Myndasöguhöfundurinn Frank Miller mergsýgur þessa töffarasögu í bók sinni 300 en titillinn vísar beint í fjölda kappanna sem vörðu föðurland sitt til síðasta manns og dóu með reisn trúir konungi sínum og lögum Spörtu.
Saga Spörtu er löðrandi í testósteroni, blóði, ótrúlegri hörku og grimmd og það þarf því engan að undra að Miller hafi heillast af Spartverjum og ákveðið að gera sér mat úr hetjudáðum þeirra. Miller hefur einstakt lag á að matreiða karlagrobb, stærilæti og ofbeldi eins og sést best í Sin City sögum hans.
300 hefst á því að Xerxes, of­látungur og Persakonungur, ræðst inn í Grikkland með fjölþjóðlegum risaher sínum sem sagan segir að hafi verið svo yfirþyrmandi að jörðin skalf þegar hann marseraði. Stærðarhlutföllin í þessu stríði eru sjálfsagt í líkingu við það að Bandaríkjamenn myndu ráðast á Dani. Grikkirnir fóru þó ekki á taugum, Aþeningar mættu Persum á hafi úti en Spartverjar stýrðu vörninni á landi. Leonídas kaus að mæta Persum í Laugaskörðum þar sem þrengslin drógu úr krafti fjöldans þannig að menn hans gátu brytjað Persana niður hægt og bítandi. Þegar svikari leiðir Persa aftan að Grikkjum er þó ljóst að orrustan er töpuð en um leið rennur glæstasta stund Spartverjanna upp. Leonídas lætur allt gríska herliðið hörfa en stendur sjálfur eftir með sína 300 vöskustu menn til þess að halda aftur af ofureflinu.
Spartverjarnir mættu örlögum sínum óttalausir en þegar þeim var tjáð að bogasveitir Persa væru svo magnaðar að þegar þær slepptu örvum sínum lausum skyggðu þær á sólina. Svar Spartverja var einfalt. „Þá berjumst við í skugganum.“
Þetta tilsvar segir allt um anda sögunnar og þessa töffara sem festu sig svo rækilega á spjöld sögunnar. Miller reisir þeim verðugan bautastein með 300 enda sjálfsagt vart hægt að hugsa sér betri mann til þess að matreiða afrekið ofan í nútímafólk. Miller myndskreytir söguna sjálfur og leiðist ekkert að draga vöðvastælta, nakta karlmannslíka sínum hráu dráttum. Lynn Varley litar svo herlegheitin með slíkum tilþrifum að heilu síðurnar eru hrein listaverk. Þetta gerist varla betra og að lestri loknum er Leonídas orðinn svo stór og mögnuð persóna og alger senuþjófur í mannkynssögunni sem skyggir á Seasar og Alexander mikla. Þessi bók er bara töff rétt eins og geggjaður efniviðurinn.