Leigubílstjórarnir voru svosem ekkert allir jafn leiðinlegir og ég kynntist ágætis köllum þarna og veit ennþá hvaða bíl á að panta til þess að fá brennivínsflösku með og ýmislegt álíka praktískt. Löggan var líka í reikningsviðksiptum þarna og það var alltaf jafn gaman þegar Víkingasveitin kom að fylla á bílana sína. Meiri Gúmmi-Tarsanarnir. Og svo hlotnaðist mér nú sá heiður að selja barnaræningjanum og CTU-manninum Donald Feeney Sómasamloku og ½ lítra af Kók þegar fangaflutninga Toyotan var fyllt áður en haldið var með hann á Litla-Hraun. Ekki virkaði hann nú mikill bógur blessaður.

Þótt enginn Óli hafi verið mér til halds og trausts í þessari vítisvist gekk svo mikið á hjá mér og útimanninum tröllsterka Brúnó að þær eru ófáar sögurnar sem urðu til í Síberíu. Læt duga í bili að staldra við Dodda sterka. Hann var að vísu hættur að keyra Taxa en var daglegur gestur á stöðinni. Kom og fékk sér í nefið, spjallaði og fór með klámvísur.

Þeir eru nú sennilega allir dauðir skrautlegustu leigubílstjórarnir sem ýmist skemmtu manni eða gerðu lífið leitt í Fellsmúlanum. Veit samt að Kristinn Snæland er enn í fullu fjöri vegna þess að hann hringir daglega í Skrúfan er laus á Útvarpi Sögu. Doddi sterki var einn af þeim flottustu. Hann var ekki hár í lofti en sagður alveg með ólíkindum hraustur og þaðan kom viðurnefnið „sterki“. Allir alvöru Hreyfils-menn voru sko með viðurnefni samanber Árni köttur, Óli spotti, Einar þvengmjói, Hvalurinn, Úlfurinn og svo framvegis.

Sagan sagði sem sagt að Doddi hefði á sínum yngri árum verið með sterkari mönnum og hafi hæglega jafnhattað tveggja metra menn án þess að breyta um svip. Hann var líka sérlega vígalegur yfir köldustu vetrarmánuðina en þá skartaði hann einhvers konar ullarkápu sem minnti helst á bjarnfeld. Og einhvern veginn fannst manni ekki útilokað að Doddi hefði glímt við bjarndýr, fellt það og flegið.

Ég man sorglega fáar af þeim vísum sem hann tuggði ofan í mig en hér eru þó tvær. Sú fyrri varð til áður en Viagra var fundið upp:

Vappar kappinn vífi frá,
knappur veldur friður.
Happatappinn honum á,
hangir slappur niður.

Og svo þessi um stóra Jón sem fór út á land og gisti á bóndabæ þar sem hann þjónustaði heimasætuna. Löngu síðar rekst heimasætan á Jón í Reykjavík, heilsar honum en hann kveikir ekki á perunni:

Stóri Jón ég þekki þig,
þú ert maðurinn stinni.
Fjórtán sinnum fórstu á mig,
ferðinni norður þinni.

Þannig var nú það.

Kúnnum sem er misboðið finnst þeir líka allir vera mikilvægasta fólk í heimi og þegar þeir eru virkilega brjálaðir þá vippa þeir upp stóru byssunni og garga: ÞÁ FER ÉG BARA EITTHVAÐ ANNAÐ!

Við þetta á sá sem vondu þjónustuna veitir auðvitað að lyppast niður, fara að gráta og lofa bót og betrun til þess að halda í viðskipti frekjudollunnar. Fræðilega má segja að „góða fólkið“ með heykvíslarnar sé að garga þetta lúðalega heróp á Vefpressuna þessa dagana. Fúndamental munurinn er samt auðvitað sá að Vefpressan veitir ekki þjónustu nema þeim sem finnst voða gaman að láta fóðra sig á gömlum hallærislegum YouTube myndböndum eins og um heimfréttir sé að ræða. Nú eða lesa „fréttir“ af hörmungum hjólhýsapakks úti í heimi. Þannig að ég, með alla mína sérfræðiþekkingu á heimskum kúnnum, get ekki flokkað reiða, góða fólkið sem óþolandi viðskiptavini. Jafnan sem Bingi og co eru að rembast við að leysa er aðeins flóknari en svo.

Enda brugðumst við Óli og Halli gamli nú líka öðruvísi við þessari hótun en Pressumenn. Á meðan þeir ætla sér að kæra fólk til þess að eiga við sig sýndarvisðkipti þá báðum við okkar nöldurskjóður í guðanna bænum einmitt um að fara eitthvert annað og aldrei, aldrei koma aftur. Ekki þóttu frekjuhundunum þau viðbrögð skemmtileg. Og nú kemur smá útúrdúr:

Eftir að Óli fór frá Essó fékk hann vinnu hjá ÁTVR. Eins og flestir vita hefur það kompaní einkarétt á sölu áfengis en slíkir smámunir þvælast nú ekki fyrir kúnnum í frekjukasti. Einhverju sinni trylltist eitthvert fíflið í verslun ÁTVR þar sem Óli var á lagernum og endaði með því að garga að hann færi þá bara eitthvert annað! Óli gat auðvitað ekki stillt sig og hljóp á eftir manninum út úr búðinni: „Heyrðu! Þú ætlar að fara eitthvert annað. Ég er hérna með símanúmer hjá helvíti góðum landasala. Hahahahaha! Þú getur ekki farið neitt annað!“

Anyhu. Við félagarnir á vondu vaktinni fengum oft að heyra þennan sorglega söng. Halli gamli sagði þá alltaf að það hefði nú verið munur í gamla daga þegar þjónusta var bara til í kirkjum og hóruhúsum. „Nú er þetta helvíti út um allt og fólk er orðið að algerum aumingjum. Hvenær kemur að því að við þurfum að fara heim með þessu til þess að ryksuga fyrir það?“

Nú, já. Eða að gera þeim börn í skiptum fyrir nokkrar vöfflur.

Ég og mínir vösku menn höfðum enga þolinmæði gagnvart svona pakki og í raun voru allir sem dirfðust að segja orðið „þjónusta“ eða frasann „þá fer ég bara eitthvað annað“ í bráðum háska. Aldrei að vita hvernig mínir vösku menn myndu bregðast við þessu bulli enda höfðu þessi orð sömu áhrif á Óla og Halla og nafnið Lukku Láki hafði á Jobba Daltón.

Ég á ótal sögur af niðurlægingu „þjónustufólks“ hjá okkur en þessi er alltaf best og segir allt sem segja þarf:

Einhvern daginn fríkaði karldurtur út (minnir að það hafi verið vegna þess að hann þurfti að bíða í röð eftir Lottó-miðanum sínum) og gólaði yfir alla stöðina: „Hva! Er engin þjónusta hérna?!“

Óli var að afgreiða hann. „Ha, þjónusta? Jújú. Hún var hérna. Við vorum með hana læsta ofan í skúffu. Heldurðu svo að helvítis dýrið hafi ekki sloppið út í gær. Ég náði þessu ógeði á hlaupum hérna niðri á horni,“ sagði Óli og benti út á Nýbýlaveg. „Og ég drap hana. Með því að reka 21” skrúfjárn í gegnum hausinn á henni. HÉR ER ENGIN ÞJÓNUSTA!“

Þessi talaði ekkert um að fara eitthvert annað. Hann bara fór og sást aldrei aftur. Essó gamli hefði kannski átt að kæra hann.

Stundum öllum saman en í það minnsta alltaf einu. Guðsmanninum unga ofbauð þetta og kom einu sinni grafalvarlegur til mín og bað mig um að gæta tungu minnar og sagði mér að taka mér smá tíma til þess að íhuga HVERJUM ég væri að bjóða í húsið með svona munnsöfnuði.

Ég hafði auðvitað aldrei pælt í því en ég var víst að opna upp á gátt fyrir Satan sjálfum. Sem þó lét aldrei sjá sig. Óli missti andlitið undir þessum lestri sem ég fékk og Halli gamli setti upp sitt kvikindislegasta glott og hláturinn ískraði í honum.

Enginn okkar gat hins vegar haldið niðri í sér hlátrinum þegar krossfarinn kom uppnuminn á stöðina eftir að hafa orðið vitni að ótal kraftaverkum á samkomu hjá Benny Hinn í Laugardalshöllinni. Maðurinn snerti ekki jörðina og lýsti óðamála fyrir okkur áþreifanlegri nærveru Frelsarans í Höllinni.

Ekki virtust þó allir í hjörð trúaðra hafa fundið fyrir því að Jesúm hefði gengið ljósum logum í Laugardalnum vegna þess að mér er minnistæð fréttamynd af Ólafi Skúlasyni, biskup, halda með skelfingarsvip utan um eiginkonu sína, flóttalegur mjög, á hlaupum út úr Höllinni.

Okkar maður var vitaskuld í einhverjum mun trylltari söfnuði en þjóðkirkjunni en þó pollrólegur í kynlífinu eins og við víkjum að síðar. Ég gat auðvitað ekki setið þegjandi undir þessum kraftaverkalýsingum, missti aðeins stjórn á mér og hellti mér yfir manngarminn með formælingum um heimsku og eitthvað í þeim dúr. Með fullt af „helvítis, djöfulsins, andskotans“ til áherslu á réttum stöðum.

Við færðumst auðvitað allir í aukana eftir að hinn smurði Benny Hinn hafði snert sálu þessa heilaga vinnufélaga okkar. Og kannski vilja einhverjir meina að við höfum gert okkur seka um einelti á vinnustað þegar við tókum okkur til og tússuðum 666 og kross á hvolfi á fataskápinn hans. En vantrúarplebbarnir hljóta að vera sammála okkur um að þetta hafi nú verið í góðu lagi. Ef ekki hreinlega bráðnauðsynlegt.

Auðvitað beit ekkert á trúmanninum þótt hann hafi stundum æðrast og ekki fundist skápaskreytingin neitt sérstaklega sniðug. Það var helst að við næðum honum á almennilegt flug þegar við reyndum að búa hann undir skyldur hans í hjónasænginni.

Hann hafði semsagt fundið sér eiginkonuefni í þessum sýrða söfnuði sínum. Tilhugalífið hafði staðið nokkuð lengi og loks kom að því að játa ástina frammi fyrir heilögum anda og Benny Hinn (geri ég ráð fyrir). Þá missti hann það út úr sér að þau hjónaleysin hefðu ekki haft holdlegt samneiti af nokkru tagi og myndu ekki gera það fyrr en Guð væri búinn að blessa sambandið.

Og Óli fríkaði út: „Haaaaaaaaaaaaa?! Ertu ekki búinn að prufukeyra? Ætlarðu að ganga í hjónaband með konu sem þú ert ekki búinn að testa? Sjittt.“

Auðvitað kom það ekki til greina og þar sem hér var laaaaaaaaaaaaaaaaangt skirlífi til umræðu sá Óli strax í hvaða skelfingu stefndi. „Brúðkaupsnóttin verður nú ljóta bullið hjá ykkur. Úfff. Þú alveg yfirspenntur við það að drepast úr greddu. Þú átt eftir að fá það áður en þú kemst hálfa leið inn! Heyrðu í hvaða sumarbústað sagðirðu að þið færuð i brúðkaupsferðina? Við verðum á glugganum. Ekki ætla ég að missa af þegar þú sullar þessu öllu beint á magann á henni!“

Amen.

Í þá daga átti Óli tvíhleypta Maverick-haglabyssu, vona að hann eigi hana ennþá, og lét okkur heyra það með látum að ef einhver myndi einhvern tíma snerta barnið hans að hætti Njálssonar þá yrðu viðbrögð hans mjög einföld:

„Ég myndi fara beint heim til hans. Með Maverick-inn, banka upp á og ekki einu sinni bjóða góðan daginn. Bara hleypa af og skjóta hausinn af helvítinu!“

Okkar góði viðskiptavinur, heitinn, horfði á Óla og sagði bara: „Veistu. Ég veit að þú ert að meina þetta og myndir gera þetta.“

Hann hélt það nú og leit svo á mig, ásakandi augnaráði sem eldur brann í: „Og ef einhver gerir eitthvað svona við dóttur þína þá fær hann sömu heimsókn. Vegna þess að ég veit að þú ert aumingi og myndir ekki gera neitt sjálfur.“

Og hvers vegna vona ég að minn villti vinur eigi Maverick-inn enn? Vegna þess að í nítján ár hef ég sofið frekar rólegur. Vitandi að börnin mín eru völduð af ólíklegum verndarengli sem lætur verkin tala.

p.s. Maverick eru pumpur en ekki tvíhleypur en það eru svo fáir sem vita eitthvað um haglabyssur þannig að ég hnika til staðreyndum til þess að geta haft tvö augu í fyrirsögninni. OK?

Hvað um það. Einhvern ógeðslegan, snjóþungan janúarmorgun sat ég, 21 árs gamall barnsfaðirinn, við kassann á Stórahjallanum. Horfði út í myrkrið og spurði sjálfan mig að því hvað mátti því valda að ég kaus að mæta í vinnuna þennan morgun frekar en að stytta mér aldur. Vissulega sá ég ljós í myrkrinu. Ljósastaura og glætu í stöku gluggum í Efstahjallanum sem sneri að bensínstöðinni minni. En þar sem engar naktir, gamlir sjómenn voru að spóka sig þar var í raun ekkert að sjá og mig langaði ekki til þess að vera til.

Þá skellti Óli allt í einu rjúkandi kaffibolla á borðið fyrir framan mig (þetta var nota bene fyrsti kaffibollinn minn) og sagði : “Hérna! Nú byrjar þú að drekka kaffi. Skelltu þessu í þig og hættu þessu væli! Það er sykur í þessu núna og þú mátt hafa hann í viku. Síðan drekkur þú kaffi svart og sykurlaust eins og karlmaður!“ Skemmst er frá því að segja að þetta er eini sykraði kaffibollinn sem ég hef drukkið og hann var býsna góður þrátt fyrir að uppáhellingurinn hans Óla væri úr Gulum Braga.

Bragakaffið fengum við sent beint frá vörulager Essó gamla. Stundum var Guli Bragi ekki til á lager og þá fengum við sendan Grænan Braga. Sú blanda var skömminni skárri og þá voru jólin hjá okkur. Sennilega hafa verkamannstuskur SÍS-tengdra fyrirtækja verið uppistaðan í neytendahópi Braga á þessum tíma. Óli komst í það minnsta seinna að því að á aðalskrifstofum Olíufélagsins drakk fólk Merild 103 og lét ekki bjóða sér sullið frá Kaffibrennslu Akureyrar. Og þar sem Óli er verkalýðshetja ákvað hann að við létum ekki bjóða okkur svona grófa stéttaskiptingu og hóf baráttu fyrir því að við fengjum Merild á bensínstöðvarnar.

Því var hafnað en Óli sá samt til þess að vonda vaktin hætti að drekka Gulan Braga. Einfaldlega með því að ryðjast í afgreiðslukassann hjá mér og taka þar seðla fyrir Merild sem hann keypti svo út í búð og kom með nótu í staðinn fyrir peninginn. Þessi uppreisn var aldrei bæld niður og kaffinóturnar runnu auðveldlega í gegnum bókhald olíurisans. Enda kannski grunnurinn í kapítalismanum að stinga dúsu upp í þá óþekku á botninum og þagga þannig niður í þeim svo hægt væri að kúga hina ræflana áfram. Veit í það minnsta ekki betur en á öðrum stöðvum hafi múgurinn látið sér Gulan Braga duga þangað til hann hvarf nánast endanlega af sjónarsviðinu.

Stundum gaf hún sér þó tíma til að kíkja inn og þá sá Óli aðallega um að djóka í henni. Við Halli vorum minna fyrir að tala við fólk. Ég fór samt út með Óla að kíkja á bílinn hennar þegar hún kom mjög áhyggjufull á svipinneinn daginn inn á stöð og sagðist heyra eitthvert undarlegt „hvisssss “ hljóð í bílnum.

Við vitringarnir þurftum ekki annað en opna húddið til þess að greina bilunina. Bensínleiðslan lak og eldfimir droparnir féllu með reglulegu millibili á funheita pústgreinina og sögðu „hviss“, „hviss“ þegar þeir gufðu upp.

Óli gerði henni í stuttu máli grein fyrir því hvað væri að bílnum. Og hún spurði hvort þetta væri hættulegt og hvort hún gæti ekki alveg klárað að keyra út blaðið.

„Jú, jú. Blessuð vertu. Stráðu bara vel af Aromat yfir þig og börnin og þá verður þetta allt í góðu.“
Hún fór beint á verkstæði og DV kom svolítið seint í einhverjum hlutum Kópavogs þann daginn.

Hún var greinilega mjög hrifinn af vondu vaktinni vegna þess að einu sinni kom hún brunandi á jeppanum og sagðist ætla að henda í vöfflur handa okkur, gaf okkur heimilisfangið sitt og vildi að einn okkar kæmi eftir kortér að sækja heitar og glænýjar vöfflur.

Við vorum að vonum mjög upp með okkur enda vanari því að fá skítkast og dólg frá viðskiptavinum. Samt treysti enginn okkar sér til þess að leggja í þessa miklu ævintýraferð eftir vöfflunum góðu. Halli gamli sagði að það kæmi ekki til greina að hann færi enda væri hann það gamall og lífsreyndur að hann vissi að hér lægi fiskur undir steini. Annar hvor okkar ungu mannanna yrði að fara og líklega ætlaðist hún nú til þess að ég eða Óli bönkuðum uppá þar sem ljóst væri að hér væri um táldrátt með gómsætum veitingum að ræða. Og sá sem færi á staðinn kæmist ekki út aftur án þess að gilja frúna.

Á þessum árum vorum við Óli álíka skarpir og notaður tannbursti þegar kom að því að skilja konur og þær furðulegu leiðir sem þær fara í gegnum lífið. Og þótt blessuð konan væri ósköp sæt og sjarmerandi var hvorugur okkar tilbúinn til þess að kasta af okkur smurgallanum og stunda hvílubrögð með henni.

Eftir mikið þras ákvað ég að „pull rank“ á Óla og reka hann af stað. Og hann var ansi lengi að skila sér til baka. Svo lengi að Halli var farinn að ganga um gólf og skammast í mér: „Ég sagði þér þetta! Ég vissi þetta! Nú er hann að þjónusta hana. Djöfulsins þjónusta alls staðar. Það er sko eins gott að við erum ekki á Grænlandi. Þar þykir það nú bara dónaskapur að ríða ekki eiginkonum gestgjafa sinna. Og þá er nú eins gott að nota tvo smokka vegna þess að pöddurnar í klofinu á þeim þar eru svo eitraðar að þær éta sig í gegnum einfalt gúmmílag.

Þegar Óli koms loksins aftur var hann fölur og fár og vöfflurnar orðnar heldur kaldar. Ekki þurfti hann nú að afgreiða blessaða konuna eftir ranghugmyndum Halla en honum fannst það sem hann lenti í eiginlega verra:

„Vá! Sjitt maður! Aumingja konan. Hún er þarna með páfagauk sem ég held að hún tali við og sé eini félagsskapurinn sem hún hefur. Hún sagði að hún væri svo einmana og blaðraði og blaðraði út í eitt um hvað henni leiddist lífið. Þegar hún tók utan um mig hágrátandi og sagðist svo langa til þess að eignast barn þá greip ég vöfflurnar og hljóp út. Sjitt maður! Vá!“

Ekki er alltaf allt sem sýnist og stundum eru vöfflur lífsins kaldar og bragðlausar.

Aðalástæðan fyrir því að við þóttum vondir var nú samt ekki merkilegri en svo að við vildum ekki lána fólki bensín, tóbak, kveikjaragas eða hvað annað sem það vanhagaði um og þótti sjálfsagt að sækja á Stórahjallann í krafti þess að það væri fastakúnnar, sem er ægileg virðingarstaða í hugum frekjudósa. Við vorum hins vegar mjög meðvitaðir um að við vorum fulltrúar hins ramkapítalíska Olíufélags hf. og rákum því enga Fjölskylduhjálp.

Þetta var í þá daga þegar fólk var lítið farið að stunda að stinga af frá dælunum með fulla bensíntanka en var hins vegar öllu harðara í því að láta fylla á bílinn (takið eftir sögninni að láta. Á þessum árum dældi varla nokkur hræða sjálf á bílinn), koma svo inn og klappa sér í bak og fyrir fyrir framan kassamanninn og góla svo: „Æææææææææææ! Ég hef gleymt veskinu! Heyrðu þú skrifar þetta bara og ég kem á eftir.“ Je ræt.

Við þetta var samt vont að eiga þegar góssið var komið á tankinn en þá var okkur uppálagt að reyna að ná einhverju bitastæðu í „pant“ af pakkinu. Og þess vegna var nú efsta skúffan hjá mér kjaftfull af bleikum ökuskírteinum. Nú skilur kannski ekki venjulegt kúnnafífl og almennur lesandi hversu pirrandi það er að þurfa að lenda í að lána hyski eitthvað sem hverfandi líkur eru á því að það ætli sér að borga (greinir fólk nokkuð ákveðið þjóðareinkenni hérna?) vegna þess að ef það vantar pening eða kortafærslur í kassann í lok vaktar þá stemmir uppgjörið ekki. Og það er sko ekkert gaman að vera kassamaður sem gerir upp í mínus. (Þótt bankaeigendur fari létt með það)

Hvað um það. Vonda vaktin var ekkert í neinu ökuskírteinadekri og við gengum fram af mun meiri hörku. Ég gleymi til dæmis aldrei því þegar ég tók sjúklega sæta stelpu í pant. Hún var mætt með kærastanum sínum, ansi hreint drjúgum töffara, með strípur á Volkswagen Golf GTI. Í þá daga héldu sumir (helst Verslunarskólagengnir apar) að þeir bílar væru voða töff. Gæinn fyllti bílinn af súper bensíni (98 okt) og sullaði brúsa af einhverju bætiefni (sem kostaði arm and a leg og átti að hreinsa innsýtinguna) með.

Þegar kom að skuldadögum rann töffið af gaurnum og hann byrjaði að stíga „ég gleymdi veskinu“ dansinn með tilheyrandi handapati og búkslætti. Undurfögur kærastan (hávaxinn með rasssítt brúnt hár, undurfögur blá augu, beinar hvítar tennur og kyssilegar varir) horfði vantrúuð á unnustan (skal skjóta mig upp á að þau eru ekki saman í dag). Ég átti á þessum árum fáránlega fallega kærustu og fann því til ákveðinnar samkenndar með greyinu og ákvað að skera hann snarlega úr snörunni:

„Heyrðu, þetta er ekkert mál. Drífðu þig bara að sækja veskið og daman bíður hérna hjá mér á meðan. Stelpan missti andlitið í augnablik en hann horfði í augu hennar eins og særður hvolpur og hún kinkaði kolli.

Þar með var hann farinn og ég hélt áfram að afgreiða eitthvert pakk með þessa líka gyðju við borðsendann hjá mér. Sem var bara fínt. Þangað til að mínúturnar sem hún beið eftir ástinni sinni og ég eftir peningum Olíufélagsins voru orðnar fleiri en sextíu. Þá var þetta orðið nett vandræðalegt en ég var sem betur fer 22 ára gamall, með linsur, gel í hárinu, í kúrekastígvélum og átti svartan biker leðurjakka inni í skáp þannig að ég hélt kúlinu. Setti flagraglampann í augun og sagði við hana. „Hann kemur ekki aftur,“ og brosti mínu blíðasta.

Hún hló lágt og mér sýndist ég geta lesið úr augum hennar að innst inni vonaði hún að ég hefði rétt fyrir mér og að hún væri við það að fara að bruna út í sólarlagið og óvissuna með bensínafgreiðslumanni á silfurgráum, sjálfskiptum Mitsubishi Galant GLS árgerð 1982, með rafdrifinni sóllúgu. En skömmu síðar kom hann og bjargaði mér frá því að verða mansalsdólgur og er hann þá úr sögunni og kærastan hans úr lífi mínu.

Komum okkur þá að kjarna málsins og ástæðunni fyrir því að vaktin mín var sögð vond. Einhvern daginn þurfti þáverandi hans Óla voða mikið að útrétta og nennti ekki að vera með litu stelpuna þeirra með. Ætli barnið hafi ekki verið rétt hálfs árs. Hún skildi því barnið eftir í vinnunni hjá pabba og Óli stökk stundum út á dælu með barnið sitt á handlegg.

Einni kúnnakerlingunni úr hverfinu þótti undarlegt að maður með ungabarn kæmi að dæla á bílinn fyrir sig og spurði hverju þetta sætti? Óla verður aldrei orða vant og svaraði að bragði: „Sko, ég get bara sagt þér það að hér kom áðan kona og lét fylla bílinn af bensíni en átti svo engan pening. Við tókum af henni barnið. Hún fær það aftur þegar hún borgar.“

Sagan af brjósthörku og tilfinningakulda vaktarinnar minnar fór sem eldur í sinu um gettóið og marga mánuði á eftir horfði maður á bíla gefa stefnuljós inn á plan en snúa við þegar ökumaðurinn sá að í starfsmannastæðunum voru rauð Lada Station, Daihatsu Charade og MMC Galant. Þá vissu auralausir að þeir áttu ekkert á stöðina að sækja en gætu hins vegar yfirgefið pleisið einu barni eða kærustu fátækari.

Krakkarnir í hverfinu styttu mér stundum studnir á kvöldvöktum með sögum af kallinum. Best fannst mér þegar hann var eitthvað pirraður, festi langt band við steikarpönnu og batt hinn endan við handriðið á svölunum hjá sér á einni af efri hæðum blokkarinnar. Þetta var eitthvert kyrrlátt vetrarkvöldið og svo lét hann pönnuna vaða fram af þannig að hún skall á svölum tveimur hæðum neðar með miklum látum. Síðan dró hann pönnuna upp og endurtók leikinn þar til öll blokkin og hálft hverfið gekk af göflunum.

Mér þótti alltaf ósköp vænt um kallinn og sé eftir á að þarna hefur hann í raun verið brautryðjandi Búsáhaldabyltingarinnar. Verst bara að það fór eitthvað fyrir ofan garð og neðan hverju hann var að mótmæla. Kannski því að konan hans var farin eða að ekki væri hægt að kaupa reyktóbak í sjálfsölum.

Á síðustu árum mínum í gettóinu hrakaði kallinum hratt og á aðventunni fór hann að stunda að þramma um hverfið og út á bensínstöð til að kaupa filterslausar Camel vopnaður ægilegum tveggja metra rekaviðarlurk sem hann notaði sem göngustaf. Þetta gerði hann til heiðurs jólasveinunum. Þarna var hann löngu hættur að keyra. Að ég held vegna þess að eitthvert kvöldið tók hann sig til og reif Löduna sína að mestu í sundur. Aðallega vélina. Og kom henni aldrei saman aftur.

Þegar líða fór að jólum byrjaði Gunni að láta fara ósegjanlega í taugarnar á sér að hann gæti ekki haldið rútínunni og keypt sígó að kveldi aðfangadags og á jóladag og barðist þá fyrir uppsetningu sígarettusjálfsala með hægum en áhersluþungum einræðum yfir þeim sem vildu hlusta (yfirleitt bara starfsfólkið sem skildi sjálfstæðan vilja og hugsun eftir heima áður en það mætti á stöðina) inni á miðju gólfi bensínstöðvarinnar.

Þótt hann hafi oft virkað ósköp brjóstumkennanlegur þá var hann innst inni harður nagli og þegar á reyndi kom í ljós að hann var náskyldur Rambó. Þann 21. desember nítjánhundruð og lifrarkæfa kom hann inn á stöð með logandi rettu í kjaftinum. Ákveðna sveitastelpan sem vann með mér þá benti honum glaðhlakkaleg en ströng á að reykingar væru bannaðar á stöðinni. Gunni brást þá við með því að drepa í sígarettunni á tungunni sem hann rak út úr sér með leikrænum tilþrifum. Síðan keypti hann Lottó og meiri sígarettur og hélt á braut með gildan staf í hendi.

Daginn eftir kom hann aftur í sömu erindum og þá með logandi sígarettu í öðru munnvikinu. Gekk þvert yfir blanið á milli bensíndælanna. Það er sko alveg bannað að reykja við dælurnar af skiljanlegum ástæðum. Að vísu ástæðum sem klöguðu ekki mikið upp á hann Gunnar. Afleysingamaður á plani, sem kunni ekki rassgat á einstaka kúnna, skammaðist í honum með nokkru þjósti og skipaði honum að drepa í undir eins. Til einhverra orðaskipta kom þar sem bíldælingurinn talaði digurbarkalega og gerði grín að Gunna.

Gunnar stóð ekki undir slíku, gekk þétt upp að manninum og horfði stíft í augun á honum: „Þekkirðu hann Rambó? Hann sprengdi heila bensæinstöð íloft upp þannig að þú skald bara passa þig.“ Útimaðurinn hló eins og taugaveikluð hýena en Gunni gekk inn og keypti sér einn filterslausan Camel og tvo Pilsner.

Á Þorláksmessu kom Gunnar aftur og þá með rautt „bandana“ um ennið. Alveg eins og hann Rambó. Og þá runnu nú tvær grímur á bensínafgreiðslumanninn sem gerði sér allt í einu grein fyrir að Gunnar gæti bara vel verið maður orða sinna. Ég tók honum auðvitað alltaf sem sama höfðingjanum, hvatti hann eindregið til þess að kaupa fjóra sígarettupakka og fara vel byrgur inn í hátíðina og óskaði honum svo gleðilegra jóla. Eitthvað sem ég forðaðist í lengstu lög að gera við viðskiptavini vegna þess að ég meinti ekkert með því og leiðist að ljúga einhverju jafn hallærislegu og að mér væri ekki nákvæmlega sama hvernig þessi leiðinda frekjuskríll hefði það yfir jólin.

Varð hálf hissa, og pínu svekktur, þegar ég kom til vinnu á öðrum degi jóla og sá að benbsínstöðin var enn á sínum stað. Átti hálft í hvoru von á því að Gunni myndi framlengja jólafríið með Rambo töktum og háværri áramótabrennu á jóladag.

Einhvern ömurlega en nokkuð veðurblíðan sumardag sat ég við Gilbarco-dæluborðið, fylgdist með Óla dæla á rauða Corrollu og Halla brölta upp á BYKO-lyftara til þess að fylla hann af díesel. Þá gekk í hús feitlaginn og frekar furðulegur maður sem hafði greinilega ekki náð nema einni réttri í genalottóinu. Hann spurði hvar klósettið væri og ég benti fullkomlega áhugalaus í áttina. Sá samt á göngulaginu að erindið var greinilega áríðandi og þyldi litla bið.

Náunginn var þarna inni dágóða stund og sennilega hef ég farið inn á kaffistofuna, sem var bak við afgreiðsluborðið, og sótt mér viðbrennt svart kaffi í skítugan, áður hvítan bolla merktan ESSO. Furðufuglinn birtist svo á ný, þakkaði fyrir sig og fór sína leið og er þar með úr sögu þessari.

Skömmu síðar var mér mál að pissa en þar sem ég þóttist vita í hvaða erindum hann var inni á eina salerninu á bensínstöðinni ákvað ég að halda í mér í svona eins og fimmtán mínútur til þess að fnykurinn fengi að mestu að renna saman við staðið andrúmsloftið á stöðinni.

Þegar ég gat ómögulega haldið í mér lengur ákvað ég að löglegur biðtími hlyti að vera liðinn og fór að pissa. Eða það hélt ég en þegar ég opnaði þennan litla gasklefa gekk ég á vegg úr einhverri þeirri andstyggilegustu skítafýlu sem ég hef fundið fyrr og síðar. Leit snögglega undan og sá þá að ég stóð í brúnum fótsporum. Náði ekki að tengja strax og rak höfuðið aftur inn og sá að nokkurt magn af mannaskít var á gólfinu, og klósettinu. Ælan kom næstum alla leið þegar ég gerði mér grein fyrir að vænn lortur lá á hjörum klósettsetunnar. En þar sem þetta var greinilega ekki illa upp alinn maður hafði hann tekið sig til og lagt renning af handþurrkupappír yfir herlegheitin.

Mér var allt í einu ekkert voðalega mikið mál að pissa en áttaði mig samt á því að eitthvað yrði að gera í þessu máli. Á leið minni aftur inn í afgreiðslu tók ég eftir að ég gat rakið brún spor þessa ágæta manns. Þau voru skýr næst þröskuldinum en dofnuðu smám saman á leiðinni að útidyrunum. Hann hafði semsagt ekki komist alla leið, misst drulluna yfir klósettið, en ekki ofan í það, og það sem fór framhjá klóinu endaði á gólfinu. Að þessu loknu hafði hann greinilega tekið sig til, stigið í gumsið og farið sína leið. Elementary, my dear Watson.

Kallaði á Óla. En það var alltaf það fyrsta sem ég gerði when the shit hit the fan á bensínstöðinni og nú hafði það gerst bókstaflega. Óli starði vantrúaður á hin brúnu spor, bað svo um lýsingu á þeim sem hafði markað þau, sló á derið á húfunni sinni (eins og hann gerði alltaf þegar virkilega þurfti að taka á því) og rauk út. Og gerði sig líklegan til þess að hjóla í feitan karl sem var með plummer-rassgatið út úr Volvo-inum sem hann var að ryksuga. Ég rétt náði að stökkva á Óla, draga hann til baka, sannfæra um að þessi væri ekki sá seki og koma þannig í veg fyrir líkamsárás á planinu.

Síðan var gengið til verka. Ekki mjög gáfulega en menn gera ýmislegt í fáti. Óli setti á sig þykka gúmmíhanska og rykgrímu. Sullaði svo einum lítra af olíuhreinsi blindandi inn á klósett, dró svo stóra smúlinn í gegnum lagerinn og lét vatnið bunast inn á salerni dauðans. Hann hætti ekki fyrr en hann stóð í vænu, hvítu stöðuvatni (vatn verður hvítt þegar það samlagast olíu- og tjöruhreinsi) þar sem brúnir drjólar flutu um eins og óhreinir andarungar. Ekkert niðurfall. Jú sí.

Á meðan Óli bjó til þennan graut moppaði ég gólfið í afgreiðslunni og lét hin ógeðslegu spor hverfa fyrir fullt og allt. Það var auðvelt miðað við það sem beið mín. Þegar hér er komið við sögu fannst Óla nefnilega við hæfi að sá sem væri ábyrgur fyrir vaktinni kláraði dæmið. Hann tók kassann á meðan ég setti á mig gula gúmmíhanska og rykgrímu. Sótti fægiskóflu og stóra fötu og byrjaði að ausa gumsinu upp. Reyndi að hugsa um allar kúkableyjurnar sem ég hafði skipt á og komast þannig hjá því að kasta upp. Hjálpaði lítið vegna þess að hægðir barnanna manns eru ekki ógeðslegar.

Þetta var klukkan rúmlega 16 þannig að háannatíminn brast á og á meðan ég var nánast á hnjánum í skítatjörn var Halli gamli við það á fá hjartaáfall þar sem hann hljóp kófsveittur á milli bíla og sinnti öllu planinu einn. Biðröðin hlóðst upp fyrir framan afgreiðsluborðið hjá Óla og eins og alltaf brast kúnnunum þolinmæðin, enda endalaust að kafna úr frekju, og einhver byrjaði að æsa sig yfir því af hverju aðeins tveir menn væru að vinna á stöðinni. Óli átti svar við því:

„Tveir?! Ég get sko sagt þér það að eitt kúnnakvikindið tók sig til hérna áðan og skeit á gólfið. Þriðji maðurinn er á hnjánum að moka viðbjóðnum upp!“ Þetta róaði röðina og að lokum tókst mér að ganga þannig frá að það var eins og þetta slys hefði aldrei átt sér stað. Fyrir utan lyktina. Finn hana stundum ennþá.

Óli læsti svo salerninu innan frá og setti miða á hurðina. LOKAÐ VEGNA MENGUNARSLYSS! Og við pissuðum á smurstöðinni út vikuna.

Óli hringdi svo niður á skrifstofu Olíufélagsins og sagði farir okkar ekki sléttar við umsjónarmann bensínstöðva sem þakkaði okkur kærlega fyrir að græja málið. En við hefðum semsagt getað hringt í Securitas (Skúrítas) og látið sérsveit sjá um þrifin og spöruðum þannig Essó gamla einhvern skilding. Óli brást hinn versti við og heimtaði árangurslaust áhættubónus og launauppbót: „Þakkir! Þakkir! Ég kaupi ekki mjólk handa barninu og bjór handa mér fyrir þakkir!“ Og skellti svo á.

Auðvitað þarf ekki að taka fram að þetta var í síðasta skipti sem viðskiptavinur fékk að fara á klósettið hjá vondu vaktinni.

Ég hef í gegnum tíðina látið eftir mér að vaða á súðum og rífa kjaft, ekki síst vegna þess að ég tek sjálfan mig ekki alvarlega og finnst ljótt orðbragð ekki þungvægt. Það er afstaða sem ég ætla að taka til alvarlegs endurmats. Þegar ég er í sem mestum ham dansa fingurnir hraðar yfir lyklaborðið en hugurinn mallar, og þegar alkunnir skapgerðarbrestir mínir láta á sér kræla er voðinn vís.

Ég hef einsett mér að læra mína lexíu, og vona að framkoma mín í þessu máli geti orðið öðrum víti til varnaðar. En skömmin er auðvitað alfarið mín.

Þá þarf ekki að fjölyrða um að ég ber virðingu fyrir fólki á borð við Ölmu Jenný sem ver frítíma sínum og orku í að berjast fyrir betri heimi og heldur er nú lúalegt að nota slíkt hugsjónastarf gegn fólki í níðangurslegu orðaskaki.

Í stuttu máli: Ég skammast mín niður í tær og og bið hér með Ölmu Jennýu, fjölskyldu hennar, vini og bræður og systur í baráttunni innilega afsökunar.

Þórarinn Þórarinsson.

Þetta eintak er sérlega vel heppnað þannig að ekki stóð á vandlætinarflaumnum sem blés mér kappi í kinn þannig að ég seildist lengst inn í vopnabúrið. Með þeim magnaða árangri að valkyrja vefsins hafði samband við alla fjölmiðla til þess að vekja athygli á því að ég sé óféti. Eitthvað sem lá nú alveg ljóst fyrir en ekki verra að fá svona sexí mynd af sér á besta stað á hinum undarlega miðli Eyjunni. Þetta hefði varla verið minni frétt í huga bardakonunnar í Landsbankanum ef ég væri garðyrkjumaður eða bensínkall.

Hugsjónafólk er alla jafna alveg ofboðslega leiðinlegt og það er þungur kross að bera að hafa axlað ábyrgð á því að stuða vitringana sem halda til í sínum einka réttrúnaðarkirkjum en einhver verður að gera það svo heimurinn farist ekki í botnlausri heimsku og leiðindum. Einhverjum þykir þetta ekki neitt sérstaklega smart en það verður bara að hafa það og tuðandi vælukjóar freista oft meira en nautasteik með bernaise. Ágætis kunningi minn bauð mér á Dale Carnegie námskeið í dag þar sem ég get víst lært kurteisi og framkomu en ég afþakkaði. Ég vil vera svona leiðinlegur við leiðindalið.

Og bíð auðvitað spenntur eftir framhaldsfréttum á Eyjunni. Er ekki örugglega gasofn á ritstjórninni?

Ég veit ýmislegt um bæði föll og fyllerí og ólíkt Þráni finnst mér svo gott og gaman að falla að helst vildi ég gera það á hverjum degi. Þráinn fór hins vegar réttu leiðina og eftir að hafa sullað í Færeyjum fór hann beina leið á Vog og lét þurrka sig upp. Ótrúlega skynsamlegt. Ég hefði reynt að treina bömmerinn í að minnsta kosti 2-3 mánuði fyrst fallið var staðreynd.

Fall Þráins varð því fararheill og hann kemur brakandi ferskur af snúrinni hans Tóta Tyrfings og hristir fram þessa öldungis fínu bók á mettíma. Ég minnist þess ekki að hafa nokkru sinni lesið jafn skýrar, nákvæmar en um leið einfaldar og skemmtilegar lýsingar á því hvaða stormur geisar í höfði alkans rétt áður en hann teygir sig eftir fyrsta glasinu. Áhrifunum lýsir hann líka svo vel að eiginlega er ótrúlegt að hann hafi verið fullur þegar hann upplifið þau.

Fallið er skemmtilestur en einnig fróðleiksnáma fyrir fíkla og meðvirklana þeirra og í raun læsilegasta sjálfshjálparbók sem komið hefur út á íslenska tungu. Þráinn er ekki með neinar óþarfa málalengingar og kemur efninu frá sér svo vel að jafnvel mestu ídjót hljóta að fatta út á hvað þetta gengur.

Ógeðslega góð bók sem á eftir að hreyfa við mörgum og örugglega eftir að fá einhverja til þess að hugsa sinn gang. Í einhverri meðferðinni var hamrað á manni að „keep it simple, stupid,“ og það tekst Þráni svo sannarlega. Skál fyrir því!

Þarna voru saman komnir Idi Amin (dauður og ógeð), Yasser Arafat (dauður, fílaði hann samt alltaf), Ayatollah Khomeini (dauður og pottþétt vondur, sést í augunum) Fidel Castro (kannski dauður, kannski ekki, en frekar meinlaus í seinni tíð og misskilinn. Kommónistar sem drekka litla Kók í gleri geta ekki verið alslæmir. Gleymum líka ekki að ömmu fannst hann sexí), Mikhail Gorbachev (lifandi og barasta hinn vænsti og besti kall) og svo sjálfur Muammar Gaddafi (ný dauður og the meanest motherfuckin beast in the valley). Þarna vantaði Saddam Hussein (dauður) og Ronald Reagan (dauður og kannski bæði illgjarn og heimskur sem er ekki góð blanda). Svo allrar sanngirni sé gætt er rétt að nefna líka Leonid Brezhnev (dauður), Yuri Andropov (dauður) og Konstantin Chernenko (glataður gæi sem dó eiginlega bara strax). Nenni ekki að telja upp einhver gyðingakvikindi (dauðir) sem voru að frekjast áfram í Ísrael í gamla daga. En ég fílaði þá ekki.

Ég stend því greinilega frammi fyrir því að mennirnir sem héldu fyrir mér vöku í æsku af áhyggjum af afdrifum heimsins eru allir farnir. Og við verðum nú að gefa Múmma það að hann var einn sá svalasti og ég fylltist bæði stolti og (splatter) hrolli þegar ég sá blóði drifið lík hans á fréttamyndum í dag. Gefum illmenninu það að hann var grjótharður þar til yfir lauk. Hann hefði getað verið löngu flúinn en hann ætlaði að berjast til síðasta manns. Auðvitað að kafna úr hroka og frekju þess sem hefur drottnað í 42 ár, en samt. Þetta er rétti andinn!

Múmmi var líka ekta skúrkur, svona eins og í James Bond-mynd. Snaróður, bilaður og grimmur með þrautþjálfaðar og ljónynjugrimmar Amazónur í leðurkorsilettum fyrir lífverði. How cool is that?

Ég er þess vegna ekki alveg tilbúinn til þess að kaupa meint andlátsorð Múmma. Að hann hafi hrópað: „Ekki skjóta, ekki skjóta!“ Þetta stenst enga skoðun. Hann hefur miklu frekar öskrað: „Skjóttu ef þú þorir dauðlegi krypplingur!“ Ég hef lúmskan grun um að strax sé byrjað að aumingjagera hann í áróðursskyni rétt eins og Navy Seals þóttust finna haug af klámi og hassi heima hjá Usama sem var sagður hafa skýlt sér á bak við konu! Sigurvegararnir skrifa söguna og þeir hika ekki við að gera andskota sína að kellingum og aumingjum í dauðanum.

Þegar ég sá blóðugt hræið af Múmma ályktaði ég strax að hann hefði verið trúr sannfæringu sinni og sjálfum sér til enda og hefði fallið í bardaga með brugðinn brand og stríðsöskri, umkringdur fáklæddum valkyrjum með vélbyssur. Jájá. Ég lifi í Hollywood-heimi. So sue me! Gleymum því líka ekki að við erum Íslendingar og við vitum að dauðinn verður aldrei göfugri en þegar maður fellur í bardaga og þá helst fram fyrir sig. Í sókn fram í rauðan dauðann. Aldrei í vörn. Sama hvort menn eru góðir eða vondir.

Og ef hann dó ekki í aksjón eins og Steven Seagal á heróíni þá var hann bara einfaldlega myrtur og góða fólkið sem hatar hann verður að horfast í augu við það. Veit samt að Múmmi hefði aldrei látið taka sig lifandi þannig að hann hefur klárað þetta með stæl.

Here´s to you Múmmi, sucking my dick. Rest in pieces you sad excuse for a human being! Ég sef betur í nótt.

Allar góðar byttur vita að barþjóninn er mikilvægasta manneskjan í næturlífi manns enda getur viðskiptabann á bar orðið fyllibyttum skeinuhætt. Þess vegna hefur verið átakanalega fyndið að fylgjast með núningi íslenskrar útvarpsstjörnu við eina af hinum vösku bardömum á Ölstofunni á Eyjunni í dag.

Móðgaður og fúll barþjónn getur gert líf drykkjumannsins að helvíti og þess vegna vitum við sem höfum sopið flestar áfengar fjörur umhverfis landið að barþjóninn er sá fyrsti sem maður gerir að vini sínum. Og maður er ekkert að góla á barfólkið. Maður bíður bara rólegur og brosir sínu blíðasta. Búsið kemur alltaf fyrir rest.

Sumt fólk er mikilvægari bandamaður en annað. Þess vegna hef ég til dæmis í allri minni blaðamennsku lagt mig fram um að vingast við umbrotsmenn og ljósmyndara frekar en aðra blaðamenn vegna þess að ef maður er með umbrotsmann og ljósmyndara á sínum snærum eru manni allir vegir færir inni á ritstjórn og maður getur sneitt hjá alls konar verkferlum og vinnureglum til þess að klára dæmið með stæl á síðustu sekúndu fyrir deddlæn. Þetta er eins með barþjónana sem geta verið vinir í raun þegar maður þarf að raða í sig nokkrum skotum eftir að ljósin hafa verið kveikt.

Öll lögmál og samanlögð lífreynsla fyllibyttna benda til þess að maður sem er settur í straff á bar, stað sem bókstaflega þrífst á því að selja leiðindapakki vökva sem gerir það enn leiðinlegra, hlýtur að vera ævintýralega leiðinlegur. Svona eins og fulli kallinn í flugvélinni sem fyrsta freyja endar á að segja við: “Nei, því miður. Þú getur ekki fengið meira vodka í kók. Þú hefur fengið nóg.”

Venju samkvæmt reynir leiðinlega fólkið á barnum að gleyma bömmerum sínum í þynnkunni dagana á eftir en þessi maður ruddist vaskur fram á völlinn og skammaðist yfir því að hafa ekki getað fengið einn, lítinn, vesælan bjór á Ölstofunni. (Lítinn bjór! Hvaða djók er það? Átti svo að fylgja honum eftir með einum einföldum?) Þrátt fyrir að þekkja eigendurna nota bene. Hann afhjúpaði sig í væli sínu sem magnaðan leiðindapúka. Ég kynntist nóg af svona fólki á bensínstöðinni í den og þeir sem grenjuðu um þjónustu, sögðust ætla að fara eitthvert annað eða að þeir þekktu Geir Magnússon voru oft hársbreidd frá því að Óli berði þá í klessu. Svona lið er alger plága og öllum til ama og óæginda.

Barstelpan svarar af fullri hörku og lætur útvarpsröddina ekki eiga neitt inni hjá sér. Þeim ber þó saman um það í skrifum sínum að á milli línanna má lesa að frægðarkomplexar hrjá þennan mann, í það minnsta þegar honum er hrært saman við áfengi. Frumforsenda hans er samt ramskökk þar sem það stoðar lítt að vera með fræga rödd af Rás 2 inni á háværum bar. Logi Bergmann hefði til dæmis aldrei þurft að góla að hann þekkti Kormák eða Skjöld. Auðvitað er Logi samt með fræga rödd en andlitið er diplómatapassinn hans. Útvarp og sjónvarp er ekki það sama. Þetta eiga allir að vita. Ekki síst útvarpsfólk.