Ég hef áður tíundað menningarlegt mikilvægi þess að sjónvarpsstöðvarnar sýni gamalt efni fyrir nýjar kynslóðir og síðasta föstudagskvöld sýndi svo ekki verður um villst að unga fólkið í dag er í sorglegu sambandsleysi við reynsluheim fólks sem ég kýs enn að kalla ungt (í kringum 30 ára), en rjóminn af hinni fluggáfuðu æsku sem stundar nám við Menntaskólann við Sund var t.a.m. klár á því að Vilhjálmur, heitinn, Vilhjálmsson hefði sungið titillag brúðumyndaflokksins um Póstinn Pál í kringum 1980. Þetta er auðvitað alveg galið og beiskur vitnisburður um að menningarvitund (korn)ungs fólks í dag er í meira lagi götótt og ég er ekki frá því að þeirri kynslóð menntskælinga sem tókst á í "Gettu betur" á undan "Carry On" myndunum hefði ekkert veitt af því að dreyma nokkra blauta drauma eftir að hafa horft á Barböru Windsor skjóta brjóstahaldaranum sínum framan í Kenneth Williams í "Carry On Camping". Það var magnað upp á að horfa á árum þegar það var enn fengur í beru holdi í Sjónvarpinu.

Annars var gáfnaglíma menntskælinganna álíka fyndin og "Áfram" myndirnar sem á eftir komu. Framan af var alveg kostulegt að fylgjast með eymdarsvipnum á MR-ingunum sem voru lengst af nokkrum stigum undir og enn betra varð það svo þegar spennan magnaðist og þeir fóru að rífa í föt hvors annars í geðshræringunni. Það var engu líkara en þessir ungu menn vissu af því að þeir yrðu látnir hverfa fyrir fullt og allt, líkt og rússneskt fimleikafólk sem kom tómhent frá Ólympíuleikunum á hinum dásamlegu árum kalda stríðsins, ef þeir slitu sigurgönguna. Keppnin náði svo hámarki þegar gleymdist að ræsa klukkuna í hraðaspurningum hjá MR-ingunum, enda málið svo alvarlegt að hinn eitursvali Logi Bergmann breyttist umsvifalsut í geðstirt gamalmenni með parkinson og virtist hreinlega ekki getað á sér heilum tekið. Hann hefur sjálfsagt séð hið nýstofnaða foreldrafélag MR fyrir sér planandi málssóknina á hendur Sjónvarpinu í samráði við Jón Steinar ef svo illa færi að Lærði skólinn tapaði keppninni.

En allt fór þetta á besta veg og MR vann tíunda árið í röð, sem vekur auðvitað upp spurninguna um hvort það taki því nokkuð að vera að ónáða nemendur annarra framhaldsskóla með þessu gettu betur böggi, nema kannski með áskorendaeinvígi á 10 ára fresti. Þessi viðureign MR og MS á undan "Carry On" myndunum fékk mig a.m.k. til að hugsa til aumingja Kenneths Williams, sem var nú alltaf áberandi skemmtilegastur í þessum myndum, fytjandi upp á trýnið með tilgerðlegan tón í röddinni. Maður skyldi ætla að svona fyndinn maður hefði verið kátur og glaður, en aumingja Kenneth var lítill og bitur maður sem var fullur af hatri og endaði með að drepa sig. Það síðasta sem hann skrifaði í dagbókina sína var: "Oh, what´s the bloody point." Trúlega það sama og liðin sem þurfa að eyða tíma í æfingar fyrir óumflýjanlega tapið fyrir MR hljóta að hugsa á hverju ári.