Sunnudagur, 04. desember 2011
Konan sem keyrði DV út á bensínstöðina var helvíti hress. Alltaf í kraftgallanum með bílinn fullan af börnum og blaðabunkum. Hlýtur að hafa verið utan af landi. Var í það minnst löðrandi í þessum hressleika sem oft fylgir fólki úr hinum dreifðu byggðum og stendur í þeirri kolbrjáluðu meiningu að maður sé manns gaman og maður megi varla rekast á nokkra hræðu án þess að kasta á hana kveðju og brydda upp á innihaldslitlum og tilgangslausum samræðum.
Hún var venjulega alltaf að flýta sér enda brjálað að gera við að koma DV á sölustaði laust fyrir hádegi þannig að yfirleitt skransaði hún við dyrnar á stöðinni og skutlaði blaðapakkanum á stéttina. Og Halli eða Óli, fréttaþyrstir mjög, spruttu upp eins og hundar Pavlovs og sóttu blöðin.
Stundum gaf hún sér þó tíma til að kíkja inn og þá sá Óli aðallega um að djóka í henni. Við Halli vorum minna fyrir að tala við fólk. Ég fór samt út með Óla að kíkja á bílinn hennar þegar hún kom mjög áhyggjufull á svipinneinn daginn inn á stöð og sagðist heyra eitthvert undarlegt „hvisssss “ hljóð í bílnum.
Við vitringarnir þurftum ekki annað en opna húddið til þess að greina bilunina. Bensínleiðslan lak og eldfimir droparnir féllu með reglulegu millibili á funheita pústgreinina og sögðu „hviss“, „hviss“ þegar þeir gufðu upp.
Óli gerði henni í stuttu máli grein fyrir því hvað væri að bílnum. Og hún spurði hvort þetta væri hættulegt og hvort hún gæti ekki alveg klárað að keyra út blaðið.
„Jú, jú. Blessuð vertu. Stráðu bara vel af Aromat yfir þig og börnin og þá verður þetta allt í góðu.“
Hún fór beint á verkstæði og DV kom svolítið seint í einhverjum hlutum Kópavogs þann daginn.
| 20:46 |
