Transmetropolitan: One more time

Warren Ellis er ruddalega góður myndasöguhöfundur sem sést best á hinum frábæru Transmetropolitan sögum þar sem við fylgjumst með rannsóknarblaðamanninum Spider Jerusalem að störfum.

Spider þessi er flottasti blaðamaður allrar menningarsögunnar samanlagðrar. Hann er fullkomlega miskunnarlaus, grimmari en DV í tíunda veldi og hættulegri valdhöfum en sjálfur Michael Moore. Hann er sköllóttur, allur út í húðflúri, fyllibytta, dópisti og geðsjúklingur sem lætur ekkert stoppa sig þegar hann er með gott efni í höndunum.
Í þessari lokabók Transmet bálksins kemur til endanlegs uppgjörs Spiders við gerspilltan Bandaríkjaforseta sem gerir allt til að halda völdum og lætur sig til að mynda ekki muna um að drepa konuna sína. Þegar við kynntumst Spider fyrst var hann með fasta dálka í blaði en nú birtir hann afhjúpanir sínar beint á netsvæðinu The Hole sem átti upphaflega að vera klámsíða en er orðin eina frjálsa röddin í kúgaðri fjölmiðlaflórunni.
Útsendarar forsetans elta Spider á röndum og reyna að rekja útsendingar hans á netinu en það er vont að hafa hendur í hári krúnurakaðs töffara sem er á stöðugri ferð. Það verður engum lögum komið á Spider Jerusalem eins og sést best þegar umsátursástand skapast í Washington eftir að hermenn salla niður friðsamleg mótmæli menntafólks.
Allt útlit er fyrir að það takist að kæfa fréttir af harmleiknum með íþróttum og innihaldslausu slúðri en þá kemur Spider til sögunnar og eftir að hann hjólar í valdhafana á netinu taka aðrir fjölmiðlar við sér og spilaborg forsetans hrynur. Barátta Spiders við forsetann hefur þó tekið sinn toll og hann er orðinn algert flak, heilinn í hakki og skrokkurinn að niðurlotum kominn. Uppgjöf er þó ekki til í dæminu og þó sagan sé býsna fantasíukennd er ekki hægt annað en að skoða þann samtíma sem við okkur blasir þegar framtíðin stendur og fellur með því hvort klikkuðum dópista takist að flæma morðóðan geðsjúkling út úr Hvíta húsinu.

The Ultimates: Vol.1. Super-Human,
The Ultimates: Vol.2. Homeland Security

Það er ákaflega glæsilegur ofurhetjuhetjuhópur sem myndar The Ultimates gengið. Sverð, sómi og skjöldur þessarar nýju landvætta Bandaríkjanna er sjálfur Captain America, erfðabreyttur ofurhermaður sem hefur barist gegn hinu illa síðan í seinni heimsstyrjöldinni en sér til halds og trausts hefur hann Iron Man, þrumuguðinn Þór, Hulk, Wasp og Giant-Man en það er svo sjálfur Nick Fury, yfirmaður S.H.I.E.L.D. sem heldur í taumana á hetjunum.

Þessi Ultimates saga hefst yfir Íslandi árið 1945 þar sem Kafteinn Ameríka fer fyrir herleiðangri til að stöðva vinnu nasista við vítisvél á okkar ástkæru fósturmold. Hetjan ferst í leiðangrinum og er öllum harmdauði en síðan víkur sögunni til okkar tíma, nánar tiltekið ársins 2002.
Vaxandi hryðjuverkaógn hefur orðið til þess að S.H.I.E.L.D. safnar saman ofurhetjum til að verja frelsið og Bandaríkin og svo heppilega vill til að um þetta leiti finnst Kafteinn Ameríka frosinn í Atlantshafinu og verður strax kærkominn liðsauki. Það mátti líka ekki seinna vænna þar sem geimverur eru langt komnar með að taka yfir Jörðina og hetjurnar okkur þurfa á öllum sínum styrk að halda til að koma í veg fyrir endalok mannkyns.
The Ultimates eru þrælskemmtilegar bækur, frábærlega teiknaðar og ekki spillir fyrir að persónurnar eru dásamlegar. Hulk (Bruce Banner) er lúser sem er að drepast úr minnimáttarkennd og í einu æðiskastinu reynir hann að drepa Freddie Prinze Jr. þar sem hann er búinn að krækja í fyrrum kærustu Berserksins hana Betty Ross.
Iron Man er forríkur glaumgosi og alki sem þorir helst ekki að fara í búninginn án þess að vera búinn að skella í sig nokkrum tvöföldum og Þór er ruglaður Grænfriðungur sem enginn trúir að sé í raun og veru goð þó hann mæti til leiks beint úr glímu við "the Midgard Serpent".
Æskuhetjur manns eru því heldur betur teknar í gegn og hugmyndaauðgin er slík að það er unun að lesa. Það er þó illu heilli helst Kafteinn Ameríka sem hefur misst sjarma þar sem hann hefur óneitanlega verri málstað að verja nú þegar nasistarnir eru frá og hann gengur erinda Bush og gerir grín að Frökkum.

The Punisher: Welcome Back Frank

Frank Castle, betur þekktur sem The Punisher, sker sig heldur betur úr í persónugalleríi Marvel. Hann er fullkomlega mannlegur og býr ekki yfir neinum yfirnáttúrlegum eiginleikum á borð við Köngulóarmanninn, Daredevil og Wolverine.

Það eina sem hann hefur til brunns að bera er gríðarlegur líkamsstyrkur og stíf herþjálfun og reynsla af í meðferð skotvopna af öllum stærðum og gerðum. Þar fyrir utan hefur hann gengt herþjónustu í Víetnam og víðar og munar ekkert um að kála fólki með berum höndum.
Þessa hæfileika notar hann nú til þess að drepa glæpahyski af miklum móð. Samkvæmt upprunalegu sögunni klikkaðist Frank eftir að eiginkona hans og börn féllu fyrir hendi mafíósa. Hann varð í kjölfarið Refsarinn en lét sér ekki nægja að drepa bara þá sem báru ábyrgð á dauða fjölskyldu hans. Hann drepur einfaldlega bara alla sem hafa gerst brotlegir við lögin.
Garth Ennis hefur blásið nýju lífi í The Punisher á síðum myndasögublaðanna en hann gengur út frá því að Frank hafi alltaf verið geðsjúklingur og atvikið með fjölskyldu hans hafi einungis verið dropinn sem fyllti mælinn. Þetta er smart pæling og gerir persónuna miklu áhugaverðari.
Í þessari bók snýr Frank aftur eftir langa fjarveru og tekur strax til óspilltra málanna og gengur milli bols og höfuðs á glæpaklíku sem hinn mesti kvenvargur fer fyrir.
Sagan var að hluta til notuð í handrit bíómyndarinnar um The Punisher sem er í sýningum um þessar mundir og það er engin spurning að ef menn hefðu fylgt þræði Ennis betur eftir hefðu aðdáendur Refsarans fengið miklu betri mynd enda er Welcome Back Frank prýðisskemmtun. Vel teiknuð, ofbeldisfull og krassandi. Frank byrjar á því að taka í lurginn á Daredevil í býsna hressilegum kafla en öll viðskipti Franks við aðrar Marvel-ofurhetjur eru þrælskondin og andúð Ennis á ofurhetjum skín vel í gegn.
Annars er ekkert annað um þessa bók að segja en að Frank er alltaf velkominn og að lestri loknum vill maður strax fá meira.