birt á www.strik.is/pressan

Erpur Eyvindsson náði á sínum tíma feykilega góðu flugi í þáttum sínum, "Íslensk kjötsúpa", þar sem hann staðfærði fíflaganginn í Ali.G og lagaði að íslenskum aðstæðum. Ósvífinn viðtalsstíllinn og ýktir taktar Johnny National hittu í mark og maður fékk að sjá þjóðkunna einstaklinga í nýju ljósi þegar þeir reyndu að skauta fram hjá bullinu í drengnum og halda haus um leið. Það þarf sjálfsagt enginn að efast um að áhorfendur komust töluvert nær innri manni viðmælenda Johnnys en þeir gera þegar sama fólk situr undir stöðluðum spurningum annarra fréttamanna. Prakkaraleg játning Geirs H. Haarde á skyndibitaáti er t.d. sérstaklega minnisstæð, en hann þvertók þó alfarið, á mjög sannfærandi hátt, fyrir það að hann borgaði McDonalds borgarana sína með greiðslukorti ríkissjóðs.

Johnny verður alþjóðlegur

Johnny er nú orðinn alþjóðlegur og gengur undir nafninu Johnny International. Fígúran er engu að síður sú sama og Erpi tekst ótrúlega vel að halda dampi í þáttunum, en fæstir áttu von á að hann gæti haldið þessu úti til lengdar, þar sem skortur á viðmælendum yrði fyrirsjáanlegur eftir að eðli þáttanna yrði á allra vitorði. Þættirnir fara hins vegar batnandi ef eitthvað er, þó Johnny hljóti að hafa náð ákveðum hátindi sl. laugardag þegar hann fékk höfuðpáfa "afhommunnar" á Íslandi í spjall.

Þeir Gunnar í Krossinum og Snorri, sem kenndur var við Betel hafa vitaskuld aldrei legið á skoðunum sínum og þeir verða jafnan hlægilegri eftir því sem þeir ná hærra flugi, þannig að það er með ólíkindum að þeim skyldi detta til hugar að gefa sorakjaftinum Johnny International færi á sér. Þeir komu svo skemmtilega á óvart, stóðu með stakri prýði og skiptu varla skapi þannig að Nationalinn mátti hafa sig allan við, enda lifa þeir ekki í hans "heimi" og virtust hreinlega á köflum ekkert botna í því hvað drengurinn var að fara með endalausu hjali um að skransa í skonsum og beikoni.

Þú sérð nú hvernig hann hefur farið með þig elsku drengurinn minn

Gunnar er stór og mikill maður bæði hvað líkamlegt atgervi og skap varðar og þó ég hafi að öllum líkindum aldrei verið sammála honum um nokkurn skapaðan hlut komst ég ekki hjá því að dást að honum fyrir það hvernig hann hélt stillingu sinni og svaraði öllum spurningum skilmerkilega, fyrir utan það að hann neitaði að kommenta á það hver viðbrögð hans yrðu ef Páll Óskar kyssti hann einum blautum. Það leit nú samt út fyrir það á köflum að Johnny tækist að misbjóða krossfaranum og stutt væri í það að hann myndi taka strákinn og rasskella hann, en allt kom fyrir ekki. Umburðarlyndiið var nánast takmarkalaust og fullur samúðar gerði Gunnar Johnny grein fyrir því að hann væri sjálfur lifandi staðfesting á tilvist Andskotans: "þú sérð nú hvernig hann hefur farið með þig elsku drengurinn minn". Snorri var svo aftur í banastuði á Akureyri og lét Johnny ekki komast neitt með sig, djókaði og sneri út úr af miklum móð og kom manni fyri sjónir sem léttur húmoristi, gerólíkur bókabrennaranum sem sagði samkynhneigð stríð á hendur fyrir nokkrum árum.

Eins og fyrr segir nálgast Johnny Naz. viðmælendur sína þannig að manni finnst maður komast mun nær þeim en gengur og gerist í yfirborðskenndum sjónvarpsviðtölum og á þeim forsendum er ekki hægt að segja annað en Gunnar og Snorri hafi fengið tækifæri til að sýna sínar allra bestu hliðar og þessir annars ofstækisfullu predikarar virkuðu bara hlýir og mannlegir. Það er svo skondið að prestur þjóðkirkjunnar í Kaupmannahöfn gaf þeirri gagnrýni að kirkjan dræpi allt niður með leiðindum byr undir báða vængi með því hvernig hann tók á móti svarta/hvíta manninum. Hann stóðst engan veginn samanburðinn við öfgamennina og virtist algerlega laus við allan húmor og vildi ekkert við "elsku drenginn" hann Johnny tala, þó allt látbragð og tal hans, hafi líkt og Gunnar benti á, gefið sterkar vísbendingar um að samtöl við prest gætu skipt sköpum fyrir þessa villuráfandi sál sem er greinilegt handbendi Djöfulsins.

Þjóðkirkjan mátti hins vegar ekkert vera að því að sinna þessu óhreina barni hennar Evu og þeim sem fylgjast með ævintýrum þess vikulega á SkjáEinum, þannig að Johnny Naz. tókst með hinum hefðbunda fíflagangi sínum að draga það fram hversu stöðnuð, illa stödd og leiðinleg þjóðkirkjan er. Hitt er svo allt annað mál og e.t.v. enn verra að trúarofstækismönnunum tókst að bregða sér í sauðagæru umburðarlyndra og mildra manna, án þess að kjaftaskúmurinn fengi rönd við reist.

birt á www.strik.is/pressan

Langdregnar hátíðir á borð við jól og áramót hafa þann leiðinlega fylgikvilla, fyrir okkur glápsjúklingana, að hefðbundin dagskrá sjónvarpsstöðvanna riðlast og fastir liðir eru látnir víkja fyrir helgislepju og einhverju öðru efni sem á að heita "hágæðaefni" og er jólagjöf sjónvarpsstöðvanna til okkar, en er svo oftast nær bölvað drasl. Það geta því liðið allt að tvær vikur þangað til maður fær reglulega skammtinn sinn af efni sem maður er löngu orðinn háður (Frasier, The Sopranos, X-Files, The Simpsons, Buffy The Vampire Slayer - já það er líka til fólk sem horfir alltaf á hana!).

Aldrei þessu vant hafði ég litlar áhyggjur af þessari truflun, fyrirfram, ekki síst þar sem þriðja syrpan af "The Sopranos" rann sitt skeið rétt fyrir jól og ég taldi því þessa yfirvofandi truflun á rútínunni vel til þess fallna að slá á óhjákvæmileg fráhvarfseinkennin. Það gekk eftir og í hálfan mánuð vissi ég ekki einu sinni hvaða vikudagur var og var því ekkert að pæla í hvenær Frasier ætti að vera á dagskrá og hvernig gengi hjá Dogget og Scully í X-Files og því síður hvernig Tóný vinur minn hefði það.

Svo rann mánudagurinn 7. janúar upp; fyrsti Sópranóslausi mánudagur nýs árs. Gott og vel ég hafði fengið sæmilegan aðlögunartíma og Stöð 2 átti að redda kvöldinu með Ráðgátum. Auðvitað gekk það ekki eftir! Ég hafði nefnilega gleymt landlægum markaðsfasisma Stöðvar 2 sem gengur út á það að skipta tveggja þátta seríu á milli greiðslutímabila til að þvinga þá tæpustu til að greiða af afruglaranum í tíma, en samhliða þessu gerræði hefur sú hefð myndast að fastir liðir, eins og "X-Files" eru látnir víkja fyrir framhöldunum.

Aumasta afleysingarefni í manna minnum

Það var því ekkert annað að gera en að skoða hvað Ríkissjónvarpið ætlaði að bjóða upp á í staðinn fyrir Tóný Sópranó og súlugellurnar á BadaBing!. Þátturinn heitir "The District" og ég sá strax að ég mætti til með að fylgjast með hvernig hann færi af stað, þó ekki væri nema bara fyrir aðalleikarann Craig T. Nelson, sem er c-myndaleikari af guðs náð, en hápunkturinn á brokkgengum ferli hans hefur væntanlega verið "Action Jackson", frá árinu 1988. Þar lék Carl Weathers (Apollo í Rockymyndunum) harðsnúna löggu sem tókst á við glæpakóng sem Nelson lék, en illmenni eru sérgrein hans. Þarna fékk hann að drepa unga og óreynda Sharon Stone og sofa hjá söngkonunni Vanity sem talin var fallegasta kona heims á þessum árum. Gott fyrir hann.

Hvað þetta nýjasta ævintýri þessa vídeóleigukonungs varðar er skemmst frá því að segja að framleiðslan er öll í takt við orðspor aðalleikarans - sem sagt drasl. T.Nelson er nefnilega einnig með puttana í framleiðsluni en eins og "Baywatch" sýndi og sannaði svo eftirminnilega þá veit það aldrei á gott þegar útbrunnir botnleikarar blanda sér í praktísk mál eins og handritsgerð og leikaraval. Þessi fyrsta syrpa af "The District" hefur að vísu gengið þannig á heimavellinum í Bandaríkjunum að framleiðslunni verður væntnalega haldið áfram. Við skulum því ekki enn útiloka að þættirnir taki við sér þó engar vísbendingar um slíkt hafi komið fram í fyrsta þætti, sem hófst á því að ofurlögreglustjórinn Jack Mannion (leikinn af téðum T. Nelson) kemur til Washington til að hreinsa til. Þetta er þessi dæmigerði réttsýni harðnagli með hjarta úr gulli. Hann tekur harkalega á vondu köllunum, öskrar á slæmu löggurnar en syngur þess á milli og dansar og lætur sér annt um þá sem minna mega sín. Sem sagt glataður náungi. Svo er hann auðvitað uppfullur af alls konar ömurlegi niðursuðudósaheimspeki um lífið og tilverunna, eins og gengur og gerist með svona töffara.

Þannig að í stað margbrotins mafíósa sem á við offituvandamál og þunglyndi að stríða sitjum við uppi með enn einn ömurlegan veraldarvanan harðjaxlinn sem ætlar sér að bæta heiminn með því að vera vondur við vonda fólkið og góður við góða fólkið (George W. Bush?) og slær um sig með ömurlegum frösum. Það segir sennilega mest um þetta allt saman að besta línan hans í þessum þætti var eitthvað á þessa leið: "You know the movies. I´m kind of like Rain Man and Forrset Gump. So you can call me Rain Forrest". Ha ha. Magnað í ömurleika sínum. Þetta eru herlegheitin sem RÚV ætlar að bjóða upp á næstu 21 mánudagskvöld til að stytta biðina eftir sumrinu og næsta skammti af Sópranós. Þetta er illa gert; að venja mann á að byrja vikuna með úrvalsefni á borð við The Sopranos og henda svo í mann svona rusli á eftir. Hvað gerir maður þegar eiginlega þegar "X-Files" klárast?

birt á www.strik.is/pressan

Óskar Jónasson er húmoristi af guðs náð og ég leyfði mér því að búast við góðu áramótaskaupi árið 2001. Það hefur að vísu aldrei verið vænlegt að reikna með góðu skaupi, enda verða vonbrigðin jafnan mikil og þjóðin sameinast iðulega um það í upphafi nýs árs að grenja yfir hversu lélegt skaupið hafi verið og maður hafi þó "sem betur fer" verið búinn að drekka þetta og þetta mikið til að drepast ekki úr leiðindum. Skaupið 2001 kom hins vegar ánægjulega á óvart og var beittara, skemmtilegra og fyndnara en við höfum átt að venjast hingað til og ég fæ ekki betur séð og heyrt en að þjóðin ætli að þessu sinni að sameinast í ánægju með skaupið

Það var af nógu að taka á liðnu ári og fullt af bömmerum og klúðri hafði dunið, eins og endranær, á landanum en að þessu sinni voru fórnarlömb skaupsins einkar vel valin og áttu fyllilega inni fyrir svolítið "brútal" gríninu sem gert var að þeim. Upphafsatriðið þar sem Árni Sópranó tók rúntinn á jeppanum sínum gaf tóninn og framhaldið var allt í þessum kvikindislega anda. Klúðurkallinn Einar Bárðarson lá vel við höggi og Halldór Gylfason náði honum ótrúlega vel þrátt fyrir að skorta helling af kílóum til að geta gerst fullkominn holdgervingur hins djúpa tónskálds. Þá sýndi Eggert Þorleifsson fína takta sem Birtubaninn Mörður Árnason og gömlu spaugstofujaxlarnir Örn Árnason og Karl Ágúst Úlfsson, sem maður var löngu búinn að afskrifa, sýndu stórleik, ekki síst í hlutverkum fóstbræðranna Davíðs og Björns, en tilraunir þess síðarnefnda til að endurheimta Ráðhúsið með þeim meðulum sem honum eru kærust var hrein snilld.

Óskar og aðrir aðstandnendur skaupsins, höfundar og leikarar, mega vel við una enda mun skaupið 2001 væntanlega lifa í minningu fólks sem fyndnasta áramótaskaupið frá upphafi. Skaupin hafa oft slopið fyrir horn með því að taka sæmilega góða spretti en það er nánast einsdæmi að heildin sé jafn sterk og hún var að þessu sinni og auðvitað ekkert óeðlilegt að Árni Johnsen hafi verið ramminn utan um þetta allt saman og Gísli Rúnar Jónsson naut sín einkar vel í hlutverki þingmannsins fallna og trúlega er sú almenna ánægja sem skaupið vakti ekki síst því að þakka að grínið var óvenju hvasst án þess að vera ósmekklegt og þeir sem fengu á kjaftinn höfðu unnið sér inn fyrir yfirhalningunni.