Það var af nógu að taka á liðnu ári og fullt af bömmerum og klúðri hafði dunið, eins og endranær, á landanum en að þessu sinni voru fórnarlömb skaupsins einkar vel valin og áttu fyllilega inni fyrir svolítið "brútal" gríninu sem gert var að þeim. Upphafsatriðið þar sem Árni Sópranó tók rúntinn á jeppanum sínum gaf tóninn og framhaldið var allt í þessum kvikindislega anda. Klúðurkallinn Einar Bárðarson lá vel við höggi og Halldór Gylfason náði honum ótrúlega vel þrátt fyrir að skorta helling af kílóum til að geta gerst fullkominn holdgervingur hins djúpa tónskálds. Þá sýndi Eggert Þorleifsson fína takta sem Birtubaninn Mörður Árnason og gömlu spaugstofujaxlarnir Örn Árnason og Karl Ágúst Úlfsson, sem maður var löngu búinn að afskrifa, sýndu stórleik, ekki síst í hlutverkum fóstbræðranna Davíðs og Björns, en tilraunir þess síðarnefnda til að endurheimta Ráðhúsið með þeim meðulum sem honum eru kærust var hrein snilld.

Óskar og aðrir aðstandnendur skaupsins, höfundar og leikarar, mega vel við una enda mun skaupið 2001 væntanlega lifa í minningu fólks sem fyndnasta áramótaskaupið frá upphafi. Skaupin hafa oft slopið fyrir horn með því að taka sæmilega góða spretti en það er nánast einsdæmi að heildin sé jafn sterk og hún var að þessu sinni og auðvitað ekkert óeðlilegt að Árni Johnsen hafi verið ramminn utan um þetta allt saman og Gísli Rúnar Jónsson naut sín einkar vel í hlutverki þingmannsins fallna og trúlega er sú almenna ánægja sem skaupið vakti ekki síst því að þakka að grínið var óvenju hvasst án þess að vera ósmekklegt og þeir sem fengu á kjaftinn höfðu unnið sér inn fyrir yfirhalningunni.