Laugardagur, 21. desember 2002
Ferlega eru þessir pistlar að verða þreyttir hjá mér. Well here goes nothing.
Ofbeldis-, spennu- og hryllingsmyndir hvers konar eru í miklu uppáhaldi hjá undirrituðum sem er því að sjálfsögðu mjög áfram um að blóðsúthellingar með sæmilegu kynlífsívafi fái að grassera í kvikmyndum og sjónvarpsþáttum í friði fyrir háheilögum vandlætingarpostulum. Auðvitað á að halda þessu frá börnum og óhörnuðum unglingum en fullorðið fólk hlýtur að geta valið sjálft og hafnað. Í ljósi þessara viðhorfa er það vitaskuld ekki í mínum anda að setja mig í predikunarstellingar og fárast yfir vafasömu afþreyingarefni en ég ætla samt að gera það.
Meginástæðan fyrir því hversu mikla ánægju ég hef af spennumyndum er sú að þetta er allt í plati og raunveruleikatengingarnar eru býsna litlar. Kæri mig hins vegar ekki um þætti á borð við þann sem ég sá óvart á Skjá Einum í byrjun vikunnar. Hann var hlaðinn lögreglumyndböndum; ölvunarakstri sem endar í harkalegum árekstri þriggja bíla, eftirlitsmyndavélaupptökum af óeirðum og fólki sem er misþyrmt og barið í klessu. Þetta er sjálfsagt alveg ofboðslega skemmtilegt og spennandi af því að þetta er allt í alvörunni. Ég skipti um stöð. Hafði ekki geð í mér að horfa á raunverulegar þjáningar fólks.
Reglulega skjóta upp kollinum sögur af svokölluðum snuff myndunum af raunverulegum morðum. Engar sönnur hafa beinlínis verið færðar á að þetta fyrirbæri grasseri í undirheimum en þær eiga aðallega að vera framleiddar í löndum þar sem mannslíf eru einskis verð. Þættir á borð við þennan löggumyndbandaþátt eru hins vegar óumdeilanlega fyrsta stig framleiðslu af þessu tagi og þeir sem hafa ánægju af því að horfa á þetta eru sjúkari en gerviofbeldisdýrkandinn ég.
Fréttablaðið.
| 23:14 |
