Sígilt efni

Líftími hvers tölublaðs dagblaðs er tæpur sólarhringur og flest það sem prentað er á síður þeirra fyrnist því fljótt. Önnur lögmál gilda um eiturskarpar fréttskýringar Halldórs sem tekst ítrekað að bregða ljósi á málefni líðandi stundar með aðeins einni teikningu. Það er því ekki aðeins vel til fundið að safna teikningum Halldórs saman á bók og tryggja þeim þannig framhaldslíf heldur er með bókinni 2006 í grófum dráttum kominn einn beittasti og besti fréttaannáll ársins.

Oflofið er ekkert háð

Fjölmiðlungar og elítubloggarar hafa keppst við að ausa Halldór og bókina slíku lofi á síðum sínum að maður hefur stundum fundið hálfpartinn til með blessuðum manninum að vera hafinn til skýjanna af nafntoguðum besserwisserum. Í þessu tilfelli vill þó svo ánægjulega til að kenningar Snorra Sturlusonar um of ákaft klapp á bakið eiga ekki við og Halldór stendur undir öllu hólinu.
Bókin er þó síður en svo einungis fyrir „bláblóðunga“ internetsins og ætti að vera skyldueign á heimilum alls hugsandi fólks þar sem hér geta kjósendur með gullfiska­minni fengið hressandi áminningu um það að við lifum á öld fáránleikans á Íslandi.

Halldóri er einkar lagið að draga fram það skoplega í orðum og gjörðum þeirra sem keyra alla þjóðfélagsumræðu hérna út í móa af miklu kappi á meðan þeir láta líta út fyrir að allt sé í lukkunnar velstandi.

Stokkið inn í tómarúm

Halldór nýtur þess vissulega að heimskan ríður ekki við einteyming á Íslandi og stjórnmálafólk og aðrir máttarstólpar í samfélaginu sjá honum endalaust fyrir eðal efnivið en hann á það skuldlaust hversu skemmtilega hann klýfur delluna með penna sínum.

Innkoma Halldórs á þennan vettvang er þó enn sterkari og þakklátari vegna þess að lítil hefð er fyrir beittum pólitískum skop­teikningum í íslenskum dagblöðum. Sigmund hefur vissulega verið á útkikki eftir hinu skoplega í rúm fjörutíu ár á síðum Moggans en þar með er það upp talið. Halldór stekkur því inn í ákveðið tómarúm og fyllir það glæsilega með sérstökum og bráðskemmtilegum teiknistíl sínum, næmri sýn á samfélagið og hörkufínum húmor. Nálgun hans á málefnum líðandi stundar er meira svona eins og þeir gera þetta í útlöndum eins og Egill Helgason bendir réttilega á í formála bókarinnar.

Glæsileg umgjörð

Teikningar Halldórs, einar og sér, gera 2006 í grófum dráttum að eigulegri bók en það spillir síður en svo fyrir að allur frágangur bókarinnar og umgjörð utan um myndirnar eru til hreinnar fyrirmyndar.

Takturinn í flettingunni er brotinn skemmtilega upp með því að breiða úr völdum myndum á heilsíðu en teikningarnar njóta sín í botn þegar hægt er að rýna í þær í stóru broti. Þá er allt annað að skoða myndirnar þegar þær eru prentaðar á gæðapappír frekar en venjulegum dagblaðapappír. Þessi útgáfa er því einfaldlega brilljant og öllum sem að henni koma til mikils sóma. Að maður tali ekki um hversu mikill happafengur hún er fyrir þá sem láta sig málefni líðandi stundar varða og fá ekki blaðið Blaðið í hendur daglega.