Prakkararnir Georg Skeggjason og Haraldur Hugason bera ábyrgð á fáránlegu ofurhetjunni Kafteini Ofurbrók, sem flýgur vígreifur gegn hverri ógn í nærbrókum og rauðri skikkju og syngur „trallala!“ en í fyrstu bókinni dáleiddu þeir fúla skólastjórann sinn hann Kára með þeim afleiðingum að hann breytist við einn fingursmell í káta ofurkappann.

Óheppilegur hugsanaflutningur

Þessi bók, sem er sú sjöunda sem kemur út um brókarhetjuna á íslensku, segir síðari hluta sögunnar um líftæknilega horskrímslið og tekur upp þráðinn þar sem aðdáendur Kafteinsins skildu við hann fyrir ári. Þá ógnuðu ógeðsleg horskrímsli heimabæ drengjanna en í byrjun nýju bókarinnar bægir Ofurbrókin hættunni frá.

Vandræði Georgs og Haraldar eru þó síður en svo öll þar sem tæknifikt leiðinlega nördsins Sófusar sénis verður til þess að heilastarfsemi skólastjórans flyst yfir í koll nördsins og öfugt.
Ástandið er óviðunandi og drengirnir grípa til örþrifaráða sem eiga eftir að draga svakalegan dilk á eftir sér.

Barnalegt eðalgrín

Bókin sver sig í ættt við fyrri verk Davs Pilkey um Ofurbrókina en með nýjum vinklum á borð við tímaflakk og hugsanaflutning kveður um leið við nýjan tón og fyrir vikið er þessi sjöunda bók ein sú hressasta í flokknum, ef ekki sú skemmtilegasta. Sem fyrr er allt löðrandi í barnalegum kúk- og pisshúmor sem er settur fram með svo miklum galsa og léttleika að hann hittir beint í mark þannig að það er hætt við að lesendur skelli upp úr nánast á hverri síðu.

Endirinn er svo sem betur fer galopinn þannig að dyggir aðdáendur Ofurbrókarinnar geta þegar farið að láta sig hlakka til þar sem Kafteininn á enn helling inni og lætur vonandi sjá sig aftur fyrr en síðar.