Ég var auðvitað mjög stoltur yfirmaður vondu vaktarinnar enda fór ég ekki í bensínafgreiðslu til þess að eignast vini og undirsátar mínir tveir voru líka vel geymdir þarna með mér. Óli er náttúrlega bara villimaður og kærir sig ekki um að vera annað og Halli gamli var fullgilt svar verkamannafélagsins Dagsbrúnar við Andy Rooney. Já, við vorum eiginlega smurolíuklepraðir Reservoir Dogs.

Aðalástæðan fyrir því að við þóttum vondir var nú samt ekki merkilegri en svo að við vildum ekki lána fólki bensín, tóbak, kveikjaragas eða hvað annað sem það vanhagaði um og þótti sjálfsagt að sækja á Stórahjallann í krafti þess að það væri fastakúnnar, sem er ægileg virðingarstaða í hugum frekjudósa. Við vorum hins vegar mjög meðvitaðir um að við vorum fulltrúar hins ramkapítalíska Olíufélags hf. og rákum því enga Fjölskylduhjálp.

Þetta var í þá daga þegar fólk var lítið farið að stunda að stinga af frá dælunum með fulla bensíntanka en var hins vegar öllu harðara í því að láta fylla á bílinn (takið eftir sögninni að láta. Á þessum árum dældi varla nokkur hræða sjálf á bílinn), koma svo inn og klappa sér í bak og fyrir fyrir framan kassamanninn og góla svo: „Æææææææææææ! Ég hef gleymt veskinu! Heyrðu þú skrifar þetta bara og ég kem á eftir.“ Je ræt.

Við þetta var samt vont að eiga þegar góssið var komið á tankinn en þá var okkur uppálagt að reyna að ná einhverju bitastæðu í „pant“ af pakkinu. Og þess vegna var nú efsta skúffan hjá mér kjaftfull af bleikum ökuskírteinum. Nú skilur kannski ekki venjulegt kúnnafífl og almennur lesandi hversu pirrandi það er að þurfa að lenda í að lána hyski eitthvað sem hverfandi líkur eru á því að það ætli sér að borga (greinir fólk nokkuð ákveðið þjóðareinkenni hérna?) vegna þess að ef það vantar pening eða kortafærslur í kassann í lok vaktar þá stemmir uppgjörið ekki. Og það er sko ekkert gaman að vera kassamaður sem gerir upp í mínus. (Þótt bankaeigendur fari létt með það)

Hvað um það. Vonda vaktin var ekkert í neinu ökuskírteinadekri og við gengum fram af mun meiri hörku. Ég gleymi til dæmis aldrei því þegar ég tók sjúklega sæta stelpu í pant. Hún var mætt með kærastanum sínum, ansi hreint drjúgum töffara, með strípur á Volkswagen Golf GTI. Í þá daga héldu sumir (helst Verslunarskólagengnir apar) að þeir bílar væru voða töff. Gæinn fyllti bílinn af súper bensíni (98 okt) og sullaði brúsa af einhverju bætiefni (sem kostaði arm and a leg og átti að hreinsa innsýtinguna) með.

Þegar kom að skuldadögum rann töffið af gaurnum og hann byrjaði að stíga „ég gleymdi veskinu“ dansinn með tilheyrandi handapati og búkslætti. Undurfögur kærastan (hávaxinn með rasssítt brúnt hár, undurfögur blá augu, beinar hvítar tennur og kyssilegar varir) horfði vantrúuð á unnustan (skal skjóta mig upp á að þau eru ekki saman í dag). Ég átti á þessum árum fáránlega fallega kærustu og fann því til ákveðinnar samkenndar með greyinu og ákvað að skera hann snarlega úr snörunni:

„Heyrðu, þetta er ekkert mál. Drífðu þig bara að sækja veskið og daman bíður hérna hjá mér á meðan. Stelpan missti andlitið í augnablik en hann horfði í augu hennar eins og særður hvolpur og hún kinkaði kolli.

Þar með var hann farinn og ég hélt áfram að afgreiða eitthvert pakk með þessa líka gyðju við borðsendann hjá mér. Sem var bara fínt. Þangað til að mínúturnar sem hún beið eftir ástinni sinni og ég eftir peningum Olíufélagsins voru orðnar fleiri en sextíu. Þá var þetta orðið nett vandræðalegt en ég var sem betur fer 22 ára gamall, með linsur, gel í hárinu, í kúrekastígvélum og átti svartan biker leðurjakka inni í skáp þannig að ég hélt kúlinu. Setti flagraglampann í augun og sagði við hana. „Hann kemur ekki aftur,“ og brosti mínu blíðasta.

Hún hló lágt og mér sýndist ég geta lesið úr augum hennar að innst inni vonaði hún að ég hefði rétt fyrir mér og að hún væri við það að fara að bruna út í sólarlagið og óvissuna með bensínafgreiðslumanni á silfurgráum, sjálfskiptum Mitsubishi Galant GLS árgerð 1982, með rafdrifinni sóllúgu. En skömmu síðar kom hann og bjargaði mér frá því að verða mansalsdólgur og er hann þá úr sögunni og kærastan hans úr lífi mínu.

Komum okkur þá að kjarna málsins og ástæðunni fyrir því að vaktin mín var sögð vond. Einhvern daginn þurfti þáverandi hans Óla voða mikið að útrétta og nennti ekki að vera með litu stelpuna þeirra með. Ætli barnið hafi ekki verið rétt hálfs árs. Hún skildi því barnið eftir í vinnunni hjá pabba og Óli stökk stundum út á dælu með barnið sitt á handlegg.

Einni kúnnakerlingunni úr hverfinu þótti undarlegt að maður með ungabarn kæmi að dæla á bílinn fyrir sig og spurði hverju þetta sætti? Óla verður aldrei orða vant og svaraði að bragði: „Sko, ég get bara sagt þér það að hér kom áðan kona og lét fylla bílinn af bensíni en átti svo engan pening. Við tókum af henni barnið. Hún fær það aftur þegar hún borgar.“

Sagan af brjósthörku og tilfinningakulda vaktarinnar minnar fór sem eldur í sinu um gettóið og marga mánuði á eftir horfði maður á bíla gefa stefnuljós inn á plan en snúa við þegar ökumaðurinn sá að í starfsmannastæðunum voru rauð Lada Station, Daihatsu Charade og MMC Galant. Þá vissu auralausir að þeir áttu ekkert á stöðina að sækja en gætu hins vegar yfirgefið pleisið einu barni eða kærustu fátækari.