Þriðjudagur, 06. desember 2011
Þegar fyrsta barnið mitt var rétt rúmlega eins árs og litla stelpan (barnið sem var tekið í pant) hans Óla var nýfædd lagði Steingrímur Njálsson undir sig fréttatímana. Var eitthvað að perrast af gömlum vana. Óli, eins og flest almennilegt fólk, hefur enga þolinmæði gagnvart þeim sem eru vondir við börn og þegar um kynferðislega misnotkun er að ræða rennur á hann morðæði.
Einhvern morguninn vorum við ungu feðurnir að ræða fréttirnar af ógeðinu við einn uppáhaldskúnnann okkar, sem lést því miður skömmu síðar langt fyrir aldur fram, og það óð á Óla sem var í jötunmóð.
Í þá daga átti Óli tvíhleypta Maverick-haglabyssu, vona að hann eigi hana ennþá, og lét okkur heyra það með látum að ef einhver myndi einhvern tíma snerta barnið hans að hætti Njálssonar þá yrðu viðbrögð hans mjög einföld:
„Ég myndi fara beint heim til hans. Með Maverick-inn, banka upp á og ekki einu sinni bjóða góðan daginn. Bara hleypa af og skjóta hausinn af helvítinu!“
Okkar góði viðskiptavinur, heitinn, horfði á Óla og sagði bara: „Veistu. Ég veit að þú ert að meina þetta og myndir gera þetta.“
Hann hélt það nú og leit svo á mig, ásakandi augnaráði sem eldur brann í: „Og ef einhver gerir eitthvað svona við dóttur þína þá fær hann sömu heimsókn. Vegna þess að ég veit að þú ert aumingi og myndir ekki gera neitt sjálfur.“
Og hvers vegna vona ég að minn villti vinur eigi Maverick-inn enn? Vegna þess að í nítján ár hef ég sofið frekar rólegur. Vitandi að börnin mín eru völduð af ólíklegum verndarengli sem lætur verkin tala.
p.s. Maverick eru pumpur en ekki tvíhleypur en það eru svo fáir sem vita eitthvað um haglabyssur þannig að ég hnika til staðreyndum til þess að geta haft tvö augu í fyrirsögninni. OK?
| 22:33 |