Frank Castle er Refsarinn sem fer um undirheima í jötunmóð og drepur glæpamenn hægri vinstri til þess að hefna fyrir fjölskyldu sína sem var myrt af skítalöbbum úr stétt glæpamanna. Hann vinnur því sína vinnu á sömu forsendum og Batman og Daredevil þó þeir séu hálfgerðir kórdrengir í samanburði við Refsivöndinn.

Garth Ennis hefur nú tekið Castle upp á sína arma og í þessari sögu skoðar hann forsögu Refsarans og vinnur út frá þeirri kenningu að Castle hafi alls ekki umturnast þegar fjölskylda hans var myrt heldur hafi hann gert samning við Dauðann á meðan hann gegndi herþjónustu, sér til ánægju, í Víetnam.

Hér hittum við Castle fyrir í frumskóginum og fáum innsýn inn í brenglaða sál hans þar sem hann drepur eigin liðsmenn og Víetnama á víxl þar til hann sleppir sér gersamlega í hroðalegri orrustu og slátrar andstæðingunum með berum höndum.
Hann snýr svo heim, hreinn og strokinn, og faðmar eiginkonu og börn en við vitum þó að hamingjan endist honum ekki lengi og að Refsarinn er rétt handan við hornið.
Sagan er góð og hvergi er slegið af óhugnaðinum í myndrænni framsetningu þannig að þegar bókin nær hæstu hæðum er boðið upp á dásamlegan splatter og sannkallað blóðbað.

Alan Moore er mikið séní þegar kemur að myndasögum og sú hugmynd hans að demba saman þekktum hetjum afþreyingarbókmenntanna í eitt ævintýri er tær snilld.

Alan Quatermain, Mina Murray úr Dracula, Ósýnilegi maðurinn, Nemo skipstjóri, dr. Jeckyll og herra Hyde fóru á kostum í fyrstu bókinni um úrvalsdeildina og þeir sem hafa haft sín fyrstu og einu kynni af þeim í gegnum bíómyndina The League ættu að snúa sér beint að frumtextanum þar sem myndin stendur bókinni langt að baki.

Moore skiptir aðeins sum takt í þessari bók og þó það vanti svo sem ekki almennilegan ógnvald þar sem innrásarher frá Mars ógnar nú mannkyninu.
Áherslan er þó ekki á átökin við andskotana heldur á innra líf persónanna sem skilar sér í brenglun, svikum og kynlífi. Framsetningin á þessum ósköpum er svo þess eðlis að Hollywodmaskínan mun aldrei kvikmynda þessa sögu. Kannski vakti það fyrir Moore að fæla það lið frá en það skiptir ekki höfuðmáli og þrátt fyrir breyttar áherslur svíkur eðalgengið ekki. Persónurnar eru góðar og mátulega brenglaðar þannig að aðdáendur þeirra fá mikið fyrir sinn snúð þó hasarinn sé í lágmarki. Ekki spillir svo fyrir að sjálfur dr. Moureau mætir til leiks með óskapnaðina sína.

Þetta litla kver leynir á sér og þrátt fyrir að viðfangsefnið sé óneitanlega býsna skuggalegt er bókin The Book of Bunny Suicides hvalreki fyrir fólk með kolsvartan húmor.

Þetta er ekki myndasaga í eiginlegum skilningi þar sem bókin samanstendur einföldum teikningum sem sýna kostulega sjálfsmorðstilburði krúttlegrar kanínu.
Hver brandari er yfirleitt afgreiddur með einni mynd á síðu og bókin minnir því um margt á Far Side grín Gary Larsons. Kanínan sæta pissar til dæmis á rafmagnsjárnbrautarteina, límir sig við kafbát, kemur sér fyrir á höfði hermanns í innrásinni á Normandí og setur Fatal Attraction í myndbandstæki brjálaðrar konu í ástarsorg. Sem sagt geggjað.

Valinkunnir einstaklingar mæla með bókinni á kápunni, þar á meðal Hugh Grant og Elton John en handritshöfundurinn, leikstjórinn og eðalhúmoristinn Richard Curtis segir allt sem segja þarf: "Watership Down fyrir þá sem eru mjög sjúkir. Mjög hugmyndarík, mjög fyndin og sannkallað áhyggjuefni ef þú ert móðir höfundarins."

Gömlu Tarzan blöðin, sem Siglufjarðarprentsmiðja gaf út í kringum 1980, verða seint talin til stórverka í heimi teiknibókmenntanna. Myndirnar eru ekkert sérstakar og sögurnar einfaldar, klisjukenndar og þar fyrir utan allar keimlíkar. Það hvílir þó einhver einkennilegur sjarmi yfir þessum blöðum sem nálgast má einu sinni á ári á Bókamarkaðnum í Perlunni.

Tarzan er alltaf brattur, nánast ofurmannlegur í líkamsstyrknum sem hann öðlaðist við það að alast upp hjá öpum. Hann talar við dýrin, sveiflar sér í trjánum og berst hvarvetna fyrir réttlæti. Þrátt fyrir villimennskuna er hann býsna Vestrænn í hegðun og háttum og kemur jafnan einhverjum hvítum héraðsstjóranum til hjálpar þegar misyndismenn skjóta upp kollinum í frumskóginum.

Tarzan er því í raun útsendari nýlendukúgaranna sem þurfa stöðugt að hafa vit fyrir innfæddum sem eru ýmist hreinræktaðir villimenn eða varnalaus og grunnhyggin grey. Tarzan blöðin eru því úr takt við tímann í ýmsum skilningi en sögulegt mikilvægi þeirra fyrir íslenska myndasögumenningu er ótvírætt og þeir eru margir Nexusmyndasögunördarnir sem komust á bragðið í gegnum útgáfu Siglufjarðarprentsmiðju sem einnig gaf út blöð um Batman, Spider-Man og síðast en ekki síst Hulk en í þeim blöðum var, af mikilli smekkvísi, saga Franks Miller um Daredevil látin fylgja með sem aukasaga og þar með voru örlög undirritaðs ráðin.