Ég veit ekki enn hvað ég vann mér til saka en vorið 1992 var ég sendur þangað í sumarafleysingar og fékk mig ekki lausan um haustið og mátti dúsa í ellefu mánuði í Fellsmúlafangelsinu. Þetta var versta niðurlægingarskeið mitt í bensínafgreiðslu og líklega er nógu langt um liðið til þess að ég geti nú játað að suma morgna þurfti ég að skella í mig tveimur staupum af Sambuca áður en ég treysti mér til þess að leggja af stað í vinnuna.

Leigubílstjórarnir voru svosem ekkert allir jafn leiðinlegir og ég kynntist ágætis köllum þarna og veit ennþá hvaða bíl á að panta til þess að fá brennivínsflösku með og ýmislegt álíka praktískt. Löggan var líka í reikningsviðksiptum þarna og það var alltaf jafn gaman þegar Víkingasveitin kom að fylla á bílana sína. Meiri Gúmmi-Tarsanarnir. Og svo hlotnaðist mér nú sá heiður að selja barnaræningjanum og CTU-manninum Donald Feeney Sómasamloku og ½ lítra af Kók þegar fangaflutninga Toyotan var fyllt áður en haldið var með hann á Litla-Hraun. Ekki virkaði hann nú mikill bógur blessaður.

Þótt enginn Óli hafi verið mér til halds og trausts í þessari vítisvist gekk svo mikið á hjá mér og útimanninum tröllsterka Brúnó að þær eru ófáar sögurnar sem urðu til í Síberíu. Læt duga í bili að staldra við Dodda sterka. Hann var að vísu hættur að keyra Taxa en var daglegur gestur á stöðinni. Kom og fékk sér í nefið, spjallaði og fór með klámvísur.

Þeir eru nú sennilega allir dauðir skrautlegustu leigubílstjórarnir sem ýmist skemmtu manni eða gerðu lífið leitt í Fellsmúlanum. Veit samt að Kristinn Snæland er enn í fullu fjöri vegna þess að hann hringir daglega í Skrúfan er laus á Útvarpi Sögu. Doddi sterki var einn af þeim flottustu. Hann var ekki hár í lofti en sagður alveg með ólíkindum hraustur og þaðan kom viðurnefnið „sterki“. Allir alvöru Hreyfils-menn voru sko með viðurnefni samanber Árni köttur, Óli spotti, Einar þvengmjói, Hvalurinn, Úlfurinn og svo framvegis.

Sagan sagði sem sagt að Doddi hefði á sínum yngri árum verið með sterkari mönnum og hafi hæglega jafnhattað tveggja metra menn án þess að breyta um svip. Hann var líka sérlega vígalegur yfir köldustu vetrarmánuðina en þá skartaði hann einhvers konar ullarkápu sem minnti helst á bjarnfeld. Og einhvern veginn fannst manni ekki útilokað að Doddi hefði glímt við bjarndýr, fellt það og flegið.

Ég man sorglega fáar af þeim vísum sem hann tuggði ofan í mig en hér eru þó tvær. Sú fyrri varð til áður en Viagra var fundið upp:

Vappar kappinn vífi frá,
knappur veldur friður.
Happatappinn honum á,
hangir slappur niður.

Og svo þessi um stóra Jón sem fór út á land og gisti á bóndabæ þar sem hann þjónustaði heimasætuna. Löngu síðar rekst heimasætan á Jón í Reykjavík, heilsar honum en hann kveikir ekki á perunni:

Stóri Jón ég þekki þig,
þú ert maðurinn stinni.
Fjórtán sinnum fórstu á mig,
ferðinni norður þinni.

Þannig var nú það.