Fjöllistamaðurinn Hugleikur hefur slegið verðskuldað í gegn með örmyndasögum sínum sem hann kynnti fyrst til sögunnar árið 2002 í bókinni Elskið okkur. Hver saga er yfirleitt ekki nema ein mynd, dregin einföldum, dálítið barnalegum dráttum en
kolsvartur húmorinn og groddaskapurinn ber hins vegar vitni þroskuðu og næmu auga höfundar á nánast allt sem er brenglað, bogið og brjálað í mannlegri tilveru.

Hugleikur fer oftast nær langt yfir öll hefðbundin velsæmismörk (sem er gott) í örsögum sínum, sem eru fyrir vikið skarpar og hugvekjandi ádeilur. Hugleikur heldur sig við þetta ágæta heygarðshorn í nýjustu bókinni sinni, Fermið okkur, en segir þó í fyrsta sinn eina eina langa sögu. Það vefst ekkert fyrir honum
og ég er ekki frá því að hann toppi sín fyrri verk með Fermið okkur sem er einfaldlega frábær lesning, drepfyndin og baneitruð.

Sagan hefst á falli Lúsífers, sem er kastað úr himnaríki fyrir að éta flatbökur, drekka bjór og glápa á sjónvarp. Tónninn hefur verið gefinn og svo er hvergi slegið af á meðan fylgst er með honum Pétri sem er uppálagt af foreldrum sínum að fermast "eins og önnur börn".

Pétur er hikandi og kynnir sér alla möguleika, ræðir við prest (en eins og í öllum alvöru bókmenntum er ekki að finna ærlega prestsskepnu í þessu verki) og kynnir sér borgaralega fermingu. Pétur glímir í leit sinni við flóknar guðfræðilegar spurningar um fyrirgefningu Guðs og fleira í þeim dúr. Allar þessar flækjur matreiðir Hugleikur á sinn einstaka og sýrða hátt og kryddar frásögnina dásamlegum aukapersónum eins og besta vininum Bergi, sem er með sjö augu og sér inn í framtíðina, lífsdagasöddum afa Bergs og draumadísinni Láru.

Þessar persónur öskra beinlínis "lesið okkur!" og þeir sem hlýða ekki því kalli eru á villigötum og munu fara á mis við magnaða skemmtun.