Ég rekst hins vegar stundum á myndir með átrúnaðargoði mínu úr barnæsku,
hinum svart/hvíta Humphrey Bogart á TCM. Þá er gaman. Synd og skömm hvernig íslensku sjónvarpsstöðvarnar vanrækja það menningarlega hlutverk sitt að ala ungt fólk sómasamlega upp í kvikmyndafræðunum.

Menningarlegt gildi teiknimyndastöðvarinnar Cartoon Network er síst minna. Börnin liggja yfir henni þannig að þekking þeirra á sígildum teiknimyndabókmenntum á borð við Steinaldarmennina og Tomma og Jenna er komin á háskólastig. Ég hef þó leyft mér að efast um afrþeyingargildið þar sem stöðin sýnir sömu þættina endalaust og endursýnir þá svo. Undarlegt tiltæki sem sýnir þó svo ekki verður um villst að enginn kemst nær því að uppfylla kröfur Nietzsches um ofurmennið en börn. Eilíf endurtekning hins sama skýtur þeim að minnsta kosti ekki skelk í bringu.

Ég er kannski sjálfur á réttri leið þar sem ég get látið mig hafa það að horfa aftur og aftur á hina kostulegu þætti um bleika hundinn Courage, sem er alger skræfa. Við köllum hann Hugrakka og skemmtum okkur konunglega yfir
ævintýrum hans og eigenda hans, hinnar ömmulegu Muriel og geðstirða bóndadurgsins Jústus. Þegar best lætur eru þættirnir hrein snilld og ganga í unga sem aldna.

Fréttablaðið.