Everything´s Eventual

Stephen King er ágætur rithöfundur og hefur fyrir löngu sýnt það og sannað að hann getur skrifað fyrirtaks skáldskap án þess að allt sé vaðandi í ófreskjum, geðveiki, morðum, blóði, dauða og afturgöngum. Hann á það hins vegar til að teygja lopann óhóflega þannig að bækur hans verða margar hverjar torlesnir langhundar.
Mér hafa því alltaf þótt smásögurnar hans býsna góður valkostur, þó þær séu öllu lengri en gengur og gerist með dæmigerðar smásögur. King hefur haldið sig við það að gefa út smásagnasöfn á u.þ.b. tíu ára fresti. Gömlu söfnin Night Shift og Skeleton Crew voru ansi þétt með mörgum þrælfínum krípí sögum. Sérstaklega Night Shift með Children of the Corn, The Boogeyman, Sometimes They Come Back, I Know What You Need, Battleground og Trucks (Maximum Overdrive. Það liggur við að meirihluti safnsins hafi orðið að misgóðum kvikmyndum).

Þriðja smásagnasafnið Nightmares and Dreamscapes stóðst ekki samanburðinn við fyrrennarana og það nýjasta veldur enn frekari vonbrigðum. Hryllingurinn er frekar fátæklegur og spennan lítil. Það verður þó taka tillit til þess að King virðist aðallega vera farinn að nota smásöguna sem leikfang, þó árangurinn sé misgóður. Sem fyrr er hann mikið fyrir að ræða málin við okkur (constant readers) en lætur sér ekki nægja for-og eftirmála að þessu sinni heldur fer hann ofan í bakgrunn flestra sagnanna í sérstökum aðfararorðum. Stundum er þetta skemmtilegt, stundum óþarfi og stundum næstum hallærislegt.
Sögurnar í safninu eru 14 en það eru varla nema 3 sem geta talist fullnægjandi miðað við þær kröfur sem eðlilegt er að gera til höfundarins með tilliti til aldurs og fyrri verka. Hann fer skemmtilega af stað í fyrstu sögunni, Autopsy Room Four, þar sem segir frá manni sem lamast af snákabiti, er talinn dauður og bíður þess í angist að verða krufinn. King er þarna að vinna út frá gömlum Hitchcock þætti og kemur með skemmtilegan viðsnúning í lokin. The Road Virus Heads North og Lunch at the Gotham Café eru ekki gallalausar en bjóða upp á hressilegt ofbeldi og óhuggulega stemningu. Þá gleðjast sjálfsagt einhverjir aðdáendur kappans yfir The Litle Sisters of Eluria sem er forleikur að Dark Tower bálknum sem King gengur brösulega að klára.
Hann tekur að sjálfsögðu góða spretti í flestum sögunum en nær ekki að halda fluginu eða ljúka þeim á sannfærandi hátt. Þetta breytir því ekki að maður skilur sæmilega sáttur við Kónginn og gerir sér vonir um eitthvað betra í framtíðinni.