Þetta saklausa greinarkorn og uppfyllingarefni komst ekki í gegnum umbrot og próförk áður en ég varð fyrir aðkasti vegna þess en harðir aðdáendur 24 höfðu í hótunum við mig fyrir að vera neikvæður í garð "þessara snilldarþátta". Þættirnir eru enn góðir, það er ekki málið. Hér eru bara settar fram vinsamlegar ábendingar um að brydda þurfi upp á nýjungum endrum og eins. Svo er þarna auðvitað íka dulbúin hótun til dagskrárstjóra Stöðvar 2 um að honum sé hollast að gefa mér áskrift, snarlega.

Fyrsti sólarhringurinn í spennumyndaþáttaröðinni 24 sló hressilega í gegn í fyrra enda fyrirtaks afþreying á ferðinni. Þættirnir gerast í meintum rauntíma og hver þáttur greinir frá einni klukkustund, með auglýsingahléum, í lífi leynilöggunnar Jacks Bauer.
Uppskriftin að baki velgengni þáttanna er sáraeinföld og hefur gefist vel alveg síðan Charles Dickens skrifaði framhaldssögur í bresk blöð í fyrndinni. Það þarf bara að gæta þess að skilja við áhorfendur í gargandi óvissu og spennu í lok hvers kafla. Þetta svínvirkaði í fyrra og strax í öðrum þætti var ljóst að maður myndi ekki missa af þætti. Ég er ekki alveg viss um að Kiefer Sutherland og félögum sé að takast að endurtaka leikinn.

Nýjabrumið er farið af þáttunum og handritshöfundarnir virðast ætla að róa á hin öruggu mið eilífrar endurtekningar hins sama. Það er ekki enn komið hádegi og Jack er þegar búinn að fletta ofan af fyrsta misheppnaða hryðjuverkamannagenginu og hin barmfagra dóttir hans, Kim, er aftur komin á vergang með brjálæðing á hælunum. Það hefur nánast ekkert komið á
óvart hingað til, annað en að manni finnst voða skrítið að sjá hinn réttsýna
blökkumann, Palmer, sem forseta Bandaríkjanna. Það stangast svo átakanlega á við bitran raunveruleikann utan sjónvarpsins.
Það eru þó enn margir tímar eftir í sólarhringnum og allt getur gerst en næstu tvær til þrjár klukkustundirnar munu skera úr um hvort maður greiðir afnotagjöldin af Stöð 2 fram eftir sumri.

Fréttablaðið.

Samband Íslendinga við Eurovision söngvakeppnina er brenglað enda verður útkoman iðulega sorglega hallærisleg þegar þjóðarsálin fær eitthvað sameiginlega á heilan. Þegar Íslendingar fengu fyrst að vera með var þjóðin einróma sammála um að Gleðibankinn væri frábært lag og það væri bara formsatriði að senda Eirík, Pálma og Helgu á staðinn. Keppnin var svo gott sem unnin.
Sameinuð Evrópa var að vísu ekki alveg sammála íslensku þjóðinni og hafnaði menningarsendiherrunum þremur í glimmermúnderingunum sem voru meira að segja halló á sínum tíma.

Við lifum samt enn í voninni og sendum "sigurlag" í keppina á hverju ári, það er að segja þegar við fáum að vera með. Götur Reykjavíkur tæmast og þjóðin slær upp Júróvisjón partíum og fagnar sigri fyrirfram. Nú er þetta meira að segja svo langt gengið að Sjónvarpið hélt sitt eigin Júróvisijón forpartý á laugardaginn og eins og alltaf þegar stofnunin tapar sér í fíflagangi var gengið of langt. Gísli Marteinn hleypti þessu af stokkunum með því að hóa saman nokkrum Eurovision töpurum saman í skjallsamsæti og Spaugstofan tók svo við. Hún er aldrei leiðinlegri en þegar hún brestur í söng þannig að það þarf ekki að hafa fleiri orð um þátt þeirra í gleðskapnum.
Veislan náði svohámarki í litlu Júróvisjón í Háskólabíói. Útsendingu sem hefði orðið óbærilega leiðinleg ef tæknilegir örðugleikar hefðu ekki poppað þreytandi lögin upp.
Þetta var í það minnsta aldrei spenanndi enda voru úrslitin ráðin áður en keppnin hófst. Allt samkvæmt Eruovision bókinni þar sem ekki stendur stafkrókur um gæði texta, tónlistar eða flutnings.

Fréttablaðið.

Dagskrárstjórar og markaðsspekingar íslenskra ljósvakamiðla eru haldnir þeirri þrálátu meinloku að heimfæra allar amerískar áhorfs- og markaðskenningar yfir á íslenskt sjónvarp. Þessi tvö markaðssvæði eiga þó svo fátt sameiginlegt að útkoman hér heima verður oftast nær ansi brengluð.
Bandaríkjamenn eru vissulega feitastir í heimi og íslendingar stefna hraðbyri í að verða næst feitasta þjóð í heimi. Það þýðir þó ekki að sjónvarpshegðun þjóðanna sé hin sama.
Fyrir það fyrsta erum við á Íslandi yfir leitt einum árgangi eða svo á eftir sófarottunum í Bandaríkjunum og því þarf minnkandi áhugi bandarískra áhorfenda á tilteknu efni ekki að verða að veruleika á sama tíma á Klakanum. Ég horfði stundum á þættina um vampírubanann Buffy á Stöð 2 á föstudagskvöldum í fyrra. Þættirnir eru engin klassaframleiðsla en eru ágætis afþreying.
Nú hef ég ekki orðið var við stúlkuna lengi og datt því ekki til hugar að hana væri enn að finna í dagskrá Stöðvar 2.

Ég las það svo í dagskránni á föstudaginn að þættirnir eru sýndir klukkan fimmtán mínútur í sex á föstudagseftirmiðdögum. Hver er að horfa á sjónvarp þá?
Ekki ég og örugglega ekki heldur unglingar sem eru vissulega aðalmarkhópurinn. Þarna fer því ágætis framleiðsla sem kostar Stöð 2 örugglega drjúgan skilding í innkaupum algerlega forgörðum. Betra að sleppa þessu alveg. Buffy er kvöldþáttur.
Og hvað er þetta með Simpsons fjölskylduna? Þættirnir eru enn á blússandi siglingu ytra og nýbúið að semja um nokkra árganga til viðbótar. Síðast þegar Stöð 2 aumkaði sig yfir aðdáendur þessara bestu teiknimyndaþátta sjónvarpssögunar voru þeir sýndir á svipuðum tíma og Buffy og nú er einfaldlega ekki boðið upp á þessa snilld. Stöð 2 stal á sínum tíma hinum heillum horfnu X-Files þáttum og Simpson fjölskyldunni af RÚV og ber því ákveðin skylda til að leiða þættina til lykta þó Kaninn sé búin að snúa baki við Ráðgátunum og blóðsugubananum.
Þættirnir um geðlækninn Frasier njóta enn mikilla vinsælda hérlendis þó þeir fari versnandi og áhorf ytra hafi snarminnkað. Sjónvarpið heldur þó vonandi áfram að sýna þættina á kristilegum tíma. RÚV ætti auðvitað líka að leiðrétta þessa reginfirru í kringum Hómer og fjölskyldu og stela þeim bara til baka.

Fréttablaðið.

Poppundrið Michael Jackson hefur einhverra hluta vegna alltaf farið í taugarnar á mér. Hann er óumdeildur afreksmaður á popptónlistarsviðinu og er eingetinn arftaki Elvis í mjaðmahnykkjum, metsölu og púngkreistingum. Sum lögin hans eru meira að segja líka góð og besta platan hans, Thriller, stenst tímans tönn ágætlega enn þann dag í dag. Það er meira en hægt er að segja um höfundinn.
Hann var einu sinni krúttlegur svertingjastrákur en hefur í gegnum árin umbreyst í náfölt og afskræmt viðundur. Heimildarþátturinn um Jackson sem RÚV snaraði upp á skjáinn á fimmtudaginn sýndi á ískaldan hátt hversu illa heimsfrægð og fáránlegt ríkidæmi getur leikið fólk. Jackson slær þá báða, Presley og Howard Huges, út í undarlegheitum. Býr í sínum eigin brenglaða heimi, snælduvitlaus, gangandi með grillur um að hann sé Pétur Pan.

Þátturinn sem slíkur var þó ekki merkileg framleiðsla og Martin Bashir reyndi ekki að draga dul á það að hann fór í verkefnið á fölskum forsendum með það að markmiði að afhjúpa Wacko Jacko, sem sjúkan barnaníðing. Ég ætlaði heldur betur að skemmta skrattanum í sjálfum mér yfir þessum umtala þætti, en þetta var bara ekkert gaman og þó ég hafi alltaf elskað það að hatast við Jakson varð ég dapur af því að horfa upp á þennan brjóstumkennanlega mann sem er ekki bara skemmdur af hroðalegu uppeldi og frægð, heldur handónýtur og getur vart talist börnum hollur félagsskapur óháð því hvort hann níðist á þeim kynferðislega eður ei.

Teiknimyndaþættirnir Futurama eru frábært og sorglega vanmetið sjónvarpsefni. Drykkfelda og siðblinda vélmennið Bender er þar fremstur meðal jafningja og hefur séð til þess að maður hefur verið límdur við sjónvarpið á miðvikudagskvöldum. Þættirnir virðast, illu heilli, vera horfnir af dagskrá RÚV en staðgengillinn er þó sem betur fer ekki af verri endanum og fyrsti þátturinn af The Office bendir eindregið til þess að þættirnir standi vel undir öllu því lofi sem þeir hafa verið hlaðnir og væntingunum sem ætíð fylgja í kjölfarið.
Heimildarmyndir virðast vera mál málanna í dag og framsetning þáttanna er mjög svo í ætt við þá ágætu kvikmyndagrein. Þetta stílbragð gefur skrautlegum persónunum tækifæri til að tjá sig beint við myndavélina og þau eintöl og játningar gefa þeim skemmtilega breidd og færa þær nær áhorfandanum.

Skrifstofustjórinn og erkifíflið, David Brent, er burðarbitinn í þessu og kemur til með að fylla skarð róbotsins Bender ágætlega með öfugsnúinni pólitískri rétthugsun sinni og þeim stórkostlega misskilningi að hann sé nútímalegur heimspekingur. Ricky Gervais túlkar David af stakri snilld og nær ótrúlega vel að gera persónuna að samnefnara fyrir allt það sorglega innantóma og leiðinlega fólk, sem flest kennir sig við markaðsfræði, og tröllríður skrifstofum allra fyrirtækja, stórra sem smárra, þessi árin. Þrátt fyrir lífsspekina er þetta lið nefnilega oftast sorglega laust við frumlega hugsun og er auðvitað aldrei leiðinlegra en þegar það telur sig vera fyndið

Fréttablaðið.