Það spurðist út í vikunni að sjálfur Davíð Oddsson ætlaði að stíga niður úr fílabeinsturni forsætisráðherrans og blanda geði við aðra stjórnmálaleiðtoga í Kastljósinu. Maður beið því spenntur enda hefur Davíð ekki gefið mikið fyrir þennan félagsskap hingað til. Stjórnmálamenn eru líka svo oft hálf gagnslaust fólk sem virðist lítið gott geta látið af sér leiða og þegar svo er komið stendur ekkert eftir nema skemmtigildið og flest er þetta fólk því miður frekar lítið spennandi. Davíð er því ekki alls varnað.

Davíð sjálfur er auðvitað performer par exelance og því átti ég von á góðu. Hann getur verið ruddi og brandarakall í senn og hikar ekki við að slátra
leiðinlegum viðmælendum.

Það er skemmst frá því að segja að þetta var voða lítið gaman. Davíð var alveg fokvondur í upphafi. Kannski pirraður yfir því að hafa látið hafa sig út í þetta. Svo léttist aðeins á honum brúnin en hann var samt ekki nema skugginn af sjálfum sér og var eiginlega of góður við alla. Steig létt í vænginn við Össur sem var bara vindhani í gamla daga, klappaði Steingrími mikið og var einna verstur við aumingja Evu Maríu. Enda lítil hætta á að hún leiði stjórnarmyndunarviðræður á næsta ári.

Halldór var hálf þreyttur og vildi ekki fyrir nokkra muni kannast við það
að hann væri að pirra forsætisráðherra með endalausum Evrópuræðum sínum. Það var ekki sannfærandi en hann átti gólfið þegar hann hafnaði því að stjórnmálamenn væru einnota fólk og rökstuddi það með tíðum vistaskiptum Finns Ingólfssonar sem hafa ekkert með helmingaskipti og hrossakaup að gera.

Fréttablaðið.

Sjónvarpið hefur leyst geðlækninn minn af með miklum sóma í
sumarfrísþunglyndinu enda eiga leikföng leiðans og fórnarlömb fásinnisins alltaf öruggt athvarf í sófanum fyrir framan kassann. Law&Order: Special Victims Unit á Skjá Einum hefur verið algjör himnasending.

Þættirnir eru að vísu endursýndir, svona eins og gærdagurinn og dagurinn þar áður hjá manni sjálfum, en vilji svo heppilega til að maður hafi ekki séð þá í frumsýningu er maður bara í góðum málum. Fórnarlömb íslensk veruleika geta sem sagt stytt sér stundir yfir illum örlögum sakleysingja sem lenda í klónum á kynglæponum og öðru hyski. Ekki spillir fyrir að þættirnir eru þess eðlis að maður getur haldið þræðinum þó maður missi af byrjuninni eða gleymi sér á fjarstýringaflakkinu um aðrar stöðvar á meðan auglýsingahléin slíta sundur frásögnina. Rapptöffarinn Ice-T er svo punkturinn yfir i-ið. Dásamlega út úr kú sem góðhjörtuð en gróf lögga sem lætur sér annt um krakka og kvaldar sálir.

Bestu kvöld vikunnar eru fimmtudagskvöldin þegar Skjárinn endursýnir bæði upprunalega Law&Order þætti með krumpufésinu Jerry Orbach og súkkulaðinu Benjamin Bratt sem var einu sinni kærastinn hennar Júlíu Róberts. Held samt að ég hafi verið búinn að sjá báða þættina síðasta fimmtudag áður þannig að þessi sæla er líklega senn á enda. Spurning um að snúa sér að Siska á RÚV eða hringja bara í lækninn og láta leggja sig inn.

Fréttablaðið.

Keypti mér einhvern tíma áskrift að Fjölvarpinu til þess að geta fylgst með heimsfréttunum hjá Sky og undarlegum þankagangi Bandaríkjaforseta með aðstoð vandaðrar og hlutlausrar fréttamennsku CNN. Fjölvarpið hefur þó gagnast mér lítið sem atvinnutæki og gerir það sjálfsagt varla fyrr en Texaskúrekinn ræðst á Saddam.

Ég rekst hins vegar stundum á myndir með átrúnaðargoði mínu úr barnæsku,
hinum svart/hvíta Humphrey Bogart á TCM. Þá er gaman. Synd og skömm hvernig íslensku sjónvarpsstöðvarnar vanrækja það menningarlega hlutverk sitt að ala ungt fólk sómasamlega upp í kvikmyndafræðunum.

Menningarlegt gildi teiknimyndastöðvarinnar Cartoon Network er síst minna. Börnin liggja yfir henni þannig að þekking þeirra á sígildum teiknimyndabókmenntum á borð við Steinaldarmennina og Tomma og Jenna er komin á háskólastig. Ég hef þó leyft mér að efast um afrþeyingargildið þar sem stöðin sýnir sömu þættina endalaust og endursýnir þá svo. Undarlegt tiltæki sem sýnir þó svo ekki verður um villst að enginn kemst nær því að uppfylla kröfur Nietzsches um ofurmennið en börn. Eilíf endurtekning hins sama skýtur þeim að minnsta kosti ekki skelk í bringu.

Ég er kannski sjálfur á réttri leið þar sem ég get látið mig hafa það að horfa aftur og aftur á hina kostulegu þætti um bleika hundinn Courage, sem er alger skræfa. Við köllum hann Hugrakka og skemmtum okkur konunglega yfir
ævintýrum hans og eigenda hans, hinnar ömmulegu Muriel og geðstirða bóndadurgsins Jústus. Þegar best lætur eru þættirnir hrein snilld og ganga í unga sem aldna.

Fréttablaðið.

Bretar eru með besta húmor í heimi. Monty Python, Falwty Towers, Blackadder, Bottom, Young Ones og Yes, Minister segja allt sem segja þarf og þó er hér aðeins tiltekið brot af því besta úr bresku sjónvarpi. Þessir þættir eru allir feykilega vel skrifaðir og snilldarvel leiknir. Breska snilldin felst þó ekki síst í því hversu vel farið er með gróteskan klósetthúmor, klámbrandara og pólitíska ranghugsun.

Það mætti auðveldlega missa þetta í lágkúru en Bretum tekst að hefja þetta allt saman upp í bókmenntalegar hæðir, þannig að gráglettið grín verður að skörpum þjóðfélagsádeilum sem standast tímans tönn og þola endalausa endurskoðun.

Ég segi þetta nú bara af því að hinar dásamlegu tildurrófur, Edie og Pat eru mættar til leiks á ný. Alvörugellur sem koma til dyranna eins og þær eru klæddar, útjaskaðar og útlifaðar á bleiku gelluskýi með kampavín og sígó. Algjörlega dásamlegar.

Jenifer Saunders hefur verið í fremstu víglínu, ásamt eiginmanni sínum, Adrian Edmondson, alveg frá því Young Ones voru og hétu og kann þetta allt. Um Joanna Lumley er ekkert annað að segja en að hún rúlar. Hún var Bondgella 1969 og er enn bomba og gerir Pat alveg ómótstæðilega. Vergjarna Manhattangellan Sam Jones fölnar í samanburðinum, enda er það engin spurning hér hvort kom á undan eggið eða hænan.

Spjallþættir á borð við Kastljósið og Ísland í dag standa og falla með umsjónarmönnum og vali þeirra á viðmælendum. Þetta er sjálfsagt álíka flókið og að velja í landslið enda eru stundum skoruð ódauðleg mörk þegar vel tekst til. Rétt eins og í boltanum.

Snorri Már og Guðrún í Íslandi í dag hljóta að eiga uppstillingu ársins, þó það sé rétt hálfnað. Að leiða saman Jón Viðar Jónsson, leikhúsvitring, og leikhússtjóra stóru leikhúsanna var tær snilld. Þetta var án efa besta sjónvarpsefni síðustu viku. Fyndið, spennandi og hádramatískt.

Jón Viðar er mögnuð týpa og hikar ekki við að vera þrasgjarn, pirraður og fúll ef svo ber undir. Töffari sem gefur ekki túskilding fyrir almenningsálitið. Hann les stöðuna, stemninguna og andstæðingana vel og kemur sínu til skila á eftirminnilegan hátt. Hann tæklaði þjóðleikhússtjóra auðveldlega. Skammaði hann fyrir að ýmist vanrækja klassíkina eða gera henni hörmuleg skil og hafði margt til síns máls þó Chekov og Strindberg geti stundum drepið naut úr leiðindum. Stefán Baldursson átti sér ekki viðreisnar von og var langt frá sínu besta. Kannski enn móður eftir hlaupin í kringum Árna.

Guðjón Petersen í Borgarleikhúsinu slapp betur frá Jóni, enda féll verkefnaval hans betur að smekk Jóns þó vissulega væri þar margt asnalegt og hugsanlega klént. Jóni tókst þó samt að minna Guðjón á að hann sé vart maður til að stjórna uppfærslum á Shakespeare.

Þetta var frábært og endursýning er óumflýjanleg.

Fréttablaðið.

Ég gat ekki stillt mig um að horfa á lokaþátt Dark Angel á Stöð 2. Ég kolféll nefnilega fyrir genabreyttu gellunni Max þegar þættirnir hófu göngu sína í fyrra og kunni því ekki við annað en að kveðja stúlkuna þó ég hafi lítið nennt að fylgjast með ævintýrum hennar í seinni seríunni. Þættirnir voru skemmtilegt bull framan af en urðu síðan asnalegt bull og þá hvarf áhuginn þó aðalleikkonan sé hið föngulegasta fljóð. Hún kvaddi þó með hressilegum stelpuslag sem var gott

Dapurleg örlög þessara þátta leiða hugann að fleiri þáttum sem voru tær snilld, þegar þeir komu fyrst á skjáinn, en misstu sig svo út í óendanlega vitleysu. Millenium úr smiðju Chris, X-Files, Carter fóru þessa leið.

Frábær fyrsta sería full af dulúð og ofbeldi. Annar árgangurinn var
óþolandi og þriðja árið er að fjara út á Sýn. Svipaða sögu er að segja af höfuðsnildinni X-Files. Góður hryllingur og mátulegur skammtur af bulli sem var bjargað með póstmódernískri sjálfsvitund. Formúlan hélt út í einhver ár en þvælan er endanlega tekið við.

Sýnist félagi Frasier vera að stefna sömu leið en aðeins þriðji hver þáttur var snilld í vetur. Leiðinlegt þegar Kanarnir fara af stað með góðar hugmyndir og geta ekki haldið þeim gangandi. Enn leiðinlegra er svo auðvitað að þeir skuli ekki kunna að hætta á toppnum og eyðileggja allt með ömurlegum lokaköflum og andleysi handritshöfunda.

Fréttablaðið.