Biðin eftir fjórða kaflanum um hina mögnuðu Sópranó fjölskyldu hefur verið býsna strembin og því er það vel til fundið af Ríkiskassanum að endursýna síðustu seríu seint á fimmtudagskvöldum. Hefði samt ekki verið ráð að byrja bara á byrjun? Það er alltaf gott að láta hina köldu hönd mafíunnar klappa sér í skammdeginu.

Annars hafa þau válegu tíðindi borist að utan að nýju þættirnir séu langt því frá jafn góðir og það sem á undan er komið. Dettur samt ekki til hugar að snúa bakinu við þeim enda ber erlendum sjónvarpsrýnum saman um að þrátt fyrir þverrandi snilldina séu The Sopranos en það lang besta sem boðið er upp á í amerísku sjónvarpi. Slík eru nú gæði þessara þátta.

Mörður Árnason háði vonlitla baráttu í Kastljósinu þegar hann mætti Jóni Steinari Gunnlaugssyni og ræddi um hina bláu hönd íhaldsins. Hann er jafn langt frá því að sanna glæpi á forsætisráðherra og FBI er frá því að hafa hendur í hári Tóný Sópranó. Jón Steinar var sakleysið uppmálað og átti ekki í nokkrum vandræðum með að halda uppi vörnum.

Súsanna Svavarsdóttir var í brjáluðu skapi í Íslandi í bítið og slátraði einhverri bók um ástir dýralækna með slíku offorsi að blessaður þýðandinn hefði örugglega frekar viljað fá að máta steypustígvél hjá mafíunni en að lenda í þessum hremmingum.

Súsanna sagði okkur líka að Frida Kahlo væri þekktasta myndlistarkona heims. Held það sé ráð að sjá þáttinn um hana í Sjónvarpinu á þriðjudaginn og klára svo að lesa bókina um hana.

FRÉTTABLAÐIÐ

Allir þessir sjónvarpsþættir sem kenndir eru við raunveruleikann fara alveg óstjórnlega í taugarnar á mér, aðallega vegna þess að ég stend bjargfastur í þeirri trú að fólk sé aldrei það sjálft fyrir framan kvikmyndatökuvél og þessi svo kallaði raunveruleiki geti því aldrei orðið neitt nema sýndarraunveruleiki í besta falli.

Konanmín er farin að fylgjast með þessu Survivor dóti og í kjölfarið er ég að skilja hvernig má hafa gaman að þessu. Maður velur sér þann bjána sem
fer minnst í taugarnar á manni, heldur með honum og vonar að hann vinni. Ég vel auðvitað sætustu stelpuna, sem er líka iðulega mesta tíkin og á því alltaf góða sigurmöguleika.

Sá sýnishorn úr þætti sem heitir Temptation Island þegar ég var að pirrast yfir Survivor um daginn. Það er þáttur sem er meira að mínu skapi og ég sagði konunniminni að ég ætlaði að fara á þessa eyju og slappa af með margarítur í heitum potti með sjö allsberum undirfatamódelum á meðan hún fylgist með örlögum asnanna í Survivor. Runnu á mig tvær grímur þegar hún benti mér á að maður verður að taka makann með á freistingaeyjuna og hún myndi því stíga trylltan dans í tunglskininu með sjö sólbökuðum tröllköllum á meðan. Er ekki allt í lagi? Hver lætur sér detta svona dellu í hug? Þetta er asnalegra en Survivor. Sá samt glitta í eitt brjóst og hálfa rasskinn í sýnishorninu þannig að það má kannski horfa á þetta, það er að segja ef raunveruleikinn og myndavélin komast alla leið.

FRÉTTABLAÐIÐ

Þegar ég var 10 ára eða svo sinnti Sjónvarpið enn menningarhlutverki sínu með miklum sóma og sýndi með stuttu millibili svart/hvítu myndirnar Casablanca, The Maltese Falcon og The Big Sleep. Það eru svona myndir, ekki Star Wars, sem breyta lífi fólks.

Fyrir utan það að vera allar tær snilld eiga þær það sameiginlegt að skarta mesta töffara 20. aldarinnar og hugsanlega allra tíma, Humphrey Bogart, í aðalhlutverki. Fólk minnist James Dean bara fyrir það að hann dó ungur, Monroe fyrir það að hafa haldið við forseta, verið heimsk ljóska og dáið ung og Brando er orðinn ofspikað og þreytandi gamalmenni og hefði betur dáið ungur enda allir að reyna að gleyma honum.

Ekkert hefur hins vegar fallið á minningu litla kallsins með sígarettuna, sem talaði eins og Bugs Bunny, og dó úr reykingakrabba 1957. Bogart er eilífur vegna þess að hann er það sem hann er. Alvöru töffari, bæði á hvíta tjaldinu og utan þess. Ekki til feik í manninum. Það er löngu kominn tími á endursýningar á þessum myndum enda ekkert sem réttlætir það að rúm 20 ár líði á milli sýninga á mynd eins og Möltufálkanum. Það er mikið gleðiefni að hún skuli vera á dagskrá Sjónvarpsins annað kvöld og ekki spillti sýningin á þættinum um rithöfundinn Dashiell Hammett fyrir.
Möltufálkinn var gerð 1941 og er alla jafna talin fyrsta alvöru film noir myndin og Touch of Evil frá 1958 sú síðasta. Það er á þessum árum sem Hollywood rís sem hæst og vonandi er Möltufálkinn bara góð byrjun í Efstaleitinu. Það er af nógu af taka. Veit að Kolbrún Bergþórsdóttir, sálufélagi minn á DV, er mér sammála. Here´s looking at you kid!

Fréttablaðið.

Þar sem skammdegisþunglyndið er að sækja í sig veðrið fór ég að leita í dagskránni að gamanþáttum sem virka vel með prósakkinu. Rak þá augun í að Sjónvarpið sýnir snilldarmyndina High Noon klukkan 22.30 annað kvöld. Skyldugláp þannig að það er vissara að taka kvöldið frá. Ég þreytist ekki á því að þusa um mikilvægi þess að halda svart/hvítum perlum kvikmyndasögunnar að nýjum kynslóðum og ef RÚV myndi sýna svona eins og eina klassíska á viku þyrfti ekkert að tala um að leggja það niður.

Þá væri það nefnilega bæði að sinna menningar- og öryggishlutverki sínu með sóma.

En það var þetta með grínið. Ég verð að viðurkenna að ég hef verið pínu skotinn í Lauru San Giacomo frá því í Sex, Lies and Videotape og hlýt því að gleðjast yfir að hún sé mætt aftur í Just Shoot Me. Synd að Stöð 2 skuli hafa flutt þáttinn af laugardagskvöldum yfir á þriðjudaga. Það er eiginlega óhjákvæmilegt að missa af þessu. Félagi Frasier er líka kominn aftur. Alltaf velkominn þótt grauturinn sé farinn að þynnast.

Sá óvart þátt á Skjá Einum um daginn um einhvern búttaðan póstburðarmann sem er kóngur í Queens. Virðist hálfgerður bjáni en á bráðhuggulega konu og tengdapabba frá Helvíti. Fyndið. Þá er Raymond, sem allir elska, líka traustur. Hann á skemmtilegan bróður og foreldra frá Helvíti. Þau eru líka fyndin. Snilldarþættirnir Futurama toppa þetta svo auðvitað allt saman. Frábærir þættir úr smiðju gaursins sem fattaði upp á The Simpsons.

Miðvikudagskvöldin eru sem sagt orðin miðpunktur vikunnar.

Fréttablaðið.

Ég ákvað í vikunni að gerast nýr og betri maður. Ekkert mál. Bara smá breyting á hugarfari og lífstíl. Hætta að drekka og glápa á sjónvarpið. Þetta með brennivínið skýrir sig sjálft en ummæli Braga bóksala á Vesturgötunni, í Fréttablaðinu, um að fólk skriði örþreytt upp í rúm á hverju kvöldi algerlega eftir sig eftir "vídeóvitleysuna og skotbardagana" kom við illa við mig. Fór í bólið klukkan tíu með bók um mann sem drap konuna sína, börnin, foreldra sína og reyndi að kála viðhaldinu. Svaf eins og steinn.

Er samt strax byrjaður að sakna Kúba líbre. Fór hins vegar í gegnum dagskrá vikunnar hjá sjónvarpsstöðvunum og treysti mér eiginlega til að missa af
öllu. Þoli ekki spítala þannig að ER má sigla sinn sjó, Stóri vinningurinn gerir mig bara þunglyndan, fyrst öfundaði ég liðið af lottóvinningnum og nú
græt ég með þeim eftir að hann var tekinn af þeim. Peningar kaupa ekki hamingjuna en gera eymdina greinilega bærilegri. Njósnadeildin gæti verið ágæt en það fer ekki útsendurum MI5 að standa í að reyna við einstæðar mæður. Línan sem Bond lagði heldur enn. Löggurnar í nýjasta Law and Order afsprenginu eru óþolandi fávitar og ef ég horfi á Six Feet Under fyllist ég angist og firringu.

Get þó ekki neitað mér um að sjá sjálfstæðan Sverri Stormsker hjá Jóni
Ársæli á morgun og tel víst að ég geti ekki sleppt Futurama í Sjónvarpinu á miðvikudögum. Þættirnir eru snilld og drykkfeldi vélmennisperrinn Bender er sko minn maður. Bender og Stormsker? Gef bindindinu viku.

Fréttablaðið.