SkjárEinn kom Trölla sem stal jólunum, sjálfum mér og örugglega einhverjum geðstirðum einbúum til bjargar á aðfangadagskvöld með því að sýna The King of Queens, Everybody Loves Raymond og Malcolm in the Middle í maraþoni frá klukkan 19 til 22. Þetta eru auðvitað engir snilldarþættir en gera alltaf sitt gagn þegar maður þarf að slappa af eftir erfiðan vinudag og geta greinilega líka bjargað manni frá jólunum.

Ég stóð nú alltaf í þeirri meiningu að það væri galið af sjónvarpsstöðvunum að vera með hlaðna dagskrá fram eftir öllu aðfangadagskvöldi. Fólk hlyti bara að hafa eitthvað betra og þarfara að gera en að sitja fyrir framan sjónvarpið á þessu háheilaga og andaktuga fjölskyldukvöldi.

Nú veit ég betur og eftir að ég klúðraði suðunni á hamborgarhryggnum þannig að hann minnti mest á áttavillt túnfisktartar með brúnuðum kartöflum þegar hann kom á diskinn var auðvitað ekkert annað að gera en leita sáluhjálpar hjá sjónvarpinu.

Allir elska víst Raymond og ætli ég geri það bara ekki líka. Eftir klukkutíma með honum og fjölskyldu hans var ég aftur orðinn sáttur við mig og mína. Það er helst að þetta með eiginkonurnar vefjist fyrir mér. Eru allar eiginkonur kaldhæðnar og kvikindislegar við mennina sína og nota öll tækifæri til að grafa undan karlmennsku þeirra, sjálfsöryggi og frjálsum vilja? Ég trúi því ekki að þetta eiginkonumótív sé notað í nánast öllum amerískum gamanþáttum nema þær séu fleiri en eiginkonur Raymonds, Kóngsins í Queens og konan mín.

Fréttablaðið

P.S. Það var auðvitað tengdamamma sem klúðraði kjötinu en konanmín bannaði mér að segja frá því í blaði sem er borið inn á tugþúsundir heimila í landinu.

Ferlega eru þessir pistlar að verða þreyttir hjá mér. Well here goes nothing.

Ofbeldis-, spennu- og hryllingsmyndir hvers konar eru í miklu uppáhaldi hjá undirrituðum sem er því að sjálfsögðu mjög áfram um að blóðsúthellingar með sæmilegu kynlífsívafi fái að grassera í kvikmyndum og sjónvarpsþáttum í friði fyrir háheilögum vandlætingarpostulum. Auðvitað á að halda þessu frá börnum og óhörnuðum unglingum en fullorðið fólk hlýtur að geta valið sjálft og hafnað. Í ljósi þessara viðhorfa er það vitaskuld ekki í mínum anda að setja mig í predikunarstellingar og fárast yfir vafasömu afþreyingarefni en ég ætla samt að gera það.

Meginástæðan fyrir því hversu mikla ánægju ég hef af spennumyndum er sú að þetta er allt í plati og raunveruleikatengingarnar eru býsna litlar. Kæri mig hins vegar ekki um þætti á borð við þann sem ég sá óvart á Skjá Einum í byrjun vikunnar. Hann var hlaðinn lögreglumyndböndum; ölvunarakstri sem endar í harkalegum árekstri þriggja bíla, eftirlitsmyndavélaupptökum af óeirðum og fólki sem er misþyrmt og barið í klessu. Þetta er sjálfsagt alveg ofboðslega skemmtilegt og spennandi af því að þetta er allt í alvörunni. Ég skipti um stöð. Hafði ekki geð í mér að horfa á raunverulegar þjáningar fólks.

Reglulega skjóta upp kollinum sögur af svokölluðum snuff myndunum af raunverulegum morðum. Engar sönnur hafa beinlínis verið færðar á að þetta fyrirbæri grasseri í undirheimum en þær eiga aðallega að vera framleiddar í löndum þar sem mannslíf eru einskis verð. Þættir á borð við þennan löggumyndbandaþátt eru hins vegar óumdeilanlega fyrsta stig framleiðslu af þessu tagi og þeir sem hafa ánægju af því að horfa á þetta eru sjúkari en gerviofbeldisdýrkandinn ég.

Fréttablaðið.

Hinn dagfarsprúði Jean-Claude Romand tók sig til árið 1993 og myrti fjölskyldu sína til þess að hlífa henni við þeirri staðreynd að líf hans var allt byggt á blekkingum og lygum. Hann var ekki virtur læknir hjá Alþjóðlegu heilbrigðisstofnuninni og á meðan kona hans taldi hann vera í vinnunni sat hann í almenningsgörðum, borðaði epli og las dagblöðin. Tekjur sínar hafði hann einungis af því að féflétta grunlausa foreldra sína og tengdaforeldra. Þessi magnaða og sanna saga er sögð í bókinni Óvinurinn sem kom út hér á landi í haust. Þeir sem horfðu á Law&Order: Criminal Intent á mánudaginn fengu svo að sjá amerísku útgáfuna af þessum fjölskylduharmleik.

Einkennilegt hvernig kaninn tekur alltaf á málunum. Morðinginn í þættinum er ljósrit af Romand og bakgrunnur þeirra er allur sá sami. Harmsagan er að vísu nánast rakinn aftur á bak og ameríski óvinurinn byrjar á því að reyna að kála viðhaldinu sínu þannig að góðu löggurnar komast á slóð hans. Heimur hans hrynur svo jafnt og þétt eftir því sem yfirvaldið færist nær en þar sem við erum nú stödd í amerískum sjónvarpsraunveruleika koma afhjúpanirnar ekki of seint eins og þær gerðu í raun og veru. Romand skaut tvö börn sín til bana með haglabyssu en í Law&Order stormar Vincent D'Onofrio inn á elleftu stundu og stoppar kauða.
Þessi þáttur var óneitanlega með því betra sem boðið hefur verið upp á í CI en fölnar þó í samanburði við bókina. Samkvæmt venju lýsa framleiðendur þáttarins því svo yfir í lokin að hann sé ekki byggður á raunverulegum atburðum. Haugalygi og þeir sem sáu þáttinn ættu endilega að dýpka skilning sinn á persónu morðingjans með því að lesa Óvininn.

Skoðið hressilega umfjöllun Jakobs Bjarnars um bókina á Kistunni.

Einn af mínum skástu drykkjufélögum missti næstum því vitið fyrir nokkrum árum þegar hann sneri baki við djamminu og festist í barnauppeldi og heimilishaldi. Tilveran varð svo grá að hann byrjaði að "lifa fyrir Seinfeld", eins og hann orðaði það sjálfur. Það er aumt að lifa fyrir sjónvarpið. Það er svolítið eins og að deyja hægt. Sérstaklega þessi misserin. Ekki var nú Seinfeld neitt sérstakur en hann er skömminni skárri en hvítaruslþættirnir Fear Factor, Survivor og Temptation Island. Það eina sem gleður í þessum gerviraunveruleikaefnum er að Djúpa laugin stendur upp úr þessari hrúgu þátta sem ganga út á að láta vitlaust fólk gera sig að fíflum fyrir annað vitlaust fólk. Veljum íslenskan afþreyingariðnað!

Jay Leno er líka óþolandi fífl, Sex and the City er ekki svipur hjá sjónu og Frasier er á hraðri niðurleið. Futurama er eina hágæðaefnið sem er í boði um þessar mundir en maður lifir það samt af að missa af þætti. Enginn sér ástæðu til að sýna The Simpsons og Sópránógengið er ekki væntanlegt fyrr en eftir jól og verstu fregnir herma að þar sé þrettándinn líka farinn að þynnast.

Skjár Einn er helst líklegur til að bjarga manni frá sturlun í fásinni hversdagsins með Law&Order og reytingi af þolanlegum gamanþáttum. Allt er þetta þó marflatt og skilur ekkert eftir sig. Lá í pest í nokkra daga nýlega og hélt sönsum með því að horfa á Cartoon Network. Það er illt í efni hjá þeim sem lifa fyrir sjónvarpið. Þeir sem eru dýpst sokknir eru þó hólpnir enda eiga þeir Ómegu og Glæstar vonir.

Fréttablaðið

24.11