Föstudagur, 12. apríl 2002
Stöð 2 hefur verið dugleg við að halda flaggi sterkra og sjálfstæðra kvenna á lofti, sem er auðvitað ekki galið á tímum fléttuflokka og kynjakvóta. Hörðustu gellurnar sem hafa komið þar við sögu eru blóðsugubaninn Buffy og erfðabreytta slagsmálastelpan hún Max Guevara (ekki skyld Che eftir því sem ég kemst næst). Max fór vel af stað í Dark Angel þáttunum sem James Cameron framleiðir, þannig að þeir voru töff og tóku sig mátulega hátíðlega. Fyrsta serían var hin besta skemmtun og aðalleikkonan Jessica Alba var með álíka aðdráttarafl og Bryndís Schram í Stundinni í den og maður beið því í ofvæni eftir að Stöð 2 hefði efni á framhaldinu. Og nú er Max loksins komin og vonbrigðin eru mikil.
Þættirnir eru spennusnauðir, í besta falli hallærislegir og stökkbreytt mistök frá Eyju Dr. Moreau hafa ýtt kúnstugum aukapersónum til hliðar. Max orðin komplexuð, ástsjúk stelpa með slegið hár. Hún var hins vegar með létta liði, eiturhörð og óháð karlmönnum. Og hér erum við komin að vandanum í hnotskurn; sterku, sjálfstæðu stelpurnar eru auðvitað ekkert sterkar enda skrifaðar til þess eins að höfða til tölvunörda með nýfengið hvolpavit. Hvers vegna í ósköpunum ættu vísindamen annars að búa til ofurhermenn í skálastærð C? Brjóstin hljóta að vera fyrir þegar í harðbakkann slær. Það væri rökrétt ef Max myndi skipta á brjóstum við Ally McBeal. Það er a.m.k. ekki spurning að bak við öruggt fasið er hún sama væluskjóðan.
| 16:19 |
