Leigubílastöðinn Hreyfill rak á sínum tíma bensínstöð við Fellsmúla. Þar sem leigubílstjórar eru upp til hópa leiðinlegustu, nöldurgjörnustu og geðvondustu kúnnar sem venja komur sínar á bensínstöðvar þá þótti engum bensínafgreiðslumanni Essó eftirsóknarvert að taka vaktir á þeirri stöð sem við kölluðum jafnan Síberíu.

Ég veit ekki enn hvað ég vann mér til saka en vorið 1992 var ég sendur þangað í sumarafleysingar og fékk mig ekki lausan um haustið og mátti dúsa í ellefu mánuði í Fellsmúlafangelsinu. Þetta var versta niðurlægingarskeið mitt í bensínafgreiðslu og líklega er nógu langt um liðið til þess að ég geti nú játað að suma morgna þurfti ég að skella í mig tveimur staupum af Sambuca áður en ég treysti mér til þess að leggja af stað í vinnuna.

Leigubílstjórarnir voru svosem ekkert allir jafn leiðinlegir og ég kynntist ágætis köllum þarna og veit ennþá hvaða bíl á að panta til þess að fá brennivínsflösku með og ýmislegt álíka praktískt. Löggan var líka í reikningsviðksiptum þarna og það var alltaf jafn gaman þegar Víkingasveitin kom að fylla á bílana sína. Meiri Gúmmi-Tarsanarnir. Og svo hlotnaðist mér nú sá heiður að selja barnaræningjanum og CTU-manninum Donald Feeney Sómasamloku og ½ lítra af Kók þegar fangaflutninga Toyotan var fyllt áður en haldið var með hann á Litla-Hraun. Ekki virkaði hann nú mikill bógur blessaður.

Þótt enginn Óli hafi verið mér til halds og trausts í þessari vítisvist gekk svo mikið á hjá mér og útimanninum tröllsterka Brúnó að þær eru ófáar sögurnar sem urðu til í Síberíu. Læt duga í bili að staldra við Dodda sterka. Hann var að vísu hættur að keyra Taxa en var daglegur gestur á stöðinni. Kom og fékk sér í nefið, spjallaði og fór með klámvísur.

Þeir eru nú sennilega allir dauðir skrautlegustu leigubílstjórarnir sem ýmist skemmtu manni eða gerðu lífið leitt í Fellsmúlanum. Veit samt að Kristinn Snæland er enn í fullu fjöri vegna þess að hann hringir daglega í Skrúfan er laus á Útvarpi Sögu. Doddi sterki var einn af þeim flottustu. Hann var ekki hár í lofti en sagður alveg með ólíkindum hraustur og þaðan kom viðurnefnið „sterki“. Allir alvöru Hreyfils-menn voru sko með viðurnefni samanber Árni köttur, Óli spotti, Einar þvengmjói, Hvalurinn, Úlfurinn og svo framvegis.

Sagan sagði sem sagt að Doddi hefði á sínum yngri árum verið með sterkari mönnum og hafi hæglega jafnhattað tveggja metra menn án þess að breyta um svip. Hann var líka sérlega vígalegur yfir köldustu vetrarmánuðina en þá skartaði hann einhvers konar ullarkápu sem minnti helst á bjarnfeld. Og einhvern veginn fannst manni ekki útilokað að Doddi hefði glímt við bjarndýr, fellt það og flegið.

Ég man sorglega fáar af þeim vísum sem hann tuggði ofan í mig en hér eru þó tvær. Sú fyrri varð til áður en Viagra var fundið upp:

Vappar kappinn vífi frá,
knappur veldur friður.
Happatappinn honum á,
hangir slappur niður.

Og svo þessi um stóra Jón sem fór út á land og gisti á bóndabæ þar sem hann þjónustaði heimasætuna. Löngu síðar rekst heimasætan á Jón í Reykjavík, heilsar honum en hann kveikir ekki á perunni:

Stóri Jón ég þekki þig,
þú ert maðurinn stinni.
Fjórtán sinnum fórstu á mig,
ferðinni norður þinni.

Þannig var nú það.

Sem hópur eru Íslendingar aumingjar. Sérhlífin og frek hjörð sem veður áfram með vindi í hvaða átt sem er. Allt eftir því hvernig vindar blása og hvað hentar hverju og einu fíflinu best (Hagsmunasamtök heimilanna, Sjálfstæðiflokkurinn, hlustendur Útvarps Sögu og svo framvegis).

Helsta einkennið á veikustu einstaklingunum í hjörðinni, þessum sem ættu að detta niður dauðir úr hungri og heimsku á kortéri ef eitthvað er að marka Darwin, er að þeir eru alltaf að gjamma um þjónustu. Ekkert er nógu gott fyrir þá og hinir eru ekki nógu duglegir að sleikja á þeim rassagatið. Allt fyrir ekkert! er kjörorð aumingjanna sem slá líka stundum um sig með álíka gáfulegum frösum og: Kúnnin hefur alltaf rétt fyrir sér. Sem er auðvitað reginfirra. Kúninn hefur rétt fyrir sér í örfáum undantekningartilfellum. Alla jafna er hann bara fáviti sem er að kafna úr komplexum og frekju.

Kúnnum sem er misboðið finnst þeir líka allir vera mikilvægasta fólk í heimi og þegar þeir eru virkilega brjálaðir þá vippa þeir upp stóru byssunni og garga: ÞÁ FER ÉG BARA EITTHVAÐ ANNAÐ!

Við þetta á sá sem vondu þjónustuna veitir auðvitað að lyppast niður, fara að gráta og lofa bót og betrun til þess að halda í viðskipti frekjudollunnar. Fræðilega má segja að „góða fólkið“ með heykvíslarnar sé að garga þetta lúðalega heróp á Vefpressuna þessa dagana. Fúndamental munurinn er samt auðvitað sá að Vefpressan veitir ekki þjónustu nema þeim sem finnst voða gaman að láta fóðra sig á gömlum hallærislegum YouTube myndböndum eins og um heimfréttir sé að ræða. Nú eða lesa „fréttir“ af hörmungum hjólhýsapakks úti í heimi. Þannig að ég, með alla mína sérfræðiþekkingu á heimskum kúnnum, get ekki flokkað reiða, góða fólkið sem óþolandi viðskiptavini. Jafnan sem Bingi og co eru að rembast við að leysa er aðeins flóknari en svo.

Enda brugðumst við Óli og Halli gamli nú líka öðruvísi við þessari hótun en Pressumenn. Á meðan þeir ætla sér að kæra fólk til þess að eiga við sig sýndarvisðkipti þá báðum við okkar nöldurskjóður í guðanna bænum einmitt um að fara eitthvert annað og aldrei, aldrei koma aftur. Ekki þóttu frekjuhundunum þau viðbrögð skemmtileg. Og nú kemur smá útúrdúr:

Eftir að Óli fór frá Essó fékk hann vinnu hjá ÁTVR. Eins og flestir vita hefur það kompaní einkarétt á sölu áfengis en slíkir smámunir þvælast nú ekki fyrir kúnnum í frekjukasti. Einhverju sinni trylltist eitthvert fíflið í verslun ÁTVR þar sem Óli var á lagernum og endaði með því að garga að hann færi þá bara eitthvert annað! Óli gat auðvitað ekki stillt sig og hljóp á eftir manninum út úr búðinni: „Heyrðu! Þú ætlar að fara eitthvert annað. Ég er hérna með símanúmer hjá helvíti góðum landasala. Hahahahaha! Þú getur ekki farið neitt annað!“

Anyhu. Við félagarnir á vondu vaktinni fengum oft að heyra þennan sorglega söng. Halli gamli sagði þá alltaf að það hefði nú verið munur í gamla daga þegar þjónusta var bara til í kirkjum og hóruhúsum. „Nú er þetta helvíti út um allt og fólk er orðið að algerum aumingjum. Hvenær kemur að því að við þurfum að fara heim með þessu til þess að ryksuga fyrir það?“

Nú, já. Eða að gera þeim börn í skiptum fyrir nokkrar vöfflur.

Ég og mínir vösku menn höfðum enga þolinmæði gagnvart svona pakki og í raun voru allir sem dirfðust að segja orðið „þjónusta“ eða frasann „þá fer ég bara eitthvað annað“ í bráðum háska. Aldrei að vita hvernig mínir vösku menn myndu bregðast við þessu bulli enda höfðu þessi orð sömu áhrif á Óla og Halla og nafnið Lukku Láki hafði á Jobba Daltón.

Ég á ótal sögur af niðurlægingu „þjónustufólks“ hjá okkur en þessi er alltaf best og segir allt sem segja þarf:

Einhvern daginn fríkaði karldurtur út (minnir að það hafi verið vegna þess að hann þurfti að bíða í röð eftir Lottó-miðanum sínum) og gólaði yfir alla stöðina: „Hva! Er engin þjónusta hérna?!“

Óli var að afgreiða hann. „Ha, þjónusta? Jújú. Hún var hérna. Við vorum með hana læsta ofan í skúffu. Heldurðu svo að helvítis dýrið hafi ekki sloppið út í gær. Ég náði þessu ógeði á hlaupum hérna niðri á horni,“ sagði Óli og benti út á Nýbýlaveg. „Og ég drap hana. Með því að reka 21” skrúfjárn í gegnum hausinn á henni. HÉR ER ENGIN ÞJÓNUSTA!“

Þessi talaði ekkert um að fara eitthvert annað. Hann bara fór og sást aldrei aftur. Essó gamli hefði kannski átt að kæra hann.

Það var sannkallaður hvalreki fyrir okkur á vondu vaktinni þegar guðsmaðurinn ungi fór að vinna á góðu vaktinni. Best var auðvitað þegar hann tók aukavaktir hjá okkur og mætti með vatnsheldu Biblíuna sína sem hann las í á milli þess sem hann stökk út og dældi á bíla. Við þremmenningarnir gátum endalaust hlegið að þessum unga ofsatrúarmanni enda var einlægnin og trúarhitinn auðvitað alger brandari.

Ég var ekki alveg jafn orðljótur í þá daga og ég er nú en samt gat ég varla komið út úr mér setningu án þess að flétta inn í hana orðunum „helvítis“, „djöfulsins“ og „andskotans“.

Stundum öllum saman en í það minnsta alltaf einu. Guðsmanninum unga ofbauð þetta og kom einu sinni grafalvarlegur til mín og bað mig um að gæta tungu minnar og sagði mér að taka mér smá tíma til þess að íhuga HVERJUM ég væri að bjóða í húsið með svona munnsöfnuði.

Ég hafði auðvitað aldrei pælt í því en ég var víst að opna upp á gátt fyrir Satan sjálfum. Sem þó lét aldrei sjá sig. Óli missti andlitið undir þessum lestri sem ég fékk og Halli gamli setti upp sitt kvikindislegasta glott og hláturinn ískraði í honum.

Enginn okkar gat hins vegar haldið niðri í sér hlátrinum þegar krossfarinn kom uppnuminn á stöðina eftir að hafa orðið vitni að ótal kraftaverkum á samkomu hjá Benny Hinn í Laugardalshöllinni. Maðurinn snerti ekki jörðina og lýsti óðamála fyrir okkur áþreifanlegri nærveru Frelsarans í Höllinni.

Ekki virtust þó allir í hjörð trúaðra hafa fundið fyrir því að Jesúm hefði gengið ljósum logum í Laugardalnum vegna þess að mér er minnistæð fréttamynd af Ólafi Skúlasyni, biskup, halda með skelfingarsvip utan um eiginkonu sína, flóttalegur mjög, á hlaupum út úr Höllinni.

Okkar maður var vitaskuld í einhverjum mun trylltari söfnuði en þjóðkirkjunni en þó pollrólegur í kynlífinu eins og við víkjum að síðar. Ég gat auðvitað ekki setið þegjandi undir þessum kraftaverkalýsingum, missti aðeins stjórn á mér og hellti mér yfir manngarminn með formælingum um heimsku og eitthvað í þeim dúr. Með fullt af „helvítis, djöfulsins, andskotans“ til áherslu á réttum stöðum.

Við færðumst auðvitað allir í aukana eftir að hinn smurði Benny Hinn hafði snert sálu þessa heilaga vinnufélaga okkar. Og kannski vilja einhverjir meina að við höfum gert okkur seka um einelti á vinnustað þegar við tókum okkur til og tússuðum 666 og kross á hvolfi á fataskápinn hans. En vantrúarplebbarnir hljóta að vera sammála okkur um að þetta hafi nú verið í góðu lagi. Ef ekki hreinlega bráðnauðsynlegt.

Auðvitað beit ekkert á trúmanninum þótt hann hafi stundum æðrast og ekki fundist skápaskreytingin neitt sérstaklega sniðug. Það var helst að við næðum honum á almennilegt flug þegar við reyndum að búa hann undir skyldur hans í hjónasænginni.

Hann hafði semsagt fundið sér eiginkonuefni í þessum sýrða söfnuði sínum. Tilhugalífið hafði staðið nokkuð lengi og loks kom að því að játa ástina frammi fyrir heilögum anda og Benny Hinn (geri ég ráð fyrir). Þá missti hann það út úr sér að þau hjónaleysin hefðu ekki haft holdlegt samneiti af nokkru tagi og myndu ekki gera það fyrr en Guð væri búinn að blessa sambandið.

Og Óli fríkaði út: „Haaaaaaaaaaaaa?! Ertu ekki búinn að prufukeyra? Ætlarðu að ganga í hjónaband með konu sem þú ert ekki búinn að testa? Sjittt.“

Auðvitað kom það ekki til greina og þar sem hér var laaaaaaaaaaaaaaaaangt skirlífi til umræðu sá Óli strax í hvaða skelfingu stefndi. „Brúðkaupsnóttin verður nú ljóta bullið hjá ykkur. Úfff. Þú alveg yfirspenntur við það að drepast úr greddu. Þú átt eftir að fá það áður en þú kemst hálfa leið inn! Heyrðu í hvaða sumarbústað sagðirðu að þið færuð i brúðkaupsferðina? Við verðum á glugganum. Ekki ætla ég að missa af þegar þú sullar þessu öllu beint á magann á henni!“

Amen.

Þegar fyrsta barnið mitt var rétt rúmlega eins árs og litla stelpan (barnið sem var tekið í pant) hans Óla var nýfædd lagði Steingrímur Njálsson undir sig fréttatímana. Var eitthvað að perrast af gömlum vana. Óli, eins og flest almennilegt fólk, hefur enga þolinmæði gagnvart þeim sem eru vondir við börn og þegar um kynferðislega misnotkun er að ræða rennur á hann morðæði.

Einhvern morguninn vorum við ungu feðurnir að ræða fréttirnar af ógeðinu við einn uppáhaldskúnnann okkar, sem lést því miður skömmu síðar langt fyrir aldur fram, og það óð á Óla sem var í jötunmóð.

Í þá daga átti Óli tvíhleypta Maverick-haglabyssu, vona að hann eigi hana ennþá, og lét okkur heyra það með látum að ef einhver myndi einhvern tíma snerta barnið hans að hætti Njálssonar þá yrðu viðbrögð hans mjög einföld:

„Ég myndi fara beint heim til hans. Með Maverick-inn, banka upp á og ekki einu sinni bjóða góðan daginn. Bara hleypa af og skjóta hausinn af helvítinu!“

Okkar góði viðskiptavinur, heitinn, horfði á Óla og sagði bara: „Veistu. Ég veit að þú ert að meina þetta og myndir gera þetta.“

Hann hélt það nú og leit svo á mig, ásakandi augnaráði sem eldur brann í: „Og ef einhver gerir eitthvað svona við dóttur þína þá fær hann sömu heimsókn. Vegna þess að ég veit að þú ert aumingi og myndir ekki gera neitt sjálfur.“

Og hvers vegna vona ég að minn villti vinur eigi Maverick-inn enn? Vegna þess að í nítján ár hef ég sofið frekar rólegur. Vitandi að börnin mín eru völduð af ólíklegum verndarengli sem lætur verkin tala.

p.s. Maverick eru pumpur en ekki tvíhleypur en það eru svo fáir sem vita eitthvað um haglabyssur þannig að ég hnika til staðreyndum til þess að geta haft tvö augu í fyrirsögninni. OK?

Þegar ég vann hjá Essó gamla þá var hann rótgróið Framsóknarflokks- og SÍS fyrirtæki. Þótt ég sé rétt fertugur þá var þetta samt í þá daga sem kaffimenningin hafði ekki rutt sér til rúms á okkar ógeðslega landi og fólk drakk yfirleittt bara Braga-kaffi eða Kaaber. Væntanlega háð stjórnmálaskoðunum. (Vá! Hvað við höfum náð langt á tímum alþjóðavæðingar. NOT!).

Hvað með það. Gevalia og Merild voru eitthvað að ryðja sér til rúms. Kaffitár var bara blautur draumur og Íslendingar vissu ekki betur en að kaffi væri bara brún ógeðsleg drulla í bolla. Og þar sem ég er fæddur heimsborgari undir miklum áhrifum rómantísku skáldanna þá var ég ekkert að eltast við að drekka þetta skólp. Lét mér bara duga áfengi og Kók.

Hvað um það. Einhvern ógeðslegan, snjóþungan janúarmorgun sat ég, 21 árs gamall barnsfaðirinn, við kassann á Stórahjallanum. Horfði út í myrkrið og spurði sjálfan mig að því hvað mátti því valda að ég kaus að mæta í vinnuna þennan morgun frekar en að stytta mér aldur. Vissulega sá ég ljós í myrkrinu. Ljósastaura og glætu í stöku gluggum í Efstahjallanum sem sneri að bensínstöðinni minni. En þar sem engar naktir, gamlir sjómenn voru að spóka sig þar var í raun ekkert að sjá og mig langaði ekki til þess að vera til.

Þá skellti Óli allt í einu rjúkandi kaffibolla á borðið fyrir framan mig (þetta var nota bene fyrsti kaffibollinn minn) og sagði : “Hérna! Nú byrjar þú að drekka kaffi. Skelltu þessu í þig og hættu þessu væli! Það er sykur í þessu núna og þú mátt hafa hann í viku. Síðan drekkur þú kaffi svart og sykurlaust eins og karlmaður!“ Skemmst er frá því að segja að þetta er eini sykraði kaffibollinn sem ég hef drukkið og hann var býsna góður þrátt fyrir að uppáhellingurinn hans Óla væri úr Gulum Braga.

Bragakaffið fengum við sent beint frá vörulager Essó gamla. Stundum var Guli Bragi ekki til á lager og þá fengum við sendan Grænan Braga. Sú blanda var skömminni skárri og þá voru jólin hjá okkur. Sennilega hafa verkamannstuskur SÍS-tengdra fyrirtækja verið uppistaðan í neytendahópi Braga á þessum tíma. Óli komst í það minnsta seinna að því að á aðalskrifstofum Olíufélagsins drakk fólk Merild 103 og lét ekki bjóða sér sullið frá Kaffibrennslu Akureyrar. Og þar sem Óli er verkalýðshetja ákvað hann að við létum ekki bjóða okkur svona grófa stéttaskiptingu og hóf baráttu fyrir því að við fengjum Merild á bensínstöðvarnar.

Því var hafnað en Óli sá samt til þess að vonda vaktin hætti að drekka Gulan Braga. Einfaldlega með því að ryðjast í afgreiðslukassann hjá mér og taka þar seðla fyrir Merild sem hann keypti svo út í búð og kom með nótu í staðinn fyrir peninginn. Þessi uppreisn var aldrei bæld niður og kaffinóturnar runnu auðveldlega í gegnum bókhald olíurisans. Enda kannski grunnurinn í kapítalismanum að stinga dúsu upp í þá óþekku á botninum og þagga þannig niður í þeim svo hægt væri að kúga hina ræflana áfram. Veit í það minnsta ekki betur en á öðrum stöðvum hafi múgurinn látið sér Gulan Braga duga þangað til hann hvarf nánast endanlega af sjónarsviðinu.

Konan sem keyrði DV út á bensínstöðina var helvíti hress. Alltaf í kraftgallanum með bílinn fullan af börnum og blaðabunkum. Hlýtur að hafa verið utan af landi. Var í það minnst löðrandi í þessum hressleika sem oft fylgir fólki úr hinum dreifðu byggðum og stendur í þeirri kolbrjáluðu meiningu að maður sé manns gaman og maður megi varla rekast á nokkra hræðu án þess að kasta á hana kveðju og brydda upp á innihaldslitlum og tilgangslausum samræðum.

Hún var venjulega alltaf að flýta sér enda brjálað að gera við að koma DV á sölustaði laust fyrir hádegi þannig að yfirleitt skransaði hún við dyrnar á stöðinni og skutlaði blaðapakkanum á stéttina. Og Halli eða Óli, fréttaþyrstir mjög, spruttu upp eins og hundar Pavlovs og sóttu blöðin.

Stundum gaf hún sér þó tíma til að kíkja inn og þá sá Óli aðallega um að djóka í henni. Við Halli vorum minna fyrir að tala við fólk. Ég fór samt út með Óla að kíkja á bílinn hennar þegar hún kom mjög áhyggjufull á svipinneinn daginn inn á stöð og sagðist heyra eitthvert undarlegt „hvisssss “ hljóð í bílnum.

Við vitringarnir þurftum ekki annað en opna húddið til þess að greina bilunina. Bensínleiðslan lak og eldfimir droparnir féllu með reglulegu millibili á funheita pústgreinina og sögðu „hviss“, „hviss“ þegar þeir gufðu upp.

Óli gerði henni í stuttu máli grein fyrir því hvað væri að bílnum. Og hún spurði hvort þetta væri hættulegt og hvort hún gæti ekki alveg klárað að keyra út blaðið.

„Jú, jú. Blessuð vertu. Stráðu bara vel af Aromat yfir þig og börnin og þá verður þetta allt í góðu.“
Hún fór beint á verkstæði og DV kom svolítið seint í einhverjum hlutum Kópavogs þann daginn.

Ég man ekki hvað hún hét litla, hressa konan á fáránlega stóra jeppanum sem var nánast daglegur gestur hjá okkur á stöðinni. Maður komst einhvern veginn ósjálfrátt í gott skap þegar hún hoppaði út úr skriðdrekanum og skoppaði inn til okkar, ekkert endilega til að kaupa neitt. Bara meira svona að spjalla og djóka.

Kallinn hennar var líka fastakúnni. Óttalega þungbúinn og þéttur durtur. Virkaði alvarlegur og alls ekkert mjög skemmtilegur. Svolítið eins og Halldór Ásgrímsson og alveg ekta stóru-jeppakall í ofanálag. Þannig að okkur var alveg ljóst að þessi smágerða stuðboltakona var ljósið í þessu hjónabandi. Eða hvað?

Hún var greinilega mjög hrifinn af vondu vaktinni vegna þess að einu sinni kom hún brunandi á jeppanum og sagðist ætla að henda í vöfflur handa okkur, gaf okkur heimilisfangið sitt og vildi að einn okkar kæmi eftir kortér að sækja heitar og glænýjar vöfflur.

Við vorum að vonum mjög upp með okkur enda vanari því að fá skítkast og dólg frá viðskiptavinum. Samt treysti enginn okkar sér til þess að leggja í þessa miklu ævintýraferð eftir vöfflunum góðu. Halli gamli sagði að það kæmi ekki til greina að hann færi enda væri hann það gamall og lífsreyndur að hann vissi að hér lægi fiskur undir steini. Annar hvor okkar ungu mannanna yrði að fara og líklega ætlaðist hún nú til þess að ég eða Óli bönkuðum uppá þar sem ljóst væri að hér væri um táldrátt með gómsætum veitingum að ræða. Og sá sem færi á staðinn kæmist ekki út aftur án þess að gilja frúna.

Á þessum árum vorum við Óli álíka skarpir og notaður tannbursti þegar kom að því að skilja konur og þær furðulegu leiðir sem þær fara í gegnum lífið. Og þótt blessuð konan væri ósköp sæt og sjarmerandi var hvorugur okkar tilbúinn til þess að kasta af okkur smurgallanum og stunda hvílubrögð með henni.

Eftir mikið þras ákvað ég að „pull rank“ á Óla og reka hann af stað. Og hann var ansi lengi að skila sér til baka. Svo lengi að Halli var farinn að ganga um gólf og skammast í mér: „Ég sagði þér þetta! Ég vissi þetta! Nú er hann að þjónusta hana. Djöfulsins þjónusta alls staðar. Það er sko eins gott að við erum ekki á Grænlandi. Þar þykir það nú bara dónaskapur að ríða ekki eiginkonum gestgjafa sinna. Og þá er nú eins gott að nota tvo smokka vegna þess að pöddurnar í klofinu á þeim þar eru svo eitraðar að þær éta sig í gegnum einfalt gúmmílag.

Þegar Óli koms loksins aftur var hann fölur og fár og vöfflurnar orðnar heldur kaldar. Ekki þurfti hann nú að afgreiða blessaða konuna eftir ranghugmyndum Halla en honum fannst það sem hann lenti í eiginlega verra:

„Vá! Sjitt maður! Aumingja konan. Hún er þarna með páfagauk sem ég held að hún tali við og sé eini félagsskapurinn sem hún hefur. Hún sagði að hún væri svo einmana og blaðraði og blaðraði út í eitt um hvað henni leiddist lífið. Þegar hún tók utan um mig hágrátandi og sagðist svo langa til þess að eignast barn þá greip ég vöfflurnar og hljóp út. Sjitt maður! Vá!“

Ekki er alltaf allt sem sýnist og stundum eru vöfflur lífsins kaldar og bragðlausar.