Martin Bashir fór að vonum illa út úr þættinum Michael Jackson: Taka 2 þar sem poppgoðið sýndi sína hlið á samskiptum þeirra félaga við gerð umdeildrar heimildarmyndar um stjörnuna. Bashir var afhjúpaður sem einn falskasti skíthæll fjölmiðlasögunnar. Það kom bara voðalega lítið á óvart þar sem annarlegur tilgangur hans fór aldrei á milli mála. Jackson átti völlinn, kom vel út og virkaði normal á köflum en annars verður þessi hlið hans á málinu varla til þess að breyta áliti manns á honum að einhverju ráði. Hann er enn sami stórskemmdi og brjóstumkennanlegi furðufuglinn.
Mynd Bashirs var líka miklu skemmtilegri en það sýnir auðvitað fyrst og fremst fram á hversu mikið skemmtigildi rætni og skepnuskapur hafa. Maður rétt gat haldið sér vakandi yfir þessari háamerísku lofrullu um Jackson.

Gestgjafinn var einstaklega ósannfærandi í ýktri sannfæringu sinni um að hann væri boðberi sannleikans. Þá var það ansi hjákátlegt að það skyldi endalaust hamrað á því að Jackson hefði ekkert ritstjórnarvald yfir þættinum þó hann legði til allt efnið. Þá kaupi ég heldur ekki að dyggir starfsmenn hans hafi ákveðið að stíga fram til að segja heilagan sannleikann án þess að þiggja nokkra greiðslu fyrir. Þarf yfirleitt að borga fólki í þeirra stöðu fyrir að bera blak af yfirmanni sínum? Þá var barnsmóðirin vægast sagt dularfull þegar hún tók fúslega á sig allar dillurnar sem einkenna barnauppeldi Jacksons.
Það var samt fróðlegt að sjá þessa hlið og nú þarf bara að leggja báða þættina saman og deila í með fjórum.

Sunnudagskvöldið á Stöð 2 var strembið en bein útsending gerði hefðbundið tveggja tíma gláp að sex tíma rispu sem lauk ekki fyrr en klukkan fimm að morgni og þrátt fyrir að efnið væri allt æsispennandi þurfti mikið af kaffi til að komast í gegnum þetta.
Kvöldið byrjaði á klukkutíma sem er aðeins 45 mínútur með Kiefer Sutherland í 24. Ég hef eitthvað verið að amast við því að þættirnir haldi ekki sama dampi og þeir gerðu í fyrra. Þetta virðist þó allt vera á uppleið og allt útlit er fyrir að maður sé enn á ný fastur í öðrum sólarhring í lífi Jacks Bauer. Ég leyfi mér þó að efast stórlega um að hugmyndin endist í átta árganga. Spennukippurinn sem hefur orðið á síðustu klukkustundum í þessum meinta sólarhring er morðkvendinu Ninu Meyers að þakka. Hún er alvöru tálkvendi sem vefur öllum um fingur sér, þar á meðal fyrsta svarta forseta Bandaríkjanna.

Skildi við Jack milli heims og helju og horfði á Boomtown. Það er eitthvað við þessa þætti sem ég er ekki að fíla en samt horfi ég alltaf á Beyglausan (var ekki hægt að finna flottara íslenskt nafn á Fearless?) og félaga.
Stóra stundin rann svo upp klukkan eitt þegar hin þögula Óskarsstund rann upp. Þrátt fyrir stríðsógnina var þetta afskaplega keimlíkt öðrum Óskarskvöldum. Amerískt, dálítið púkó, leiðinlegt á köflum en samt æðislegt og ómissandi. Píanistinn, uppreisnarseggurinn Michael Moore og Nicole Kidman voru stjörnur kvöldsins og Steve Martin stóð sig þokkalega í skugga Billys Crystal. Þrátt fyrir að Chicago sé sögð sigurvegari kvöldsins reið hún ekkert sérlega feitum hesti frá þessu að mínu mati og ég sofnaði því sáttur á sófanum.

(Þessir pistlar eru að verða svo morknir að ég ætlaði nú að sleppa því að birta þetta hér en ætli það sé ekki best að halda þessu öllu saman á einum stað.)

Mér hefur alltaf gengið ágætlega að stilla líf mitt eftir sjónvarpsdagskránni, ekki síst í vetur. Úrval þátta á stöðvunum þremur hefur dugað til þess að ég hef ekki þurft að hafa áhyggjur af því hvernig ég eigi að eyða þeim fáu klukkustundum á sólarhring sem ég er ekki í vinnunni eða sofandi.
Miðvikudagskvöldin voru sérstaklega góð þegar ég gat horft á meinafræðinginn snjalla Sam Ryan á Stöð 2 á meðan ég tók upp The Office á RÚV og var samt að missa af Law & Order á Skjá Einum. Þá hefði verið gott að eiga tvö myndbandstæki. Eða kannski bara líf?

Ég hef lítið horft á sjónvarp í nýliðinni viku og hef því þurft að eyða óhóflega miklum tíma með sjálfum mér og líður því ekkert of vel. Ég er að vísu búinn að lesa eina bók, slatta af tímaritum, fara í bíó og tefla tvær skákir við dóttur
mína. Þetta gæti líklega vanist.
Dagskrá sjónvarpsstöðvanna er greinilega farin að þynnast með hækkandi sól. Það hlýtur að vera. Ég tók í það minnsta ekki meðvitaða ákvörðun um að minnka glápið og lausleg athugun mín bendir til þess að það séu aðeins þrír fastir liðir á dagskrám stöðvanna sem ég nenni að missa ekki af. Og þó, það er eiginlega bara Sópranós. Ég held þó að ég sé að festast í 24 en nenni varla lengur að eltast við Law & Order þó það sé alltaf gott að kíkja á krumpufésið Briscoe ef maður nennir ekki að hugsa eða tala við konuna eftir vinnu.

Alvöru stríð er ekki skemmtilegt sjónvarpsefni en samt situr heimsbyggðin núna límd fyrir framan kassann og fylgist með sprengjum falla og húsum hrynja. Áhuginn ræðst sjálfsagt að miklu leyti af því hversu mikið sjónarspil er á ferðinni enda er ekki laust við að þeir sem standa fyrir sýningunni séu svolítið grobbnir yfir þessu öllu saman. Þetta er víst öflugasta árás sem sögur fara af og á sér enga hliðstæðu. "Þetta hefur sko aldrei verið gert svona áður og við erum að setja nýtt met í sprengjuregni."

Þetta er sem sagt flottara stríð en það sem pabbinn skellti sér í fyrir 12 árum og miklu magnaðra en gegndarlausar loftárásir á Afganistan. Þessar stríðsútsendingar eru háðar nákvæmlega sömu lögmálum og raunveruleikasjónvarpið fáránlega sem Kaninn fann upp. Það þarf alltaf að ganga lengra í næstu seríu svo fólk komi aftur. Einhvern tíman fáum við að fylgjast með því þegar lausaleiksbarn verður búið til á Eyju freistinganna, einhvern tíma eigum við eftir að sjá Sörvævörana berast á banaspjótum þar til aðeins einn er uppistandandi og einhvern tíma fáum viðað sjá eitthvert Jackass fíflið drepa sig í beinni.

Raunveruleikasjónvarpið er samt auðvitað ekkert í alvörunni. Þetta er allt sviðsett og í plati. Sömu sögu er að segja af þessum stríðsraunveruleikaþætti sem er hafinn í Írak. Eini munurinn er að þetta er mun kostnaðarsamari framleiðsla bæði í dollurum og mannslífum. Þetta er ríkissjónvarp Bandaríkjanna en sú mynd sem stjórnvöld munu draga upp af átökunum með aðstoð CNN er úr jafn miklum tengslum við raunveruleikann og Survivor og The Bachelor.

Fyrir góðum áratug eða svo missti maður aldrei af Spaugstofunni á laugardögum. Gott ef maður tók hana ekki upp á myndband, ef laugardagar voru fráteknir fyrir drykkjusvall og horfði síðan á herlegheitin í þynnkunni á sunnudegi. Síðan hafa árin liðið og ég og Spaugstofan höfum þroskast í sundur. Ég treysti mér ekki til að skera úr um hvort skopskyn mitt hafi brenglast eða Spaugstofan slappast en einhverra hluta vegna hef ég gætt þess vandlega að missa af henni og tekist það ágætlega þó hún sé nú tvíendursýnd.
Atburðir liðinna vikna hafa hagað því þannig að Spaugstofan er aftur að verða ómissandi þáttur í tilverunni. Hápunkturinn var raunsæisleg túlkun spaugaranna á sögulegum þætti af Silfri Egils sem sagan segir að gæti orðið banabiti rauðbirkna silfurrefsins á SkjáEinum.

Siggi Sigurjóns ýkti hinn huggulega hárflækjukæk ritstjórans míns skemmtilega upp og Pálmi átti ekki í nokkrum erfiðleikum með að koma kjarnanum í málflutningi Hannesar Hólmsteins síðustu 12 árin til skila. Punkturinn yfir i-ið í þessu atriði var svo vitaskuld að láta hinn eina sanna Pál Vilhjálmsson taka þátt í skakinu. Mér hafði meira að segja verið hugsað til þessa gamla sköpunarverks Guðrúnar Helgadóttur þegar huldublaðamaðurinn Páll Vilhjálmsson geystist fram á ritvöllin með látum til varnar forsætisráðherra. Síðast þegar honum var svona mikið niðri fyrir ritstýrði hann vikublaði og var með Jón nokkurn Ólafsson á heilanum, þannig að það hlýtur að haf verið gaman að geta dustað rykið af þessum erkifjanda og spyrða hann saman við eitt lúmskasta samsæri íslenskrar stjórnmálasögu, Algjör sveppur?
Ég veit það ekki.

Nútímakarlmaðurinn er alveg á síðasta snúning ef marka má ameríska gamanþætti í sjónvarpinu. Sérgæskan, tilfinningaleysið og letin eru þeirra helstu kostir og þeir Raymond, Kóngurinn í Queens og fleiri af þessu sauðahúsi eru í besta falli Hómer Simpson holdi klæddir.
Þetta er sjálfsagt allt gott og blessað og ekkert út á það að setja að endalaust sé gert grín að því að karlmenn eru bara stór börn. Það fer ekkert í taugarnar á mér og félögum mínum sem horfumst í augu við blákaldan og gleðisnauðan raunveruleikann á hverjum degi. Það sem er óþolandi við þetta er að þessir leppalúðar eru allir svo frámunalega vel giftir.

Hver kaupir það til dæmis að latur hjassi eins og Kóngurinn í Queens geti átt svona blísturslaga, huggulega og skemmtilega konu? Jafnvel á Íslandi þar sem kjötmarkaðurinn er að sögn vel mettur ganga menn ekki að svona fljóðum vísum.
Heimskir karlmenn, leiðinlegir tengdaforeldrar og öndvegiskonur leggja undir sig fimmtudagskvöldin á Skjá Einum og það þarf ekki neinn speking til þess að sjá að fólk er þarna kolrangt parað saman og hinn eini eða eina rétt fyrir hvern og einn eru að þvælast í röngum þáttum.
Vitlausa fitubollan Drew Carrey rekur þessa grínlest á fimmtudögum.
Hann er ekki mikið fyrir mann að sjá en er samt svo heppinn að vera á föstu með spólgröðum kvenkyns pípara? Gæðum heimsins er greinilega misskipt. Helsti andstæðingur hans og eftirlæti mitt er hinn tröllvaxna og skræpótta Mimi. Legg ekki í að lýsa henni hér en ef eitthvert réttlæti væri til í sjónvarpsheimum byggi hún með Kónginum í Queens á meðan eiginkona hans gerði sér dælt við læknana á Bráðavaktinni.

Spaugstofan hefur verið æði misjöfn síðan hún hóf útsendingar á ný eftir að hafa verið hætt í nokkur ár. Hún hefur verið frekar slöpp fyrir utan nokkra stórgóða spretti sem hafa sýnt svo ekki verður um villst að spaugstofumenn geta þetta enn þá.
Þeir eru jafnan bestir þegar handritsdrögin eru skrifuð fyrir þá í fréttatímum, spjallþáttum og síðum dagblaðanna þannig að síðasta fréttavika var alger gullnáma fyrir þá og úrvinnsla þeirra á hráefninu sem fékkst á spottprís í Bónus og stjórnarráðinu var bráðsniðug og þátturinn Sönn íslensk svakamál komst líklega býsna nærri kjarna málsins, þó þetta væri allt sett fram í hálfgerðum hálfkæringi.

Samkvæmt þeim bókmenntafræðum sem ég las í Háskólanum er víst ekki hægt að paródera paródíu, þannig að Spaugstofumenn hafa væntanlega staðið frammi fyrir þeirri staðreynd að þeir gætu ekki toppað skrípaleik liðinna daga. Þeir gripu því á það ráð að setja saman snaggaralega fréttaskýringu og reyndu að komast að kjarna málsins á mannamáli. Alls ekki galið og útgáfa Spaugstofunnar á undarlegri atburðarásinni er sjálfsagt ekkert fjarri sannleikanum en orð og yfirlýsingar mætra manna. Enda er sannleikurinn afstæðari en andskotinn.
Lögfræðingagengið sem hefur farið með mikilvæg hlutverk í 300 milljónadramanu hefur leikið sér með þetta meinta afstæði sannleikans og margfaldar merkingar aðgerða og orða og ef hægt væri að kalla þá Sókrates og Platón til vitnis myndu þeir staðfesta að það sem er heilagur sannleikur í London getur hæglega verið áburður, þvæla, rógur og lygi á Íslandi.
Hver og einn verður síðan að gera upp við sig hvort hann ætlar að hlæja eða gráta.

Einhvern veginn finnst manni að bækurnar The Art of War eftir Sun Tzu og Furstinn eftir Niccolo Machiavelli hljóti að liggja á náttborðum margra andvaka manna um þessar mundir. Hannes Hólmsteinn Gissurarson þekkir vel til Machiavellis og hefur meira að segja skrifað ritgerð um þetta lykilrit hans um það hvernig best er að öðlast völd og ekki síður hvernig eigi að halda þeim, þannig að þeir sem á annað borð ætla í sjómann við bláu höndina ættu að glugga í þessar bækur.
Þeir sem nenna ekki að lesa geta svo þakkað sínum sæla fyrir það að Sjónvarpið er byrjað að sýna þættina um Sópranó fjölskylduna á ný. Þessir frábæru þættir eru eins og hraðnámskeið í blekkingum, svikum og undirferli og líklega kunna flestir mafíósar þessar gömlu og góðu kenningar utanbókar.
Veruleiki ítölsku krimmanna er líka miklu harðari en sá drullupollur sem íslenskir pólitíkusar og viðskiptamógúlar busla í. Þarna skiptir æran minnstu máli og þetta er allt upp á líf og dauða.

Vinir hika ekki við að vega vini og þegar tveir menn taka saman tal gengur aðeins einn lifandi af þeim fundi. Fé er hiklaust borið á ráðamenn til hægri og vinstri og kjaftaglöð vitni eru látin máta steypustígvél á hafsbotni áður en þau komast í blöðin.
Þessi vetlingatök sem notuð eru í þessum hráskinnaleik á Íslandi eru því frekar aumingjaleg í samanburði við það hvernig menn bera sig að í útlandinu og þetta er skelfing hallærislegt, að minnsta kosti á meðan menn þora ekki farið alla leið. Eigum við ekki bara að láta ítalskættuðu fagmennina um þetta í Sjónvarpinu á mánudagskvöldum og snúa okkur að einhverju uppbyggilegra hina daga vikunnar?

Skosku sakamálaþættirnir um hinn geðstirða lögregluforingja Jim Taggart og undirmenn hans eru lífseigustu glæpaþættirsem framleiddir hafa verið fyrir breskt sjónvarp. Þættirnir hafa í gegnum tíðina verið misjafnir að gæðum en þeir standa þó alltaf fyrir sínu og maður hefur gætt þess í tæp tuttugu ár að missa ekki af þætti.
Það sem dró mig, og sjálfsagt flesta aðra, að þáttunum í upphafi var persóna Taggarts. Alveg hreint dásamlega geðstirður kall sem var þreytulegri og með meiri bauga en Derrick. Leikarinn Mark McManus lék Taggart af stakri snilld. Skilst samt að hann hafi verið æði takmarkaður leikari, Taggart hafi verið það eina sem hann gat leikið. McManus var fyllibytta af guðs náð og lést fyrir aldur fram fyrir góðum áratug eða svo.

Þættirnir héldu áfram í nafni hans og mér hefur hingað til þótt það svolítið sætt. Nú eru hins vegar allir leikararnir sem tóku þátt frá upphafi horfnir yfir móðuna miklu eða til annarra verkefna og því held ég að það sé tími til kominn að skipta um nafn. Sérstaklega í ljósi þess að nýi foringinn sem tók við af Jardine, sem var komið sviplega fyrir kattarnef nýlega, virðist eiga að vera einhvers konar Taggartgervingur; þrælgeðvondur, dónalegur, kaldlyndur en samt greinilega besta skinn inn við beinið. Taggart er dáinn. Það er best að við hörðustu aðdáendur förum að horfast í augu við það og þó Jackie og Fraser séu enn á staðnum eru tengingarnar við fortíðina orðnar ansi litlar eftir að Jardine, meinafræðingurinn geðþekki og McVitie yfirforingi hafa farið til fundar við Taggart í handanheimum.

Bandaríkjamenn eru að fara í stríð. Það fer ekkert á milli mála og sést best í sjónvarpinu. Stríðsbrölt Bandaríkjamanna hefur verið vinsælt sjónvarpsefni allt frá því þeir böðluðust í Víetnam. Fíflagangurinn náði hámarki í Persaflóastríðinu fyrir 12 árum þegar George Bush eldri lét sprengja Írak aftur á steinöld í einum glæstasta herleiðangri Bandaríkjamanna fyrr og síðar. CNN sá um dramatíserínguna og ævintýraljómann.
Bandaríski afþreyingariðnaðurinn er þekktur fyrir að gera framhald af öllum sköpuðum hlutum og bráðum verður framhaldsþáttur Persaflóastríðsins tekin til sýninga í sjónvarpi út um allan heim. Spennan í heimalandi stríðsherrans fer stigvaxandi. Ekki þó vegna þess að saklausir borgarar í Írak verði stráfelldir í tilgangslausu stríði, heldur vegna þess að hinn vestræni heimur stendur ekki einhuga á bak við Bush.

Það hefur verið grátbroslegt að fylgjast með stríðsæsingum forsetans og enn dapurlegra að horfa upp á bandaríska sjónvarpsmenn renna á blóðbragðið.
Hálfbjáninn Jay Leno er að vísu löngu hættur að hreyfa við manni með smekklausu þjóðrembugríni sínu en það var sorglegt að horfa upp á þul í 60 Minutes amast við því að Bandaríkjamenn væru illa liðnir í Kóreu og samt væri Kórea ekki Frakkland. Botninum var svo náð um helgina þegar uppáhaldsnöldurseggurinn minn hann Andy Rooney lýsti því fokvondur yfir að Frakkar hefðu ekki rétt til þess að mótmæla fyrirhuguðu stríði þar sem það hefði kostað 150.000 Breta og Bandaríkjamenn lífið að frelsa Frakkland undan oki nasista. Þetta er væntanlega sömu rökin og liggja að baki því að Bandaríkjamenn sjá ekkert athugavert við það að Ísraelsmenn slátri Aröbum í anda Hitlers?

Fréttablaðið.