Það hvarflaði ekki að mér eitt augnablik að horfa á beina útsendingu frá Íslensku tónlistarverðlaununum enda fyrirbærið álíka spennandi og útsendingar frá íþróttakappleikjum að mínu mati. Sem sagt leiðindi. Ekki bætti úr skák að þessi ósköp höfðu af mér vikulegan kynlífsskammtinn þar sem beðmálastúlkurnar voru látnar víkja fyrir prjálinu. Ég sá því fram á að ganga kyndaufur til náða þangað til ég álpaðist inn á Stöð 2 og horfði á upphafið á erótísku spennumyndinni Sexual Predator, eða Kynlíf og morð.
Það kom þó fljótt í ljós að þessi mynd átti ekkert skylt við hvorki erótík né spennu. Berbrjósta bombur að nudda sér stynjandi utan í hinn ömurlega leikara Richard Grieco geta ekki kveikt í nokkrum manni. Afhverju fer Stöð 2 bara ekki alla leið og endursýnir Stjörnumerkjamyndirnar sem brautryðjandinn og menningarfrömuðurinn Jón Óttar Ragnarson sýndi á árdögum stöðvarinnar? Það er heiðarlegra en að bjóða upp á ljósblátt gerviklám sem gagnast engum.

Sýn hefur löngum boðið upp á þetta léttklám seint á kvöldin, oftar en ekki til að halda íþróttabullum vakandi þangað til hnefaleikaútsendingar byrja. Engin ástæða til að amast við því enda er það sérstakur þjóðflokkur sem hefur gagn og gaman að íþróttasjónvarpsstöðvum. Það hlýtur hins vegar að vera hart í búi á Lynghálsinum þegar almennum glápurum er boðið upp á þessi ósköp á fimmtudagskvöldi. Richard Grieco og erótík eiga bara ekki samleið en ég vil þó ekki útiloka það að hann muni skjóta upp kollinum í alvöru klámi. Þar verður hann vonandi á heimavelli.

Þátturinn 70 mínútur á Popptíví er merkilegt fyrirbæri. Umsjónarmennirnir kjamsa á Doritos snakki og þamba Pepsi ótæpilega og pissa svo í buxurnar. Þá fá þeir stundum gesti og reyna að fá þá til að drekka "ógeðsdrykkinn" sem er samsull af allskonar viðbjóði.
Þátturinn á föstudaginn var helst sögulegur vegna þess að sjálf Ingibjörg Sólrún Gísladóttir sýndi og sannaði hversu alþýðleg hún er með því að mæta í létt spjall. Töluvert hefur fallið á hetjuímynd hennar síðustu vikurnar og því ekki úr vegi að bregða á leik og staðfesta að hún er enn flottari en Össur, Davíð og Steingrímur.

Reykvíkingar kusu Ingibjörgu Sólrúnu einu sinni með óbragð í munninum, að sögn forsætisráðherra, en nú hefur dæmið snúist við. Ég veit þó ekki hvort hún var með óbragð í munninum þegar hún tók sæti á lista Samfylkingarinnar í komandi alþingiskosningum. Ég veit ekki heldur hvort hún var með óbragð í munninum þegar hún samþykkti lánsábyrgð borgarinnar vegna Kárahnjúkavirkjunar, en ég veit að hún var með óbragð í munninum þegar hún fór af fundi Sveppa og félaga vegna þess að hún skellti óbragðsdrykknum í sig hiklaust og með glæsibrag. Litli bróðir segir mér að þarna hafi hún skorðað feitt hjá unga fólkinu en það ber þó að hafa í huga að líklega er meirihluti áhorfenda 70 mínútna ekki kjörgengur.
Einhverjum vinstri græningjum finnst hún hafa selt sig ódýrt en leikur samt forvitni á að vita hvort Steingrímur J. geti leikið þetta eftir henni. Steingrímur er auðvitað töffari en er Ingibjörg ekki bara flottust?

Fréttablaðið.

Ekki veit ég hvort endurspeglar betur raunveruleikann, umræðurnar hérna á kaffistofunni eða dagskrár sjónvarpsstöðvanna. Kynjunum laust harkalega saman í hádeginu í eldfimu rifrildi um meint lauslæti íslenskra kvenna. Skil samt ekki af hverju strákarnir sáu ástæðu til að kvarta yfir því en það er önnur saga. Ég hélt satt best að segja að það væri löngu búið að gengisfella gömlu lummuna um að lausgyrtar konur væru eitthvað meiri drósir en karlar í sama ástandi.
Valkyrjurnar á ritstjórninni virðast þó enn berjast við þetta miðaldaviðhorf. Ætli ástæðuna megi að einhverju leyti rekja til þess hvernig sjálfstæðar nútímakonur koma sjónvarpsáhorfendum fyrir sjónir í Beðmálum í borginni og Sópranós? Veit það ekki.

Ég veit ekki heldur hvort er verra að vera meint lauslætisdrós eða krepptur nútímakarlmaður. Ég sá smá brot af Fólki með Sirrý á
miðvikudaginn og komst að því að vér karlmenn lokumst tilfinningalega í frumgelgju og burðumst með allar okkar tilfinningar, meiningar og langanir í maganum þangað til andleg og líkamleg ógleði gerir okkur að andlegum aumingjum sem þurfa á samtalsmeðferðum, tólf spora mambói og pillum að halda til að þrauka.
Sorgarsaga okkar karlanna á þessu miðvikudagskvöldi hélt svo áfram á Stöð 2 í þáttunum Pörun og Órar kvæntra karla. Konurnar í sjónvarpinu hafa greinilega andlega og líkamlega yfirburðastöðu á
okkur karlana. Það gera þær auðvitað líka á kaffistofunni en við erum svo þroskaðir hérna, meira að segja þessi miðaldra, að við höfum bara gaman af þessum þáttum. Og á kaffistofunni eru engar tilfinningar bældar niður.

Fréttablaðið.

Ætli það séu ekki eitthvað um 15 ár síðan geðstirði lögregluforinginn Taggart byrjaði að eltast við morðingja í Glasgow á þriðjudagskvöldum í Ríkissjónvarpinu. Þetta eru eftir því sem ég kemst næst lífseigustu sakamálaþættir sem framleiddir eru á Bretlandseyjum og hafa meðal annars unnið sér það til frægðar að drottningarmóðirin heitin missti aldrei af þætti. Það sem heillaði í upphafi var auðvitað hinn óendanlega pirraði og þreytulegi Jim Taggart sem eðalfyllibyttan Mark McManus túlkaði á sinn einstaka hátt.

Maður afskrifaði þættina því umsvifalaust þegar McManus hvarf ótímabært yfir móðuna miklu með aðstoð Bakkusar og persónulegra harmleikja. Þættirnir héldu þó sem betur fer áfram og undirmenn Taggarts hafa haldið merki hans á lofti með miklum sóma og það er auðvitað alveg sérstaklega krúttlegt að þættirnir skuli enn bera nafn aðalpersónunnar framliðnu.

Bráðskemmtilegar aukapersónur hafa frá upphafi sett sterkan svip á þættina og eftir að McManus féll frá hafa þeir einnig horfið yfir móðuna miklu meinafræðingurinn Robert Robertson, sem var alveg dásamlegur, og yfirforinginn Iain Anders en þættirnir halda áfram eins og ekkert hafi í skorist. Dyggustu aðdáendur þáttanna fengu vægt taugaáfall í lok síðasta árs þegar eftirmaður Taggarts, hinn dyggðum prýddi Jardine var drepinn. Þetta sviplega fráfall markar þó ekki frekar en áður endalok þáttanna og rumpulýðurinn í Glasgow fær vart hendur um frjálst höfuð strokið á meðan
Jackie, Fraser og Robbie halda fullri heilsu. Það er mikil hugun harmi gegn.

Fréttablaðið.

Það hefur verið mikið að gera hjá þeim sem kaupa raunveruleikasjónvarpsblekkinguna undanfarið. Úrslitin í Survivor voru kunngerð í Bandaríkjunum fyrir jól en þeir sem lokuðu sig af frá umheiminum í hálfan mánuð til að rjúfa ekki raunveruleikatenginuna fylgdust með þessu hér heima með öndina í hálsinum í lok ársins. Allir Survivor tapararnir voru þarna samankomnir og slepptu tilfinningunum lausum og létu þá lífseigustu fá það óþvegið. Samt sást ekki vín á nokkrum manni.
Þrátt fyrir andúð mína á þessu raunveruleikasjónvarpsfyrirbæri mátti ég ekki missa af ársuppgjöri Temptation Island á fimmtudaginn. Fallega fólkið er búið að vera að spóka sig fáklætt á eyjunni, blindfullt og til alls líklegt. Samt hafði maður ekki fengið að sjá neitt framhjáhald og kynlíf.
Ekki beint í takt við raunveruleikann?

Lokaþátturinn var auglýstur upp sem fullorðinsefni og maður gaf sér því að raunveruleikinn í þáttunum hefði hingað til ekki verið meiri en svo að allt klámið var klippt burt og geymt til betri tíma. Ég setti mig því í Fullorðinsrásarstellingarnar og beið spenntur. Lítið gerðist. Liðið skemmti sér samt vel, djúsaði stíft, stripplaðist, daðraði og fór í blautbolskeppni. Annars var þetta álíka spennandi og laugardagskvöld á reykvískum skemmtistað.
Þessi innflutti sjónvarpsveruleiki er frekar klénn og á ekki séns í innlenda dagskrárgerð af þessu tagi. Að minnsta kosti ekki þegar framleiðendur íslensks raunveruleikasjónvarps hafa rænu á því að bjóða upp á brennivín. Rimma Össurar og Davíðs í Kryddsíldinni á gamlársdag var Reality TV í lagi og ef Egill Helga lætur setja upp mini bar í Silfrinu megum við búast við æsispennandi og ofurraunverulegum kosningavetri. Skál.

Fréttablaðið