Hvað með það. Gevalia og Merild voru eitthvað að ryðja sér til rúms. Kaffitár var bara blautur draumur og Íslendingar vissu ekki betur en að kaffi væri bara brún ógeðsleg drulla í bolla. Og þar sem ég er fæddur heimsborgari undir miklum áhrifum rómantísku skáldanna þá var ég ekkert að eltast við að drekka þetta skólp. Lét mér bara duga áfengi og Kók.

Hvað um það. Einhvern ógeðslegan, snjóþungan janúarmorgun sat ég, 21 árs gamall barnsfaðirinn, við kassann á Stórahjallanum. Horfði út í myrkrið og spurði sjálfan mig að því hvað mátti því valda að ég kaus að mæta í vinnuna þennan morgun frekar en að stytta mér aldur. Vissulega sá ég ljós í myrkrinu. Ljósastaura og glætu í stöku gluggum í Efstahjallanum sem sneri að bensínstöðinni minni. En þar sem engar naktir, gamlir sjómenn voru að spóka sig þar var í raun ekkert að sjá og mig langaði ekki til þess að vera til.

Þá skellti Óli allt í einu rjúkandi kaffibolla á borðið fyrir framan mig (þetta var nota bene fyrsti kaffibollinn minn) og sagði : “Hérna! Nú byrjar þú að drekka kaffi. Skelltu þessu í þig og hættu þessu væli! Það er sykur í þessu núna og þú mátt hafa hann í viku. Síðan drekkur þú kaffi svart og sykurlaust eins og karlmaður!“ Skemmst er frá því að segja að þetta er eini sykraði kaffibollinn sem ég hef drukkið og hann var býsna góður þrátt fyrir að uppáhellingurinn hans Óla væri úr Gulum Braga.

Bragakaffið fengum við sent beint frá vörulager Essó gamla. Stundum var Guli Bragi ekki til á lager og þá fengum við sendan Grænan Braga. Sú blanda var skömminni skárri og þá voru jólin hjá okkur. Sennilega hafa verkamannstuskur SÍS-tengdra fyrirtækja verið uppistaðan í neytendahópi Braga á þessum tíma. Óli komst í það minnsta seinna að því að á aðalskrifstofum Olíufélagsins drakk fólk Merild 103 og lét ekki bjóða sér sullið frá Kaffibrennslu Akureyrar. Og þar sem Óli er verkalýðshetja ákvað hann að við létum ekki bjóða okkur svona grófa stéttaskiptingu og hóf baráttu fyrir því að við fengjum Merild á bensínstöðvarnar.

Því var hafnað en Óli sá samt til þess að vonda vaktin hætti að drekka Gulan Braga. Einfaldlega með því að ryðjast í afgreiðslukassann hjá mér og taka þar seðla fyrir Merild sem hann keypti svo út í búð og kom með nótu í staðinn fyrir peninginn. Þessi uppreisn var aldrei bæld niður og kaffinóturnar runnu auðveldlega í gegnum bókhald olíurisans. Enda kannski grunnurinn í kapítalismanum að stinga dúsu upp í þá óþekku á botninum og þagga þannig niður í þeim svo hægt væri að kúga hina ræflana áfram. Veit í það minnsta ekki betur en á öðrum stöðvum hafi múgurinn látið sér Gulan Braga duga þangað til hann hvarf nánast endanlega af sjónarsviðinu.