Kallinn hennar var líka fastakúnni. Óttalega þungbúinn og þéttur durtur. Virkaði alvarlegur og alls ekkert mjög skemmtilegur. Svolítið eins og Halldór Ásgrímsson og alveg ekta stóru-jeppakall í ofanálag. Þannig að okkur var alveg ljóst að þessi smágerða stuðboltakona var ljósið í þessu hjónabandi. Eða hvað?

Hún var greinilega mjög hrifinn af vondu vaktinni vegna þess að einu sinni kom hún brunandi á jeppanum og sagðist ætla að henda í vöfflur handa okkur, gaf okkur heimilisfangið sitt og vildi að einn okkar kæmi eftir kortér að sækja heitar og glænýjar vöfflur.

Við vorum að vonum mjög upp með okkur enda vanari því að fá skítkast og dólg frá viðskiptavinum. Samt treysti enginn okkar sér til þess að leggja í þessa miklu ævintýraferð eftir vöfflunum góðu. Halli gamli sagði að það kæmi ekki til greina að hann færi enda væri hann það gamall og lífsreyndur að hann vissi að hér lægi fiskur undir steini. Annar hvor okkar ungu mannanna yrði að fara og líklega ætlaðist hún nú til þess að ég eða Óli bönkuðum uppá þar sem ljóst væri að hér væri um táldrátt með gómsætum veitingum að ræða. Og sá sem færi á staðinn kæmist ekki út aftur án þess að gilja frúna.

Á þessum árum vorum við Óli álíka skarpir og notaður tannbursti þegar kom að því að skilja konur og þær furðulegu leiðir sem þær fara í gegnum lífið. Og þótt blessuð konan væri ósköp sæt og sjarmerandi var hvorugur okkar tilbúinn til þess að kasta af okkur smurgallanum og stunda hvílubrögð með henni.

Eftir mikið þras ákvað ég að „pull rank“ á Óla og reka hann af stað. Og hann var ansi lengi að skila sér til baka. Svo lengi að Halli var farinn að ganga um gólf og skammast í mér: „Ég sagði þér þetta! Ég vissi þetta! Nú er hann að þjónusta hana. Djöfulsins þjónusta alls staðar. Það er sko eins gott að við erum ekki á Grænlandi. Þar þykir það nú bara dónaskapur að ríða ekki eiginkonum gestgjafa sinna. Og þá er nú eins gott að nota tvo smokka vegna þess að pöddurnar í klofinu á þeim þar eru svo eitraðar að þær éta sig í gegnum einfalt gúmmílag.

Þegar Óli koms loksins aftur var hann fölur og fár og vöfflurnar orðnar heldur kaldar. Ekki þurfti hann nú að afgreiða blessaða konuna eftir ranghugmyndum Halla en honum fannst það sem hann lenti í eiginlega verra:

„Vá! Sjitt maður! Aumingja konan. Hún er þarna með páfagauk sem ég held að hún tali við og sé eini félagsskapurinn sem hún hefur. Hún sagði að hún væri svo einmana og blaðraði og blaðraði út í eitt um hvað henni leiddist lífið. Þegar hún tók utan um mig hágrátandi og sagðist svo langa til þess að eignast barn þá greip ég vöfflurnar og hljóp út. Sjitt maður! Vá!“

Ekki er alltaf allt sem sýnist og stundum eru vöfflur lífsins kaldar og bragðlausar.