Endursýningar geta verið af hinu góða. Ekki endursýningar af því tagi sem SkjárEinn og Stöð 2 gera út á og virðast hafa þann tilgang einan að tryggja það að maður sjái sömu þættina ekki sjaldnar en þrisvar í viku. Réttlætingin á þessu uppátæki er sú að þetta sé þjónusta við þá sem missa af tilteknum dagskráliðum í frumsýningu. Það er auðvitað látið liggja milli hluta að megintilgangurinn er að hámarka verðmæti efnisins fyrir sjónvarpsstöðvarnar. Hagsmunir bestu og traustustu viðskiptavinanna, þeirra sem eyða ævinni fyrir framan tækið eru svo kinnroðalaust virtir að vettugi.Það skýtur óneitanlega skökku við að risaeðlan á markaðnum sem allir vilja feiga virðist ein skilja hugmyndafræðina að baki endursýningum. Sjónvarpið býður ekki upp á sama þáttinn af E.R. og Vesturálmuni þrisvar í viku, heldur er eldra hágæðaefni látið njóta sannmælis og borið á borð áhorfenda eftir langt hlé. Bestu dæmin um þetta núna eru endursýningar á Sex and the city og drepfyndna mannlífsrýninum Ali G. RÚV á að gera meira af þessu og hinir ættu að sýna sóma sinn í að fylgja fordæminu, ekki síst á sumrin þegar dagskráin stendur alla jafna saman af rusli. Nú er lag og rétti tíminn til að endurvinna alvöru gæðaefni. Af nógu er að taka og nægir að nefna Simpsons, Friends, Frasier, gamalt og gott X-Files, Taggart og jafnvel Soap og eitthvað enn eldra.

:: birt: 17. 05. 2002 :: Fréttablaðið ::

Blaðamannastéttin er alveg rosalega rómantíseruð, sérstaklega í kvikmyndum og sjónvarpi. Þar eru þessir boðberar sannleikans og óvinir spillingarinnar náskyldir einkaspæjurum film noir myndanna. Þeir eru einstaklega orðheppnir, lygilega kvenhollir, þrátt fyrir að vera yfirleitt illa til fara, og síðast en ekki síst komast þeir upp með að gera misnotkun áfengis að einhverri flottustu og göfugustu iðju sem um getur. Hótanir, ofbeldi, brottrekstur og gjaldþrot eru hjóm eitt samanborið við næsta skúbb.Einn svona töffari fer hamförum, seint á kvöldin í endursýningum á SkjáEinum, í þáttunum Deadline. Fitubollan sjarmerandi Oliver Platt er þar í banastuði ásamt hinni frábæru leikkonu Lili Taylor (Arizona Dream), leiðindagaurnum Tom Conti og hinni lúmsk kynþokkafullu Bebe Neuwirth, sem er senuþjófur af guðs náð, betur þekkt sem hin hræðilega Lilith í Frasier. Þættirnir urðu þó sorglega skammlífir, hugsanlega vegna þess að þeir eru varla nein sérstök raunsæisverk í það minnsta ekki í samanburði við tilveru íslenskra blaðamanna sem sitja lengst af með kalt kaffi við símann og bíða eftir að litlir menn og strákar á gólfum hringi skúbbin inn. Hvað sem því líður eru Deadline prýðileg skemmtun um leið og þættirnir renna stoðum undir töffaraímynd blaðamanna og eru vatn á myllu Árna Johnsens og annarra sem sjá okkur sem skítalabba og miskunnarlausar blóðsugur.

Spennuþættirnir 24 á Stöð 2 eru sjálfsagt besta efnið sem boðið er upp á í íslensku sjónvarpi um þessar mundir. Þættirnir eru alls 24 og greinir hver þáttur frá einni klukkustund í örlagaríkum sólarhring í lífi leyniþjónustumannsins Jacks Bauer, sem miðlungsleikarinn Kiefer Sutherland gerir býsna góð skil. Spennan hefur nánast verið í hámarki frá upphafi og handritshöfundunum hefur hingað til tekist að ljúka hverjum þætti þannig að þeir sem eru komnir á kaf í atburðarásina mega ekki fyrir nokkra muni missa af þeim næsta.Sólarhringurinn er nú rúmlega hálfnaður og satt best að segja átti ég ekki von á öðru en að sagan myndi missa dampinn þegar Jack bjargaði eiginkonu sinni og dóttur úr klóm terroristanna um hádegisbilið. Raunin hefur hins vegar verið þveröfug, spennan magnast enn og fléttan verður stöðugt flóknari og forvitnilegri. Auk þess sem fjölskylda Jacks er síður en svo hólpin þó allt virðist með kyrrum kjörum í augnablikinu. 24 eru gott dæmi um hvernig hægt er að fanga áhorfendur í net eftirvæntingar og óvissu og sennilega hefur þetta ekki tekist betur síðan Dickens hélt fólki á barmi taugaáfalls þegar hann birti kafla úr sögum sínum í dagblöðum jafnóðum og hann skrifaði þá og Stephen King dró mann út í bókabúð með nokkurra daga millibili til að tékka á hvort nýjasta "Green Mile" bókin væri komin til landsins. Svona á afþreyingarefni að vera!

Margrét Sverrisdóttir hélt svarta tölu um ástandið í miðborg Reykjavíkur í Borgarmálinu á SkjáEinum um daginn. Lýsingarnar á því hvernig hórmang og nektardans hafa dregið borgina í svaðið voru kyngimagnaðar og vægast sagt skelfilegar. Morðóðir og útúrdópaðir brjálæðingar streyma víst í stríðum straumum frá nektardansstöðunum út á götu borgarinnar og ganga þar í skrokk á öllum sem fyrir verða. Spurning hvort Margrét ætti ekki tékka betur á ástandinu áður en hún gerir Reykjavík að vinabæ Harlem.Margrét ræddi þessa ógn svo við Stefán Jón og Hönnu Birnu í Kastljósinu, þar sem þau gátu öll sammælst um það að klámið væri undirrót alls ills. Ef borgin á ekki við verri vanda en nektardans að stríða held ég nú bara að hún sé í góðum málum og þetta ágæta fólk ætti því frekar að einbeita sér að því að koma sér upp raunverulegum málefnaágreiningi. Það er nefnilega mesta firra að ætla að kenna stjórn R-listans og nektarbúllum um blóðugar Reykjavíkurnæturnar. Rót vandans liggur því miður ekki við súluna heldur í forsætisráðuneytinu. Rottueðlið brýst, eins og sagan hefur kennt okkur, ætíð fram í fólki á krepputímum og vaxandi fátækt og atvinnuleysi eru meginástæðan fyrir síauknu ofbeldi og dauðadrykkju borgarbúa. Fólk stundaði, að mig minnir, dráp í skúmaskotum borgarinnar og gubbaði á Austurstrætið löngu áður en súlustelpurnar hösluðu sér völl.