birt á www.strik.is/pressan

Lélegur húmor getur verið alveg ógeðslega fyndinn og sjálfsagt eru bresku "Carry On" myndirnar besta dæmið um það. Þær eru pakkaðar af ómerkilegum fimmaurabröndurum, karlrembu og lélegum leik og eru engu að síður alveg kostuleg skemmtun og standast tímans tönn ótrúlega vel. Sjónvarpið sýndi þrjár "Áfram" myndir um helgina sem hljóta allar að teljast til þess besta sem þetta kengruglaða gengi sendi frá sér á árunum 1958-1978.

Ég hef áður tíundað menningarlegt mikilvægi þess að sjónvarpsstöðvarnar sýni gamalt efni fyrir nýjar kynslóðir og síðasta föstudagskvöld sýndi svo ekki verður um villst að unga fólkið í dag er í sorglegu sambandsleysi við reynsluheim fólks sem ég kýs enn að kalla ungt (í kringum 30 ára), en rjóminn af hinni fluggáfuðu æsku sem stundar nám við Menntaskólann við Sund var t.a.m. klár á því að Vilhjálmur, heitinn, Vilhjálmsson hefði sungið titillag brúðumyndaflokksins um Póstinn Pál í kringum 1980. Þetta er auðvitað alveg galið og beiskur vitnisburður um að menningarvitund (korn)ungs fólks í dag er í meira lagi götótt og ég er ekki frá því að þeirri kynslóð menntskælinga sem tókst á í "Gettu betur" á undan "Carry On" myndunum hefði ekkert veitt af því að dreyma nokkra blauta drauma eftir að hafa horft á Barböru Windsor skjóta brjóstahaldaranum sínum framan í Kenneth Williams í "Carry On Camping". Það var magnað upp á að horfa á árum þegar það var enn fengur í beru holdi í Sjónvarpinu.

Annars var gáfnaglíma menntskælinganna álíka fyndin og "Áfram" myndirnar sem á eftir komu. Framan af var alveg kostulegt að fylgjast með eymdarsvipnum á MR-ingunum sem voru lengst af nokkrum stigum undir og enn betra varð það svo þegar spennan magnaðist og þeir fóru að rífa í föt hvors annars í geðshræringunni. Það var engu líkara en þessir ungu menn vissu af því að þeir yrðu látnir hverfa fyrir fullt og allt, líkt og rússneskt fimleikafólk sem kom tómhent frá Ólympíuleikunum á hinum dásamlegu árum kalda stríðsins, ef þeir slitu sigurgönguna. Keppnin náði svo hámarki þegar gleymdist að ræsa klukkuna í hraðaspurningum hjá MR-ingunum, enda málið svo alvarlegt að hinn eitursvali Logi Bergmann breyttist umsvifalsut í geðstirt gamalmenni með parkinson og virtist hreinlega ekki getað á sér heilum tekið. Hann hefur sjálfsagt séð hið nýstofnaða foreldrafélag MR fyrir sér planandi málssóknina á hendur Sjónvarpinu í samráði við Jón Steinar ef svo illa færi að Lærði skólinn tapaði keppninni.

En allt fór þetta á besta veg og MR vann tíunda árið í röð, sem vekur auðvitað upp spurninguna um hvort það taki því nokkuð að vera að ónáða nemendur annarra framhaldsskóla með þessu gettu betur böggi, nema kannski með áskorendaeinvígi á 10 ára fresti. Þessi viðureign MR og MS á undan "Carry On" myndunum fékk mig a.m.k. til að hugsa til aumingja Kenneths Williams, sem var nú alltaf áberandi skemmtilegastur í þessum myndum, fytjandi upp á trýnið með tilgerðlegan tón í röddinni. Maður skyldi ætla að svona fyndinn maður hefði verið kátur og glaður, en aumingja Kenneth var lítill og bitur maður sem var fullur af hatri og endaði með að drepa sig. Það síðasta sem hann skrifaði í dagbókina sína var: "Oh, what´s the bloody point." Trúlega það sama og liðin sem þurfa að eyða tíma í æfingar fyrir óumflýjanlega tapið fyrir MR hljóta að hugsa á hverju ári.

birt á www.strik.is/pressan

Útvarpsstöðin Radíó hóf útsendingar þann 28. janúar árið 2000. Stöðin hafði verið sett saman utan um skemmtilegustu útvarpsmenn landsins þá Jón Gnarr og Sigurjón Kjartansson sem Jón Ólafsson hafði bjargað undan samningi við ómerkilega Ameríkana sem höfðu ill áform um að vinna land af Norðurljósum. Tvíhöfðinn manns er auðvitað ekki eitthvað sem á að vera hægt að kaupa en þeir félagar sneru þessu öllu upp í grín og áður en fyrsti þátturinn þeirra á Radíó fór í loftið básúnuðu þeir að "myrkrahöfðinginn á Lynghálsinum" ætti þá og að Hreggviður Jónsson hefði keypt þá. Þetta dugði og dyggir hlustendur Tvíhöfða á X-inu fyrirgáfu þeim vændið umhugsunarlaust og fjörið byrjaði. Frá þessum degi hefur útvarpið verið stillt á 103,7 þar sem illskásta tónlistin í íslensku útvarpi hefur hljómað og Tvíhöfðinn manns hefur stytt manni stundir á morgnana og Ding Dong séð um eftirmiðdaginn með úreltum símahrekkjum og endalausu blaðri um brjóst og píkur. Þessu lauk hins vegar endanlega föstudaginn 1. mars 2002 þegar Tvíhöfði tilkynnti það glaðbeittur að þetta væri síðasti þátturinn hans. Radíó-X er því formlega orðið ex-Radíó og íslenskt útvarp stendur eftir fátækara fyrir vikið og mátti síður en svo við slíkri blóðtöku.

Tvíhöfði er auðvitað alveg stórmerkilegt fyrirbæri í íslensku útvarpi og það er til marks um ótvíræða hæfileika þeirra Sigurjóns og Jóns að þeir hafa haldið ferskleikanum öll þessi ár. Það voru engin þreytumerki á þeim og þeir voru langt því frá að brenna út. Mig minnir að útvarpspáfinn og mannlífsrannsóknarblaðaður DV, Eiríkur Jónsson, hafi spáð því fyrir nokkrum mánuðum að þeir ættu a.m.k. fimm góð ár eftir enn. En nú skal sem sagt hætt á toppnum og eftir sitjum við hlustendur, yfirgefnir af Tvíhöfðanum okkar.

Ég er sár og reiður og verð að kenna einhverjum um og miðað við fréttir ofan af Lynghálsi undanfarið fæ ég ekki betur séð en að fingarför eins jafnleiðinlegasta útvarpstrúðs íslenskrar fjölmiðlasögu, Jóns Axels Óalfssonar, séu út um allt á dánarvottorði útvarpsstöðvarinnar Radíó-X. Það hefur auðvitað alltaf verið mér ráðgáta af hverju Jón Ólafsson valdi útbrunninn brandarakall, sem tókst aldrei að gera gott útvarp, til að halda utan um allt útvarpssvið Norðurljósa, ekki síst í ljósi þess að hann virðist hafa þá yfirlýstu stefnu að gera allar stövar fyrirtæksins eins, væntanlega "með tilliti til" og "hliðsjón af" einhverjum geldum markaðsrannsóknum og viðskiptafræðilegum úttektum sem öllu heilvita fólki er skítsama um. Getur þessi sauðheimski meirihluti hlustenda ekki bara haldið sig á Bylgjunni og leyft lifandi jaðarfyrirbærum að blómstra í friði? Jón kaus einhverra hluta vegna að setja einhverja léttpoppspíu yfir "eina Radíóið sem rokkar", rak hrokagikkinn og rokkhausinn Þossa, setti Ding Dong út á kaldan klaka (er hægt að hugsa sér grimmari örlög en að daga uppi á FM?) og nú þetta. Svo sagði hann bara við Fréttablaðið að þetta væri "no big deal"! Það er "no big deal" að reka Valdísi Gunnarsdóttur en meiriháttar mál þegar maður eyðileggur góða útvarpsstöð. Ding Dong Radio-X is dead!.

Tvíhöfði bauð fjölmiðlum í egg og beikon janúarmorguninn sem Radíó fór í loftið og ég þáði auðvitað boðið og eftir að hafa hesthúsað enska morgunverðinn og hlustað á snillinginn Gissur Sigurðsson lesa fréttir horfði maður andaktugur á feður þeirra Jóns og Sigurjóns opna Radíóið. Þessi dagur byrjaði jafn vel og dagurinn í dag byrjar illa. Það snjóar, mér er kalt og á ekkert nema áprentaðan Radíó stuttermabol og góðar minningar til að ylja mér með. En svona gengur lífið. Menn koma og fara og það þykir sjálfsagt ekkert tiltökumál að Tvíhöfðinn manns þagni þegar sjálfur "myrkrahöfðinginn á Lynghálsi" sætir skattrannsókn og Hreggviður er flúinn...