Fyrir utan það að vera allar tær snilld eiga þær það sameiginlegt að skarta mesta töffara 20. aldarinnar og hugsanlega allra tíma, Humphrey Bogart, í aðalhlutverki. Fólk minnist James Dean bara fyrir það að hann dó ungur, Monroe fyrir það að hafa haldið við forseta, verið heimsk ljóska og dáið ung og Brando er orðinn ofspikað og þreytandi gamalmenni og hefði betur dáið ungur enda allir að reyna að gleyma honum.

Ekkert hefur hins vegar fallið á minningu litla kallsins með sígarettuna, sem talaði eins og Bugs Bunny, og dó úr reykingakrabba 1957. Bogart er eilífur vegna þess að hann er það sem hann er. Alvöru töffari, bæði á hvíta tjaldinu og utan þess. Ekki til feik í manninum. Það er löngu kominn tími á endursýningar á þessum myndum enda ekkert sem réttlætir það að rúm 20 ár líði á milli sýninga á mynd eins og Möltufálkanum. Það er mikið gleðiefni að hún skuli vera á dagskrá Sjónvarpsins annað kvöld og ekki spillti sýningin á þættinum um rithöfundinn Dashiell Hammett fyrir.
Möltufálkinn var gerð 1941 og er alla jafna talin fyrsta alvöru film noir myndin og Touch of Evil frá 1958 sú síðasta. Það er á þessum árum sem Hollywood rís sem hæst og vonandi er Möltufálkinn bara góð byrjun í Efstaleitinu. Það er af nógu af taka. Veit að Kolbrún Bergþórsdóttir, sálufélagi minn á DV, er mér sammála. Here´s looking at you kid!

Fréttablaðið.