rústaði gömlu og góðu bensínstöðvar lingói þannig að „starfsmaður á plani “ var einfaldlega „útimaður“ en sá sem sat inni og tók við peningum var „kassamaður“. Fjörið byrjaði fyrir alvöru þegar ég varð kassamaður á „vondu vaktinni“ á Stórahjalla með Óla og Halla gamla. Þannig að við skulum byrja þar.

Einhvern ömurlega en nokkuð veðurblíðan sumardag sat ég við Gilbarco-dæluborðið, fylgdist með Óla dæla á rauða Corrollu og Halla brölta upp á BYKO-lyftara til þess að fylla hann af díesel. Þá gekk í hús feitlaginn og frekar furðulegur maður sem hafði greinilega ekki náð nema einni réttri í genalottóinu. Hann spurði hvar klósettið væri og ég benti fullkomlega áhugalaus í áttina. Sá samt á göngulaginu að erindið var greinilega áríðandi og þyldi litla bið.

Náunginn var þarna inni dágóða stund og sennilega hef ég farið inn á kaffistofuna, sem var bak við afgreiðsluborðið, og sótt mér viðbrennt svart kaffi í skítugan, áður hvítan bolla merktan ESSO. Furðufuglinn birtist svo á ný, þakkaði fyrir sig og fór sína leið og er þar með úr sögu þessari.

Skömmu síðar var mér mál að pissa en þar sem ég þóttist vita í hvaða erindum hann var inni á eina salerninu á bensínstöðinni ákvað ég að halda í mér í svona eins og fimmtán mínútur til þess að fnykurinn fengi að mestu að renna saman við staðið andrúmsloftið á stöðinni.

Þegar ég gat ómögulega haldið í mér lengur ákvað ég að löglegur biðtími hlyti að vera liðinn og fór að pissa. Eða það hélt ég en þegar ég opnaði þennan litla gasklefa gekk ég á vegg úr einhverri þeirri andstyggilegustu skítafýlu sem ég hef fundið fyrr og síðar. Leit snögglega undan og sá þá að ég stóð í brúnum fótsporum. Náði ekki að tengja strax og rak höfuðið aftur inn og sá að nokkurt magn af mannaskít var á gólfinu, og klósettinu. Ælan kom næstum alla leið þegar ég gerði mér grein fyrir að vænn lortur lá á hjörum klósettsetunnar. En þar sem þetta var greinilega ekki illa upp alinn maður hafði hann tekið sig til og lagt renning af handþurrkupappír yfir herlegheitin.

Mér var allt í einu ekkert voðalega mikið mál að pissa en áttaði mig samt á því að eitthvað yrði að gera í þessu máli. Á leið minni aftur inn í afgreiðslu tók ég eftir að ég gat rakið brún spor þessa ágæta manns. Þau voru skýr næst þröskuldinum en dofnuðu smám saman á leiðinni að útidyrunum. Hann hafði semsagt ekki komist alla leið, misst drulluna yfir klósettið, en ekki ofan í það, og það sem fór framhjá klóinu endaði á gólfinu. Að þessu loknu hafði hann greinilega tekið sig til, stigið í gumsið og farið sína leið. Elementary, my dear Watson.

Kallaði á Óla. En það var alltaf það fyrsta sem ég gerði when the shit hit the fan á bensínstöðinni og nú hafði það gerst bókstaflega. Óli starði vantrúaður á hin brúnu spor, bað svo um lýsingu á þeim sem hafði markað þau, sló á derið á húfunni sinni (eins og hann gerði alltaf þegar virkilega þurfti að taka á því) og rauk út. Og gerði sig líklegan til þess að hjóla í feitan karl sem var með plummer-rassgatið út úr Volvo-inum sem hann var að ryksuga. Ég rétt náði að stökkva á Óla, draga hann til baka, sannfæra um að þessi væri ekki sá seki og koma þannig í veg fyrir líkamsárás á planinu.

Síðan var gengið til verka. Ekki mjög gáfulega en menn gera ýmislegt í fáti. Óli setti á sig þykka gúmmíhanska og rykgrímu. Sullaði svo einum lítra af olíuhreinsi blindandi inn á klósett, dró svo stóra smúlinn í gegnum lagerinn og lét vatnið bunast inn á salerni dauðans. Hann hætti ekki fyrr en hann stóð í vænu, hvítu stöðuvatni (vatn verður hvítt þegar það samlagast olíu- og tjöruhreinsi) þar sem brúnir drjólar flutu um eins og óhreinir andarungar. Ekkert niðurfall. Jú sí.

Á meðan Óli bjó til þennan graut moppaði ég gólfið í afgreiðslunni og lét hin ógeðslegu spor hverfa fyrir fullt og allt. Það var auðvelt miðað við það sem beið mín. Þegar hér er komið við sögu fannst Óla nefnilega við hæfi að sá sem væri ábyrgur fyrir vaktinni kláraði dæmið. Hann tók kassann á meðan ég setti á mig gula gúmmíhanska og rykgrímu. Sótti fægiskóflu og stóra fötu og byrjaði að ausa gumsinu upp. Reyndi að hugsa um allar kúkableyjurnar sem ég hafði skipt á og komast þannig hjá því að kasta upp. Hjálpaði lítið vegna þess að hægðir barnanna manns eru ekki ógeðslegar.

Þetta var klukkan rúmlega 16 þannig að háannatíminn brast á og á meðan ég var nánast á hnjánum í skítatjörn var Halli gamli við það á fá hjartaáfall þar sem hann hljóp kófsveittur á milli bíla og sinnti öllu planinu einn. Biðröðin hlóðst upp fyrir framan afgreiðsluborðið hjá Óla og eins og alltaf brast kúnnunum þolinmæðin, enda endalaust að kafna úr frekju, og einhver byrjaði að æsa sig yfir því af hverju aðeins tveir menn væru að vinna á stöðinni. Óli átti svar við því:

„Tveir?! Ég get sko sagt þér það að eitt kúnnakvikindið tók sig til hérna áðan og skeit á gólfið. Þriðji maðurinn er á hnjánum að moka viðbjóðnum upp!“ Þetta róaði röðina og að lokum tókst mér að ganga þannig frá að það var eins og þetta slys hefði aldrei átt sér stað. Fyrir utan lyktina. Finn hana stundum ennþá.

Óli læsti svo salerninu innan frá og setti miða á hurðina. LOKAÐ VEGNA MENGUNARSLYSS! Og við pissuðum á smurstöðinni út vikuna.

Óli hringdi svo niður á skrifstofu Olíufélagsins og sagði farir okkar ekki sléttar við umsjónarmann bensínstöðva sem þakkaði okkur kærlega fyrir að græja málið. En við hefðum semsagt getað hringt í Securitas (Skúrítas) og látið sérsveit sjá um þrifin og spöruðum þannig Essó gamla einhvern skilding. Óli brást hinn versti við og heimtaði árangurslaust áhættubónus og launauppbót: „Þakkir! Þakkir! Ég kaupi ekki mjólk handa barninu og bjór handa mér fyrir þakkir!“ Og skellti svo á.

Auðvitað þarf ekki að taka fram að þetta var í síðasta skipti sem viðskiptavinur fékk að fara á klósettið hjá vondu vaktinni.