Myndasöguhöfundurinn Alan Moore er mikill snillingur. Bókin V for Vendetta er eitt af höfuðverkum hans en hann byrjaði á sögunni árið 1981 og lauk verkinu ekki fyrr en 1988. Bókin hefur nú verið endurútgefin í tilefni þess að kvikmynd byggð á henni er væntanleg í vor.

Myndin er runnin undan rifjum Matrix-bræðranna Andys og Larrys Wachowski og eru Natalie Portman og Hugo Weaving í aðalhlutverkum. Þrátt fyrir þessi stórnöfn er nokkur uggur í aðdáendum Moores enda hafa fáir myndasöguhöfundar farið jafn illa út úr Hollywood-maskínunni og Moore, en snilldarverkum hans From Hell og The League of Extraordinary Gentlemen var slátrað í bíó.

Saga Moores hefst í Bretlandi árið 1997 og það er ekki sérlega geðsleg framtíðarsýn sem þar blasir við. Landið er orðið að fasistaríki þar sem náið eftirlit er haft með þegnunum og vandræðagemlingar sem ekki eru stjórnvöldum þóknanlegir eru teknir úr umferð. Eitt þessara fórnarlamba stjórnvaldanna gengur laust og gerir ríkinu ýmsar skráveifur með morðum á embættismönnum og öðrum hryðjuverkum. Hann felur andlit sitt bak hvítri grímu og kallar sig V en nafnið vísar til fangaklefa númer 5 sem hann sat í og til orðsins vendetta sem þýðir blóðhefnd.

Leiðir hans og ungrar og vegalausrar stúlku, Evey Hammond, liggja saman þegar hann bjargar henni úr klóm nauðgara. V tekur Evey að sér og leggur á hana ýmsar raunir um leið og hann kennir henni sitthvað um grimmd lífsins og ömurleika tilverunnar í fasistaríkinu.

Það er öskureiður Moore sem skrifar þessa sögu, en þessi dimma heimsmynd hans er sprottin upp úr andúð hans á stjórnarstefnu Margaret Thatcher. Þegar Moore fylgdi bókinni úr hlaði með formála árið 1988 sagði hann að Thatcher væri að hefja sitt þriðja kjörtímabil og hann væri búinn að fá nóg. "Ég er að hugsa um að fara
með fjölskylduna mína héðan á næstu árum. Hér ríkir kuldi og illgirni og mér líður ekki vel hérna lengur."

Eins og nærri má geta kraumar því pólitíkin og samfélagsádeilan í bókinni. Boðskapurinn gefur henni aukinn slagkraft og verður aldrei þreytandi predikun og skemmir því ekki stórskemmtilega og spennandi söguna. Persónurnar sem koma við sögu eru margar, flestar mjög áhugaverðar og misómerkilegar og illa innrættar og þótt tóninn í Moore sé þungur deyr vonarneistinn aldrei. V er einn á móti öllum og berst við ofurefli en barátta hans er þó ekki glötuð. Stundum þarf nefnilega ekki nema einn einstakling til þess að breyta gangi sögunnar.