Þórunn kýs að gera sögu sína að ferðasögu; sögu sem hefur upphaf, nokkra áfanga og fær svo að lokum farsælan endi. Hún á skilið mikið lof fyrir að vilja deila reynslu sinni með öðrum, enda er þunglyndi enn, þrátt fyrir miklu opnari umræðu, heilmikið tabú og þeir sem þjást af sjúkdómnum hafa enn ekki losnað alveg við holdsveikistimpilinn. Bókin er skemmtilega skrifuð, auðlesin og fólk ætti endilega að skoða hana, ekki bara þunglyndir og aðstandendur, heldur allir, þar sem bókin mun örugglega opna augu einhverra sem dvelja á botni svartar holu án þess að hafa hugmynd um að það er hægt að fikra sig í átt að dagsljósi og betra lífi.

Þórunn fann lausnina í sálgreiningu og þrátt fyrir að flestir séu nú fyrir löngu búnir að snúa baki við Freud, þá er víst enn verið að ná góðum árangri í sálgæslu með meðferðum sem byggja á kenningum hans. Persónulega var ég nú ekkert að fíla meðferðina hennar Þórunnar og held að þessi lausn geti ekki gengið í dag. Hver hefur 10 ár til að sigrast á sjúkdómi sem kemur í veg fyrir að þeir geti tekið eðlilegan þátt í daglegu lífi?

Annars skiptir það svo sem ekki höfuðmáli hvernig fólk sigrast á þessu, aðalmálið er auðvitað að horfast í augu við meinið og múlbinda hundkvikindið. Þórunn notaðist við þunglyndislyf samhliða sársaukafullu spjalli við geðlækninn og gerir frekar lítið úr þætti lyfjanna. Mín reynsla af gönguferðum með svarta hundinn er þveröfug; lyfin vega þyngst og spjallið er stopult, ánægjulegt og bara til þess fallið að halda öllu í horfinu.

Það upplifa líka engir tveir þunglyndi eins, enda er saga Þórunnar afar persónuleg og miðað við kynni mín af þunglyndi hélt ég, fyrirfram, að sagan yrði viðbjóðslegri og meira krassandi, þar sem þunglyndið bitnar auðvitað líka harkalega á fjölskyldu viðkomandi. Þórunn kemur því ágætlega til skila, en hefði þó mátt lýsa áhrifunum sjúkdómsins á eiginmann og dætur betur, en það fer sjálfsagt ekki mikið fyrir því í minningunni enda sér sá þunglyndi ekkert annað en eigin þjáningu. "Konan í köflótta stólnum" er engu að síður áhrifarík og greinargóð lýsing á erfiðu ferðalagi og ég mæli hiklaust með henni fyrir alla sem láta sig málið varða, þó ég geti ekki skrifað undir það að hún lýsi endilega "réttustu" eða "bestu" leiðinni á áfangastað, enda er að ekki málið, heldur það að komast þangað.