Harry Potter er í öllum grundvallaratriðum alveg þvottekta ævintýri sem stendur traustum fótum á eldgömlum merg ævintýrahefðarinnar og við höfum þarna hetju sem er frekar uppburðalítil í byrjun, leiðbeinanda, hjálparhellur, skúrka, svikara, töfragripi og hina eilífu leit sonar að föður, sem hefur verið sígilt efni síðan Telemakkus reyndi að hafa upp á hinum ráðagóða Ódysseifi á dögum Hómers.

Það er auðvitað tilgangslaust að vera að pæla í því hvað veldur því að gamaldags ævintýri höfði svo sterkt til okkar hinna firrtu ræfla sem lifum á öndverðri öld sem er svo úbermodern að póstmódernisminn er orðinn að bergmáli gargandi kverúlanta lengst aftan úr forneskju. Það skiptir engu máli, sögurnar um Harry Potter eru einfaldlega að virka, enda vel skrifaðar, skreyttar lifandi persónum, sem margar hverjar hafa umtalsverða dýpt þó beinagrindur þeirra séu byrjaðar að morkna. Rowling blandar þessu svo saman í galdrapotti sínum og bragðbætir með spennu, hlýju, léttleika, drunga, ást, hatri, heimsku, visku, dvergum, risum, drekum og drýsildjöflum, þannig að úr verður göróttur grautur sem er í meira lagi ávanabindandi.

Lengi getur gott batnað...

Þessi fjórða bók í flokknum um Harry Potter er sú besta hingað til og það verður að segjast að það er hreint ótrúlegt hversu vel Rowling heldur dampi. Þriðja bókin, um fangann frá Azkaban, náði nýjum hæðum og fyrirfram átti ég ekki von á að það væri hægt að toppa viðureign krakkanna við miskunarlausan "fjöldamorðingja". Rowling leikur sér þó að því og Eldbikarinn er enn drungalegri og hinu illa vex heldur betur ásmeginn, þannig að hún skilur við lesandann í slíkri eftirvæntingu að það hlýtur að fara að koma til uppþota á næstunni ef ekkert fer að spyrjast til framhaldsins.

Ég nenni hvorki að þreyta mig né aðra á að rekja söguþráð þessa rúmlega sjöhundruð blaðsíðna doðrants og læt nægja að geta þess að það gengur mikið á og hraðinn í magnaðri atburðarásinni stigmagnast jafnt og þétt og spennan verður slík í lokin að það er útilokað að leggja bókina frá sér á síðustu hundrað síðunum. Það sem gerir Eldbikarinn svo einna helst frábrugðinn fyrri bókunum og gefur honum aukinn sjarma er nettur og skemmtilegur gelgjufílíngurinn, en Harry er orðinn 14 ára og það svífur skemmtilegur ungæðisháttur yfir allri frásögninni og ástin liggur í loftinu. Strákarnir roðna og stelpurnar eru allt í einu orðnar sætar og það eru smáskot í gangi út um allt, á ólíklegustu stöðum. Og svo skekur dauðinn þessa rósrauðu tilveru unglinganna og Voldemort lætur heldur betur til sín taka, þannig að unga fólkið stendur, í bókarlok, frammi fyrir stærri spurningum og vandamálum en nokkru sinni fyrr.

Þetta er alveg magnað, eiginlega bara galdur.