Sunnudagur, 16. mars 2003
Fyrir góðum áratug eða svo missti maður aldrei af Spaugstofunni á laugardögum. Gott ef maður tók hana ekki upp á myndband, ef laugardagar voru fráteknir fyrir drykkjusvall og horfði síðan á herlegheitin í þynnkunni á sunnudegi. Síðan hafa árin liðið og ég og Spaugstofan höfum þroskast í sundur. Ég treysti mér ekki til að skera úr um hvort skopskyn mitt hafi brenglast eða Spaugstofan slappast en einhverra hluta vegna hef ég gætt þess vandlega að missa af henni og tekist það ágætlega þó hún sé nú tvíendursýnd.
Atburðir liðinna vikna hafa hagað því þannig að Spaugstofan er aftur að verða ómissandi þáttur í tilverunni. Hápunkturinn var raunsæisleg túlkun spaugaranna á sögulegum þætti af Silfri Egils sem sagan segir að gæti orðið banabiti rauðbirkna silfurrefsins á SkjáEinum.
Siggi Sigurjóns ýkti hinn huggulega hárflækjukæk ritstjórans míns skemmtilega upp og Pálmi átti ekki í nokkrum erfiðleikum með að koma kjarnanum í málflutningi Hannesar Hólmsteins síðustu 12 árin til skila. Punkturinn yfir i-ið í þessu atriði var svo vitaskuld að láta hinn eina sanna Pál Vilhjálmsson taka þátt í skakinu. Mér hafði meira að segja verið hugsað til þessa gamla sköpunarverks Guðrúnar Helgadóttur þegar huldublaðamaðurinn Páll Vilhjálmsson geystist fram á ritvöllin með látum til varnar forsætisráðherra. Síðast þegar honum var svona mikið niðri fyrir ritstýrði hann vikublaði og var með Jón nokkurn Ólafsson á heilanum, þannig að það hlýtur að haf verið gaman að geta dustað rykið af þessum erkifjanda og spyrða hann saman við eitt lúmskasta samsæri íslenskrar stjórnmálasögu, Algjör sveppur?
Ég veit það ekki.
| 22:00 |
