:: birt á www.strik.is/kvikmyndir ::

Smart hryllingur og drungaleg stemmning

"Crimson Rivers" lofar rosalega góðu framan af og gerir skemmtilega út á ógeðfelld morð í anda "Se7en". Stemmningin er drungaleg og þetta er allt skemmtilega hrollvekjandi og óþægilegt, en einhvern herslumun vantar samt upp á að myndin hitti í mark og elti mann heim og inn í svefninn eins og almennilegar hrollvekjur gera.

Jean Reno, traustur að vanda, leikur, Pierre Niémans, gamalreynda rannsóknarlöggu sem rannsakar ógeðfeld morð, þar sem fórnarlömbin hafa verið limlest hrottalega á meðan þau voru enn á lífi. Rannsókn hans rennur svo saman við rannsókn hins unga og hvatvísa Max Kerkérian (Vincent Cassel) sem er á höttunum eftir skríl sem framdi helgispjöll í grafhýsi ungrar stúlku sem lést 20 árum áður. Það er þó ekki allt sem sýnist og örlög stúlkunnar í grafhýsinu virðast vera lykillin að gátunni. Ógeðfelld rannsóknin leiðir þá félaga á slóð kexruglaðra vísindamanna, sem virðast einna helst hafa hugsað sér að taka upp þráðinn frá Jósef Mengele og álíka kónum, þar sem þeir myndast við það í afskekktum fjallaháskóla að búa til fullkominn kynstofn.

Myndin nær upp mjög óhuggulegri stemmningu. Grátt og drungalegt umhverfið minnir um margt á hina litdaufu og frábæru hryllingsmynd Alans Parkers, "Angel Heart" og lúmskur hrollurinn er bergmál af ónotunum sem hreiðra um sig þegar horft er á "Don´t look Now", eftir Nicholas Roeg. "Se7en" er samt aðal fyrirmyndin og "Crimson RIvers" sækir á köflum um of í hana, þannig að hún getur tæpast talist frumleg á nokkurn hátt.

Reno er eins og fyrr segir rosalega flottur og ábúðarmikill, enda klikkar hann nánast aldrei. Cassel er svo heilmikill töffari, en því miður er farið út í algerar öfgar og ógöngur við að undirstrika hversu magnaður töffari Kerkérian er og þannig villumst við m.a. inn í bjánalegt slagsmálaatriði sem hefði sómt sér vel í mynd með félaga Seagal en ekki fyrsta flokks hryllingsmynd. Fleiri svona amerískir töffarastælar skemma persónu Kerkérians og þá, því miður, myndina um leið.

"Crimson Rivers" er smart og drungaleg hryllingsmynd, sem nær oft góðu flugi í mögnuðum og flottum atriðum. Skyldleikinn við "Se7en" er samt full mikill og þegar of margir smágallar bætast við fellur þessi annars ágæta hrollvekja rétt utan fyrsta flokks og kemur ekki til með að raða sér í hóp eftirminnilegra hryllingsmynda.

birt á www.strik.is/pressan

Kókakóla hefur verið, er og verður alltaf eftirlætis drykkurinn minn. Ég varð því fyrir töluverðu áfalli fyrir allmörgum árum, þegar markaðsspekingar gosdrykkjarisans ákváðu að breyta nær aldargömlu kókbragðinu af því Pepsí var eitthvað að saxa á markaðshlutdeildina. Þetta fór þó allt betur en á horfðist. Heimurinn reis upp á afturlappirnar, Coca-Cola Company kom aftur með "gamla kókið" og þessi misheppnaða markaðstilraun varð óvart ein magnaðasta auglýsingabrella síðari tíma og fyrirtækið hagnaðist, þegar upp var staðið, á bröltinu. Það hafði þó sýnt veikleika og gaf samkeppnisaðilanum ótal tækifæri til að grafa undan afurðinni og trúverðugleika fyrirtækisins. "The other guy blinked", eins og þeir Pepsigaurar orðuðu það.

Mér varð hugsað til þessa óþarfa upphlaups kókmanna um daginn, þegar ég fattaði að ég hef ekki séð fréttatíma Stöðvar 2 í u.þ.b. tvær vikur. Fréttatímar Stöðvar 2 voru allajafna betri en fréttatímar helsta samkeppnisaðilans. Líflegri flutningur, oftar en ekki betri efnistök og horft á hlutina frá áhugaverðum sjónarhornum. Ég var að vísu farinn að sjá fréttir Stöðvar 2 sjaldnar, þar sem Kastljósið hefur verið að sækja verulega í sig veðrið. Þessi þáttur var, að mínu mati, dauðadæmdur í upphafi og ég var alveg sammála fjölmiðlarýnum sem kölluðu Kastljósið "barnatímann" og grenjuðu undan því að lærisveinar Hannesar Hólmsteins fengju endalaust að vaða uppi og mæra íhaldið. Umsjónarmenn Kastljósins hafa hins vegar vaxið og dafnað vel í starfi, ekki síst Gísli Marteinn og barnatíminn hefur smám saman verið að verða ómissandi á kostnað frétta Stöðvar 2.

Stöð 2 heldur úti dagskrárliðnum Íslandi í dag, sem er um margt sambærilegur Kastljósinu. Ísland í dag var einhvern tíma ágætis þáttur en hefur þróast í þveröfuga, átt miðað við Kastljósið, og er orðið afskaplega þreytt og oftast nær lítið spennandi. Markaðsspekingarnir á Lynghálsinum hafa væntanlega ekki séð fyrir sér að sitt fólk gæti tekið sig á og framleitt efni sem stæðist Kastljósinu snúning, þannig að í stað þess að taka slaginn var kosið að forða fréttum stöðvarinnar frá Kastljósinu með því að færa þær til hálf sjö. Markaðsfræðifagurgalinn sem fylgdi færslunni var auðvitað sá að þeir vilja vera fyrstir með fréttirnar, fréttir sem allir eru búnir að sjá og heyra 10 sinnum yfir daginn á netmiðlunum og í útvarpinu. Það er algerlega orðið tilviljunum háð að sjónvarpsfréttatímar nái að vera fyrstir með fréttirnar, þannig að þetta er hæpin afsökun, sem sést best á því að fréttir Skjás eins klukkan 10 á kvöldin eru orðnar vel samkeppnisfærar við kvöldfrétatíma hinna stöðvanna.

Ég er ansi hræddur um að Stöð 2 hafi skotið sig í stóru tánna með þessu tiltæki. Markaðsgaurarnir eru að vísu búnir að skoða málið og hafa sannreynt að fólk er komið heim klukkan 18.30. Vissulega. En það er allt á haus á venjulegum heimilum á þessum tíma, auk þess sem þeir hafa stillt Karli Garðarsyni og félögum upp á móti barnaefni Sjónvarpsins og ef markaðsliðið hefði unnið alla heimavinnuna sína þá myndi það vita að börn eru kröfuharður markhópur og eiga oftar en ekki síðasta öskrið í deilunum um fjarstýringuna. Karl Garðarsson er alveg ágætur en hann er enginn Pikachu.

Fréttir Stöðvar 2 þurfa sem sagt núna að keppa við stress og Pókémona um athygli áhorfenda og síðan mætir Bogi Ágústsson, þjakaður af tækniundrum en leikur sér þó að því að valta yfir Ísland, sem er hvorki fugl né fiskur, í dag. Á hörðum frétta- og gosdrykkjamörkuðum er það í fæstum tilfellum sterkur leikur að hörfa. Kókið slapp, á sínum tíma, með skrekkinn, enda fékk það a.m.k. athygli, en ég er ekki jafn bjartsýnn fyrir hönd Stöðvar 2.

Áfram Búlbasor! Ég vel þig.