Laugardagur, 18. janúar 2003
Ekki veit ég hvort endurspeglar betur raunveruleikann, umræðurnar hérna á kaffistofunni eða dagskrár sjónvarpsstöðvanna. Kynjunum laust harkalega saman í hádeginu í eldfimu rifrildi um meint lauslæti íslenskra kvenna. Skil samt ekki af hverju strákarnir sáu ástæðu til að kvarta yfir því en það er önnur saga. Ég hélt satt best að segja að það væri löngu búið að gengisfella gömlu lummuna um að lausgyrtar konur væru eitthvað meiri drósir en karlar í sama ástandi.
Valkyrjurnar á ritstjórninni virðast þó enn berjast við þetta miðaldaviðhorf. Ætli ástæðuna megi að einhverju leyti rekja til þess hvernig sjálfstæðar nútímakonur koma sjónvarpsáhorfendum fyrir sjónir í Beðmálum í borginni og Sópranós? Veit það ekki.
Ég veit ekki heldur hvort er verra að vera meint lauslætisdrós eða krepptur nútímakarlmaður. Ég sá smá brot af Fólki með Sirrý á
miðvikudaginn og komst að því að vér karlmenn lokumst tilfinningalega í frumgelgju og burðumst með allar okkar tilfinningar, meiningar og langanir í maganum þangað til andleg og líkamleg ógleði gerir okkur að andlegum aumingjum sem þurfa á samtalsmeðferðum, tólf spora mambói og pillum að halda til að þrauka.
Sorgarsaga okkar karlanna á þessu miðvikudagskvöldi hélt svo áfram á Stöð 2 í þáttunum Pörun og Órar kvæntra karla. Konurnar í sjónvarpinu hafa greinilega andlega og líkamlega yfirburðastöðu á
okkur karlana. Það gera þær auðvitað líka á kaffistofunni en við erum svo þroskaðir hérna, meira að segja þessi miðaldra, að við höfum bara gaman af þessum þáttum. Og á kaffistofunni eru engar tilfinningar bældar niður.
Fréttablaðið.
| 15:03 |
