Gunnlaugur Lárusson, einnig kallaður "Laugurinn" eða "Laugurinn sjálfur". Hefur haft orð á sér fyrir að vera ofstækisfullur þegar kemur að viðmótshönnun vefdagréttunarumhverfa.

Mikill áhugamaður um sjálfvirka framleiðslu, úrvinnslu og framsetningu upplýsinga.

Gunnlaugur hefur haft aðsetur í Sri Lanka frá 1997 og er lýsandi dæmi um það hvernig fjarvinnsla getur gjörbreytt vinnuumhverfi einstaklingsins.

"Sir Arthur C. Clarke kom í heimsókn um daginn. Ég spjalla við hann annað slagið á messengernum. Fínn kall."

Ég var þeirrar gæfu aðnjótandi að fá að vinna með Gunlaugi Lárussyni, Lauginum sjálfum, í rúmt ár á Strikinu. Laugrinn er alhliða snillingur og skrifaði m.a. þessa tvo snilldardóma um kvikmyndirnar 3000 Miles to Graceland og Swordfish fyrir mig á Kvikmyndastrikið. Magnað stöff!

Hasar, sprengingar, hakk og brjóst

John Travolta stendur langt upp úr þegar ég hugsa um myndina svona viku eftir að ég sá hana. Og svo náttúrulega sprengingin í byrjuninni...

Plottið
Myndin fjallar um ofurtölvunördinn og fyrrverandi tölvuglæpamanninn Steve Jobson (undarlega lítill nafnaútúrsnúningur þarna á ferð, Steve Jobs er aðalmaðurinn hjá Apple og goðsögn í tölvubransanum). Jobson er leikinn af Hugh Jackman (X-Men) og býr hann í treiler einhversstaðar út í sveit með olíuborpalla fyrir nágranna. Hann má ekki snerta lyklaborð tölvu í einverja tugi ára nema hann vilji fara beinustu leið í fangelsi því hann er nefninlega hættulegasti tölvunörd í heiminum. Gabriel Shear, leikinn af John Travolta (Grease, Saturday Night Fever, Pulp Fiction, Battlefield Earth) býður honum fullt af peningum fyrir að hakka sig inn í tölvukerfi banka nokkurs sem geymir ennþá meira af peningum, svo hann geti stolið þeim og notað til einhverra góðra hluta. Það kemur reyndar aldrei fram í myndinni í hvað hann ætlar að nota peningana en manni finnst samt að hann ætli að nota þá til góðs :) og þó svo hann sé alltaf að drepa fullt af saklausu fólki þá er Travolta samt ekki vondi kallinn í myndinni. Alltaf magnað þegar kvikmyndagerðarmönnum tekst að fá mann til að halda með vonda kallinum. Þetta er beisikk plottið í myndinni og eru þarna nokkrar nettar flækjur sem halda athyglinni og vel það.

Leikarar myndarinnar standa sig allir nokkuð vel en eins og áður sagði þá er það John Travolta, hinn fótalipri sem stendur upp úr. Hann er kúlið í myndinni. Halle Berry er sæta stelpan í myndinni og þar sem hún er sæt þá er hennar hlutverki fullnægt. Don Cheadle leikur löggu sem er að reyna að bösta Travolta og þar sem ég fíla gaurinn vel finnst mér gaman að sjá hann í svona semi-stóru hlutverki. Hugh "Wolferine" Jackman stendur sig frábærlega miðað við að hann sé að leika hlutverk sem ég hefði frekar ráðið Steve Buscemi til að leika og hefði myndin líklega fengið fjórar stjörnur ef Buscemi hefði leikið tölvunördinn og þeir hefðu sleppt techno-hakk atriðinu.

Technó Hakkið
Þar sem hakkandi tölvunerðir eru afar óspennandi fyrirbæri visjúalt séð þá þurfti náttúrulega að krydda hakk-atriðin einhvernveginn. Í fyrsta skiptið sem hann sést hakka er dúndrað nettum klámfílíng í senuna og er það atriði annaðhvort snilld eða eitthvað annað. Það er allavega eitthvað merkilegt við það og magnað að fylgjast með framvindu mála. Í stóru hakksenunni, þar sem Jobson sést í annað sinn við fyrir framan tölvu, þar er eitthvað mikið að. Í fyrsta lagi er tölvan sem hann fær til afnota með hundrað skjái og síðan er notendaviðmót stýrikerfisins eitthvað rosa flott designer stöff - eitthvað sem alvöru tölvunörd myndi byrja á að henda út um gluggann. Í myndinni fílar Jobson þetta hinsvegar fínt, reykir sína vindla eins og allir sannir nördar (NOT) og fer síðan í miðju sessjoninu niður í vínkjallara og finnur gott vín til að hakka ofan í. Það versta við þetta atriði er ekki vonda euro-trash-technoið sem er spilað undir, heldur sú staðreynd að þegar Jobson er kominn í góðan hakk-fílíng þá er hann staðinn upp (enn að pikka á lyklaborðið) og farinn að snúa sér í hringi með viðeigandi Yeah-um og svoleiðis rugli. Semsagt búið að poppa upp hakksenuna eins mikið og hægt var og svosem við því að búast. Þeim sem vita ekkert um tölvur finnst þetta kannski ekkert asnalegt, en samt, tölvunörd að reykja dýra vindla og drekka rauðvín á meðan hann stundar sitt tölvuhakk? Þetta er ekki alveg að virka.

Ef horft er framhjá þessari hakksteypu þá er myndin samt helvíti góð og þeir nerðir sem lesa þetta mega vita að þessi atriði standa ekki lengi yfir og já, Halle Berry sýnir á sér brjóstin þarna í stórmerkilegu og tilgangslausu atriði sem virðist einmitt bara snúast um það að sýna brjóstin sem aldrei hafa áður sést í kvikmynd. Gott gimmikk og virkaði afar vel á mig. Hápunktur myndarinnar fyrir utan matrix-bombuna í byrjuninni er svo náttúrulega þegar rútan smassar í gegnum skrifstofu á efstu hæð háhýsis sem er full af plottandi markaðsmönnum. Magnað.

3000 Miles to Graceland

Elvis, Las Vegas, Kurt Russell og Kevin Costner? Þegar ég sá plakatið þá kom leikaravalið mér á óvart, ég ákvað að gefa Costnernum einn lokaséns og fór vongóður á þessa löngu löngu mynd. Allt kom fyrir ekki. Þetta er versta kvikmynd sem ég hef séð mjög lengi, ótrúlega vont handrit og illa pæld framleiðsla á allan hátt held ég. Kevin Costner klúðrar að sjálfsögðu vondakallshlutverkinu með glæsibrag og er þar með dæmdur endanlega úr leik.

Kurt Russell leikur aðalsöguhetju myndarinnar, góða glæponinn. Nýsloppinn úr fangelsi hittir hann sætu skvísuna Courteney Cox sem stekkur náttúrulega strax í rúmið með honum. Það næsta sem góði vondi kallinn gerir er að hitta Kevin Costner sem er sko vondi vondi kallinn. Þeir ætla ásamt 3 aðstoðarmönnum að ræna spilavíti í miðri Elvishátíð í Las Vegas. Aðstoðarmennirnir þrír eru leiknir af Christian Slater sem er fínn í sínu hlutverki, Bokeem Woodbine (góður í The Big Hit) og David Arquette. Woodbine er ekkert að virka neitt sérlega vel og eina ástæðan sem ég sé fyrir því að David Arquette er í þessari mynd er sú að hann er eiginmaður Courteney Cox. Arquette og Woodbine eru drepnir blessunarlega snemma í myndinni en Slater hefði mátt lifa aðeins lengur enda einn af fáum í þessari mynd sem nær einhvernveginn að skila sannfærandi leik. Hann og Jon Lovitz eru ljósu punktarnir leikaralega séð.

Gengið mætir síðan í spilavítið ofursvalt í Elvisgöllunum með byssurnar í gítartöskunum og svo byrjar ballið. Til að byrja með fer Kurt Russell (ég nenni ekki að nota nöfn karakteranna í myndinni, það þjónar engum tilgangi) ekki með hinum til að ræna peningageymsluna. Hann fer og tengir framhjá einhverri lyftu til að hinir geti sloppið upp á þak þegar allt er komið í háaloft. Það skal tekið fram að fram að þessu er myndin búin að vera bara fín og engin ástæða til að óttast neitt mikið. Á leiðinni úr peningaherberginu í lyftuna fer síðan náttúrulega allt í háaloft og meira að segja sjálfur kasínómanagerinn kominn með AK-47. Costnerinn og hinir þrír eru síðan búnir að drita niður óteljandi öryggisverði í óskiljanlegum hasarskotum a la MTV með hratt/hægt effektum og techno sándtrakki þegar þeir komast loksins inn í lyftuna. Einhver hrópar þá á Russell að hann þurfi að sjá um nokkra öryggisverði. Það sem hann gerir þá er fyrsta alvöru merkið um að þetta sé vond mynd. Í stað þess að plaffa verðina niður þá miðar hann upp í loft og skýtur eitthvað glerdót í tætlur svo það dettur niður í þúsund milljón molum. Hann er nefninlega góði glæponinn.

Restin af myndinni er martröð. Courteney Cox, sem er orðin smá skotin í Russell, á nefninlega son sem er frekar pirrandi karakter og stelsjúkur í þokkabót. Honum tekst að stela peningatöskunni frá Russell og í kjölfarið heimtar Cox að fá að fara með Russell, sem hún veit að er verið að leita að því hann var í genginu sem drap tugi manns í ráninu mikla. Ástin er náttúrulega blind og allt það en þetta er samt ekki neitt. Þau halda semsagt af stað eitthvað norðureftir á leið til Jon Lovitz sem ætlar að þvo peningana því þeir eru merktir. Eftir að hafa verið í smástund á ferðinni þá stingur hún af með peningana og skilur son sinn eftir hjá síbrotamanninum Kurt Russell. Og þá hefst martröðin semsagt af fullri alvöru. Myndin breytist í einhverslags John Hughes föður/sonar ævintýri þar sem þeir bindast einhverjum böndum, stela trukk og bla bla bla.

Eitt atriði sem mér finnst þurfa að nefna því mér finnst það einhvernveginn lýsa þessum hluta myndarinnar, sem er n.b. allt of langur. Myndin er reyndar svo löng að vinir mínir tveir sem sáu myndina með mér sofnuðu báðir. Atriðið sem um ræðir er eitt stutt skot inni á klósetti bensínstöðvar þar sem sonurinn ætlar að kasta vatni. Við sjáum þrjár pissuskálar. Við þá sem er lengst til vinstri er stór, feitur og skítugur hillbilly. Drengurinn gengur að skálinni í miðjunni og hvað gerist? Stóri feiti kallinn prumpar! Strákurinn færir sig þá um eina skál og gerir þarfir sínar. Þetta er semsagt atriði sem snýst um þetta prump. Prumpubrandari. Prumpubrandarar geta alveg verið fyndnir en þetta atriði kemur bara eins og þruma úr heiðskíru lofti og passar einhvernveginn ekki neitt inn í myndina, nema þetta er náttúrulega vont atriði eins og flest önnur í myndinni og passar þannig séð ágætlega. Mér finnst magnað að velta því fyrir mér að einhver hafi gjörsamlega skrifað þessa senu í handritið. Ennþá magnaðra finnst mér að spá í hvað fór mikill tími og vinna í að filma atriðið. Ótrúlegt.

Þegar hinum ógurlega John Hughes hluta myndarinnar er lokið hefst hasarinn að nýju. Kevin Costner er búinn að hóa til gaura í eitthvað vöruhús með fullt af byssum. Ætlunin er að komast yfir peningana sem Kurt Russell er þá nýbúinn að fá aftur frá Courteney Cox. Costnerinn rænir krakkanum og spilar á góða glæponagenið í Russell og fær hann til að skila peningunum í skiptum fyrir drenginn.

Það er síðan þegar Kevin Costner er að ræða við þyrluflugmanninn og byssureddarann sem þessi snilldarsena á sér stað:

Byssusalinn Jack: "You asked for firepower.... meet Hamilton."
(Sjálfur Ice-T gengur út úr skugganum búinn alvæpni)
Thomas J. Murphy (Kevin Costner): "I said get a couple of guys, Jack. A couple of guys."
Jack: "He is a couple of guys."

Þarna gapti ég bara í bíóinu og muldraði örugglega "haaaa" án þess að fatta það. Annað var ekki hægt. Síðan fer allt í háaloft, löggur út um allt og allir að skjóta á alla og ekkert hægt að skilja vegna fyrrnefndra mtv effekta. Hamilton lætur síðan ljós sitt skína í glæsilegasta atriði myndarinnar sem ég gat ekki annað en hlegið dátt að þó svo það hafi sennilega ekki verið ætlun framleiðenda myndarinnar. Allt er semsagt komið í bál og brand og útlitið ekki gott fyrir vondu kallana. Þá sjáum við Hamilton sjálfan koma svífandi á hvolfi með fæturna bundna í einhverskonar kaðal sem er festur í einhverja rennu sem hann hefur fundið. Með hendurnar útréttar og hríðskotabyssur í báðum höndum snýst hann í hringi og úðar skotunum í allar áttir. Hann er auðvitað plaffaður niður enda ekki hægt að finna auðveldara skotmark.

Hvernig hugsaði handritshöfundurinn þetta atriði? Átti sjálfur Hamilton að hafa fundið kaðalinn, bundið fæturna saman og fleygt sér af stað? Úff... Snarfyndið atriði sem ég mun oft minnast glaður í framtíðinni.

Einhvernveginn næst síðan að spila inn í þetta allt saman að Kevin Costner og Kurt Russell séu óskilgetnir synir Elvis Presley sem segir sennilega meira en allt hér að ofan.

Þessi mynd fær ekki stjörnur. Hún fær