Laugardagur, 01. júní 2002
:: birt: 01. 06. 2002 :: Fréttablaðið ::
Einn af mínum skárri kunningjum benti mér nýlega á að besta skemmtiefni í sjónvarpi væri að finna á kristilegu stöðinni Ómega. Þeir sem eru sæmilega sterkir á andlega svellinu geta auðvitað hlegið dátt að undarlegum kenningum predikaranna en allar góðar vætti hjálpi hinum. Boðskapurinn og heilaþvotturinn sem þarna er stundaður virðist ekki eiga neina samleið með kærleiksboðskap frelsarans og allt gengur þetta út á að skipta mannkyninu í tvo hópa; hina hólpnu og hina fordæmdu. Fæ samt ekki séð að hinir smurðu beri meira úr býtum en við syndaselirnir.
Einn predikarinn lýsti því til dæmis yfir fyrir kosningar að Björn Bjarnason væri smurður - greinilega líka á skósólunum þar sem hann rann á rassinn. Borgarstjórinn var hins vegar bannfærður og stendur þó uppi með pálmann í höndunum. Þeir smurðu fá hins vegar að njóta þeirrar ánægju að opna veskin og kaupa meðal annars syndaaflausn í fuglslíki á 50.000 krónur. Maður verður bara sáttur við að vera þunglyndur, gjaldþrota og drykkfelldur eftir að hafa séð hvert hlutskipti hinna hólpnu er, enda trúir maður því tæpast að leiðin til betra lífs felist í því að líta niður á meðbræður sína og kvitta brosandi undir fjöldamorð Ísraelsmanna, en eins og sjónvarpsstjóri Ómegu benti einu sinni á megum við ekki vera fordómafull því þá verðum við eins og eskimóar - vitum ekki neitt.
| 12:00 |
