Þriðjudagur, 25. mars 2003
(Þessir pistlar eru að verða svo morknir að ég ætlaði nú að sleppa því að birta þetta hér en ætli það sé ekki best að halda þessu öllu saman á einum stað.)
Mér hefur alltaf gengið ágætlega að stilla líf mitt eftir sjónvarpsdagskránni, ekki síst í vetur. Úrval þátta á stöðvunum þremur hefur dugað til þess að ég hef ekki þurft að hafa áhyggjur af því hvernig ég eigi að eyða þeim fáu klukkustundum á sólarhring sem ég er ekki í vinnunni eða sofandi.
Miðvikudagskvöldin voru sérstaklega góð þegar ég gat horft á meinafræðinginn snjalla Sam Ryan á Stöð 2 á meðan ég tók upp The Office á RÚV og var samt að missa af Law & Order á Skjá Einum. Þá hefði verið gott að eiga tvö myndbandstæki. Eða kannski bara líf?
Ég hef lítið horft á sjónvarp í nýliðinni viku og hef því þurft að eyða óhóflega miklum tíma með sjálfum mér og líður því ekkert of vel. Ég er að vísu búinn að lesa eina bók, slatta af tímaritum, fara í bíó og tefla tvær skákir við dóttur
mína. Þetta gæti líklega vanist.
Dagskrá sjónvarpsstöðvanna er greinilega farin að þynnast með hækkandi sól. Það hlýtur að vera. Ég tók í það minnsta ekki meðvitaða ákvörðun um að minnka glápið og lausleg athugun mín bendir til þess að það séu aðeins þrír fastir liðir á dagskrám stöðvanna sem ég nenni að missa ekki af. Og þó, það er eiginlega bara Sópranós. Ég held þó að ég sé að festast í 24 en nenni varla lengur að eltast við Law & Order þó það sé alltaf gott að kíkja á krumpufésið Briscoe ef maður nennir ekki að hugsa eða tala við konuna eftir vinnu.
| 21:15 |
