Jóhanna var ansi drjúg og virtist einna helst hlæja að Kobba inni í sér. Hann var þó ekki tilbúinn til að snúa baki við fylkingunni en virtist heldur ekki útiloka að með niðurstöðunni hefði fylkingin snúið baki við sér. Jamm, það er ekki heiglum hent að vera í pólitík.

Sjálfur missti ég allan áhuga á slíku á barnsaldri þegar ég fékk að upplifa það í návígi að í stjórnmálum eru andstæðingarnir vinir manns og samherjarnir andskotarnir. Hef aldrei fengið botn í þetta en hefði gaman að því að horfa á fótboltaleik sem leikinn er samkvæmt þessum lögmálum ganga upp.

Sem betur fer eigum við þó öll einn sameiginlegan óvin, hvar svo sem við stöndum í stjórnmálum og hvernig við komum út úr prófkjörum. Andskotinn sjálfur klikkar ekki og fór á kostunum í túlkun hins veðraða Al Pacino í kvikmyndinni The Devil´s Advocate í Sjónvarpinu á meðan samfylkingarfólk beið eftir tölum og skálaði fyrir eigin ágæti og glæstri framtíð. Skrattinn fór á kostum í kosningaræðu sinni um miskunarleysi Guðs. Þessi klisjusúpa hefur sjaldan verið skemmtilegri. Almættið og Andskotinn eru sko pólitískir andstæðingar sem vita hvar þeir standa og fyrir hvað þeir standa. Verst fyrir okkur hin að smölun, auglýsingar og orðagjálfur breyta engu um það í flokki hvors þeirra við endum.