Persóna Romands vakti forvitni rithöfundarins Carrère sem lagði í óhuggulegt ferðalag um sálarfylgsni hans. Carrère treystir viðfangsefni sínu mátulega og efinn skín í gegnum frásögnina. Þá er ljóst að hann hálf skammast sín fyrir að gera sér mat úr málinu og lesandinn sjálfur hlýtur einnig að spyrja sig hvaða hvatir ráði því að hann þyrsti í að lesa þennan raunverulega hrylling.

Sagan er afskaplega læsileg og lipur í þýðingu Sigurðar Pálssonar og það verður enginn ósnortinn af Óvininum sem svarar því ekki hvort það séu menn eða skrímsli sem geta strokið hár barna, sinna sagst elska þau og skjóta þau svo með haglabyssu. Það er engin lausn í því að stimpla manninn einfaldlega geðveikan. Lífið er flóknara en svo.