Mikael Torfason mætti í Kastljósið á fimmtudag og útskýrði meðal annars skrif sín um bókmenntagagnrýnanda þáttarins. Hann virðist þurfa að þola það að vera svolítið misskilinn, eins og svo margir aðrir sem tjá sig í rituðu máli. Það sem gerir mál Mikaels flóknara er svo rithöfundarskitzófrenían plagar hann svo mjög að stundum veit hann ekkert hver er að skrifa; Mikael sjálfur eða sögupersónur hans.

Ég er nú eiginlega á því að Mikael hafi komið með uppljóstrun ársins þegar hann sagði frá þessum röddum sem bergmála í hausnum á honum. Hann sagði
nefnilega einu sinni frá uppáhaldsheimasíðunum sínum í grein á vefnum strik.is og gat þess meðal annars að hann kíkti á þekktan klámvef reglulega. Þetta komst í fréttir, eins og fleiri klámsíðumál í sumargúrkunni, í fyrra.

Ríkislögreglustjórinn komst í málið og það var rannsakað gaumgæfilega, án þess að ákært væri. Nú hefur Mikael svo upplýst það að það var alls ekki hann sem skrifaði pistilinn eldfima, heldur skáldsagnapersóna hans Samúel. Bráðskemmtilegur árekstur skáldskapar og raunveruleika.

Best væri auðvitað ef málið yrði tekið upp aftur, í ljósi nýrra upplýsinga, og Samúel birt ákæra. Gagnrýnendur og aðrir hljóta þó að minnsta kosti að taka blammeringum Mikaels með meira jafnaðargeði í framtíðinni enda líkur á að þær séu komnar frá hugarfóstrum hans og eigi því litla stoð í raunveruleikanum.

Sjálfur er ég stundum misskilinn og nú síðast var ég skammaður fyrir að gera lítið úr Kastljóssþætti þar sem tvær þunglyndar konur sögðu frá veikindum sínum. Það var alls ekki meiningin enda framtak þeirra til fyrirmyndar. Allar raddir eru hins vegar löngu þagnaðar í hausnum á mér, eftir að ég fór á lyfin, og ég sit því einn uppi með skömmina.

Fréttablaðið

Þunglyndi er víst sá sjúkdómur sem herjar einna harðast á nútímamanninn. Þrátt fyrir þessa miklu útbreiðslu hefur lítið mátt tala um fyrirbærið og hingað til hefur það ekki þótt neitt voða fínt að vera haldinn kvillanum. Sjálfur hef ég ekki skammast mín neitt sérstaklega fyrir það að hafa í gegnum tíðina þurft að viðra svarta hundinn af og til. Ekki síst þar sem það var mikill léttir að komast að því á besta aldri að ég væri ekki genetískur leiðindapúki og með því að gleypa eina pillu á dag gæti ég verið mönnum sinnandi.

Mér fannst það bara dálítið flott, gott ef ekki kúl, enda er þetta kvilli sem hefur herjað á snillinga, hugsuði og listamenn í gegnum aldirnar og það er nú ekki ónýtt að vera í klúbbi með Jónasi Hallgrímssyni, Winston Churchill, Virginiu Wolf, Tchaikovsky og Kurt Cobain. Tony Soprano bættist svo í hópinn og gerði þetta enn flottara og ekki skemmdi fyrir að sjá það í Kastljósinu að glæsilegar fjölmiðlakonur gangast við svarta hundinum og skammast sín ekki neitt.

Þær voru bara svo brattar og flottar að maður gat varla trúað því að þær hefðu einhvern tímann skrapað botninn, eins og ég og fleiri. Það hefði kannski verið ráð að hafa í það minnsta einn veðraðan sjúkling, sem ber þunglyndisörin enn utan á sér, með. Það hefði örugglega gefið þessu meiri vigt þar sem þunglyndi er ekkert gamanmál þótt við sem erum að setja ríkiskassann á annan endann með prósakkneyslu okkar höfum það þokkalegt og getum talað um þetta eins mál sem hægt er að leysa. Þann möguleika sér maður ekki í myrkrinu.

Prófkjörin settu sterkan svip á helgina. Egill Helgason bauð upp á hæfilega blöndu sigurvegara og tapara í Silfrinu á sunnudaginn. Jóhanna og Jakob Frímann voru hápunkturinn og allir biðu spenntir eftir að sjá hvort Stuðmaðurinn yrði í stuði. Hann var að vonum frekar pirraður og nokkrir krampakippir í framkomunni gerðu það af verkum að það er varla hægt að segja að hann hafi tapað með stæl.

Jóhanna var ansi drjúg og virtist einna helst hlæja að Kobba inni í sér. Hann var þó ekki tilbúinn til að snúa baki við fylkingunni en virtist heldur ekki útiloka að með niðurstöðunni hefði fylkingin snúið baki við sér. Jamm, það er ekki heiglum hent að vera í pólitík.

Sjálfur missti ég allan áhuga á slíku á barnsaldri þegar ég fékk að upplifa það í návígi að í stjórnmálum eru andstæðingarnir vinir manns og samherjarnir andskotarnir. Hef aldrei fengið botn í þetta en hefði gaman að því að horfa á fótboltaleik sem leikinn er samkvæmt þessum lögmálum ganga upp.

Sem betur fer eigum við þó öll einn sameiginlegan óvin, hvar svo sem við stöndum í stjórnmálum og hvernig við komum út úr prófkjörum. Andskotinn sjálfur klikkar ekki og fór á kostunum í túlkun hins veðraða Al Pacino í kvikmyndinni The Devil´s Advocate í Sjónvarpinu á meðan samfylkingarfólk beið eftir tölum og skálaði fyrir eigin ágæti og glæstri framtíð. Skrattinn fór á kostum í kosningaræðu sinni um miskunarleysi Guðs. Þessi klisjusúpa hefur sjaldan verið skemmtilegri. Almættið og Andskotinn eru sko pólitískir andstæðingar sem vita hvar þeir standa og fyrir hvað þeir standa. Verst fyrir okkur hin að smölun, auglýsingar og orðagjálfur breyta engu um það í flokki hvors þeirra við endum.

Fátt er skemmtilegra en ritdeilur. Það er að segja þegar þær eru hressilegar og fólk rífur kjaft af innlifun og sannfæringu og orðar tilfinningar sínar og skoðanir af hörku. Þetta gerist því miður allt of sjaldan á þessum geldu tímum pólitískrar rétthugsunar. Mig minnir að síðasta flugeldasýning hafi verið á síðum Moggans þegar strigakjafturinn Sverrir Hermannson yfirgaf Landsbankann í illu. Þá var gaman að lifa.

Ég sá því fram á bjarta tíma þegar Mikael Torfason tók sig til og
blammeraði bókmenntarýninn Úlfhildi Dagsdóttur í grein sem svo gufaði upp af vefritinu Kistunni.

Rithöfundar og gagnrýnendur ættu að gera miklu meira af því að takast á. Það hleypir bara lífi í umræðuna og gerir hana
skemmtilegri.

Sjónvarpið sá því skiljanlega ástæðu til að auglýsa það sérstaklega í vikunni að Úlfhildur tæki skáldsögu Mikaels, Samúel, fyrir í Kastljósinu og andrúmsloftið var rafmagnað í veðurfréttunum á undan ögurstundinni.
Einhverjir vilja meina að Úlfhildur hafi komið til leiks í hefndarhug og hafi slátrað bókinni í pirringi. Ég gat ekki séð það. Hún var ekki að fíla bókina og ekkert athugavert við það. Það hefði samt sjálfsagt verið heppilegra fyrir hana að sleppa því alfarið að fjalla um Samúel undir þessum kringumstæðum. Best hefði auðvitað verið ef Mikael hefði verið fluttur heim og þau látin stæla í beinni.

Annars lýsti Mikael því yfir í Íslandi í bítið í vikunni að hann vonaðist
til þess að Úlfhildur ætti aldrei eftir að fara lofsamlegum orðum um verk sín, þannig að ef hún hefði virkilega viljað hefna sín hefði hún trúlega hlaðið bókina lofi.

Sjónvarpið er að standa sig lygilega vel í endursýningum þessa dagana
og það verður að segjast eins og er að sunnudagskvöldin fyrir framan tækið eru afskaplega notaleg í svarthvítu. Fyrst kom High Noon, svo Möltufálkinn, þá Casablanca og annað kvöld fáum við Svefninn langa. Ómissandi mynd þar sem Bogart sýnir alla bestu taktana.

Möltufálkinn er ein þekktasta film noir myndin og það má verja að Svefninn langi sé það líka, þó ekki nema bara vegna þess að Bógí er þar frakkaklæddur með hatt í rigningunni umkringdur mistannhvössum tálkvendum.
Það er því einkar vel til fundið hjá RÚV að fylgja þessum sýningum eftir með M eftir Fritz Lang sem verður sýnd á næstunni. Myndin er frá árinu 1931 og skartar Peter Lorre í hlutverki barnamorðingja. Lorre lét einmitt til sín taka í Casablanca og Möltufálkanum og Lang er einn þeirra sem komu með nýja strauma til Hollywood og lögðu grunninn að skuggalegum stíl noir myndanna.

Klassíkin er þó ekki öll gömul og svarthvít og nú er mál til komið að Sjónvarpið hugi að endursýningum sígildra sjónvarpsþátta. Úrvalið af gamanþáttum stöðvanna þriggja er ágætt en það besta sem er í boði ristir varla jafn djúpt og það sem boðið var upp á fyrir áratug eða svo. Bendi sérstaklega á þættina um brjáluðu lögguna Sledge Hammer, eða Barða Hamar eins og hann hét í snilldarþýðingu Guðna Kolbeinssonar. Þetta er sjálfsagt djúpvitrasta og vanmetnasta snilldin sem komið hefur fram í amerísku sjónvarpi og ádeilan á Reaganmengað samfélagið árið 1986 á ekki síður við nú þegar Bush yngri ríður húsum.